ตอน 60: Chapter 60

ชาวบ้านเลเวล 999

ตอนที่ 60

เรื่องราวในอดีตที่เปิดเผยในอ่างน้ำร้อน ที่นั่นได้พูดถึง เมโนอุในอดีตที่ราวกับเป็น "คนละคน"

คัคโฮะ

กว้างจังเลย... ถ้ามีแค่สองคนมันก็รู้สึกว่างเปล่าแปลก ๆ นะ

อย่าพูดแบบนั้นสิ

ไม่จริงน่า...

ตัวผมเนี่ยนะ จะไปอาบน้ำร่วมกับมนุษย์ที่มีบทบาทเป็นวีรบุรุษได้เนี่ย

เป็นอะไรไปเหรอ?

ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนคงจินตนาการไม่ออกเลย

อาาา~

ถ้าพูดแบบนั้น งั้นผมก็เหมือนกันเลยล่ะ...

ถูกเผงเลย

ก็...เป็นโอกาสที่ดีดีนี่นา

ถ้าลองคิดดูแล้ว ผมไม่ได้มีปมกับเผ่าปีศาจโดยตรงซะหน่อย

เป็นเพราะมอนสเตอร์ฆ่าพ่อแม่ของผม

มันเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นในอースเคลียร์น่ะ

เพราะผมเป็นวีรบุรุษนี่นา...

ผมคิดว่าการฆ่ามอนสเตอร์ การฆ่าเผ่ามารมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

บางที... การทำแบบนั้นมันก็สบายใจกว่าน่ะ...

เหมือนกับว่ามันคือการหลีกหนี เพราะได้พบอาจารย์แล้วก็ตระหนักได้เลย

ว่าแต่ ตอนก่อนนี่นายกับตอนนี้มันต่างกันขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?

...อะไรเหรอ? อยากถามรึเปล่า?

ถือว่าฉันเป็นคนละคนกับตัวตอนนี้ก็ได้นะ... คิดถึงจังเลย

มันก็เรื่องไม่ใหญ่โตอะไรหรอกน่า?

ก็พอจะเดาได้นะ

เดิมทีก็เหมือนอลิส ไม่ได้คิดว่ามนุษย์แย่ขนาดนั้นอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?

ไม่สิ...

คิดว่าตัวเองเป็นแค่ขยะ

ปราสาทจอมมาร

ท่านจอมมารครับ มนุษย์ควรถูกทำลายเสียแล้วครับ!

เพียงแค่มีคำสั่งเดียว ข้าจะนำศีรษะของพวกมนุษย์ไปถวายใต้ฝ่าบาททันทีเลยครับ!

เมโนอุ อายุ 19 ปี

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทำลายทั้งหมดก็ตาม...

แต่มนุษย์ควรถูกปฏิบัติเหมือนปศุสัตว์ และต้องถูกพรากศักดิ์ศรีกับอิสรภาพไปให้ได้...!

เป็นเหตุผลที่ง่าย ๆ น่ะ

...เมโนอุ

ทำไมนายถึงคิดว่าควรจะเป็นอย่างนั้นล่ะ?

ที่สิ่งมีชีวิตที่ด้อยกว่าพวกเราไป ปกครองโลกใบนี้

และกดขี่เผ่ามารอยู่ทุกวันนี้ มันทนไม่ไหวจริง ๆ เลย

ในหมู่มนุษย์ก็มีคนที่เหนือกว่าเผ่ามารอยู่เหมือนกันนะ

และก็ไม่ใช่แค่คนเดียวหรือสองคนด้วย

เมโนอุ พูดให้ชัด ๆ เลย

นายแค่อยากจะหยอกล้อมนุษย์เท่านั้นใช่ไหม?

ดูเหมือนว่านายยังขาดอะไรหลายอย่างไป เพื่อที่จะรับใช้ฉันได้นะ

...

นี่คือใครเหรอคะ เด็กผู้หญิงคนนี้?

ลูกสาวของฉันเอง

บุตรสาวเนี่ยนะ!?

ปกติแล้วก็จะอาศัยซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านของเผ่ามารที่อยู่ห่างออกไปจากที่นี่

ฮ่าาา...

นายยังเร็วเกินไปที่จะมาปรนนิบัติฉัน

ห๊ะ อะไรนะ...!?

ไปกลับไปยังหมู่บ้านกับอลิส แล้วไปรับใช้คุณอลิสเป็นเวลาหนึ่งปี

ถ้าทำได้สำเร็จ ก็จะยอมให้มีข้อโต้แย้งต่อฉันได้ล่ะนะ

แน่นอน...

ถ้าทำอะไรตามอำเภอใจขึ้นมา ฉันจะลงมือเอง

ฟังให้ดีนะ?

“

หมู่บ้านลับของเผ่ามาร

ทำไมนายถึงต้องมาหั่นฟืนด้วยเนี่ย...

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ก็ต้องยอมรับว่าถ้าขัดคำสั่งท่านจอมมารก็จะโดนฆ่า...

ถึงอย่างนั้นพวกคนแถวนี้ก็เป็นยังไงกันนะ...

ถึงจะเป็นแค่กลุ่มเผ่ามารที่ไม่มีกำลัง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกถึงจิตวิญญาณที่จะสู้เลย

และที่สำคัญที่สุดก็คือ...

นี่คือเด็กสาวคนนี้สินะ...

ช่วยทำอะไรลับ ๆ หน่อยสิ

มาปรนนิบัติเด็กสาวไร้พลังแบบนี้ แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้น่ะ...

มันคือการดูถูกขั้นสุดยอดเลยนะ

...กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ?

เอ่อ...คือว่า...

เพราะว่านกตัวนั้นบาดเจ็บ เลยมาช่วยทำแผลให้ค่ะ...

เหรอ...

คนที่อ่อนแอกำลังสงสารคนที่อ่อนแอกว่า แล้วก็สนุกกับมันเนี่ย...

น่าสมเพชจริง ๆ นะ...

ด้วยความเกรงใจ คุณอลิสคิดว่าการใส่ใจบุตรสาวของท่านจอมมารนั้นไม่จำเป็นหรอกหรือคะ

โย

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าสิ่งมีชีวิตที่เปราะบางแบบนั้น

ถึงแม้ว่าจะช่วยไว้ ก็ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรเลยนะครับ

อืม... ถึงจะอธิบายเก่ง ๆ ไม่ได้ แต่ว่า...

ก็ไม่ได้คิดว่าจะช่วยเพราะมันมีผลตอบแทนนะ

...หน้าตาแบบนี้ล่ะ

ทำอะไรไร้สาระแล้วหัวเราะคิกคักได้ยังไงกันเนี่ย

อย่างนั้นหรือคะ

ให้ตายสิ!

...หนึ่งปี หนึ่งปีอดทนอีกนิด แล้วจะฆ่ามนุษย์ให้ได้อีก!

ครึ่งปีต่อมา

การหั่นฟืน อาบน้ำ การเตรียมอาหาร

ถึงจะเรียกว่ารับใช้ก็เถอะ

ในภูเขาลึกห่างไกลผู้คนก็ไม่มีภัยคุกคามอะไรเลย!

...ทำหน้าตกใจเชียวนะ

นี่นี่ คุณอลิส...

วันนี้ก็ดูอารมณ์ดีนะคะ

ไม่ต้องฝืนหรอก... แค่มองก็รู้

ชิ้

ถึงจะยังเป็นเด็ก แต่คุณก็เป็นบุตรสาวของท่านจอมมาร

จะต้องได้รับพลังที่เป็นหัวใจสำคัญของกองทัพมารได้อย่างแน่นอนค่ะ

ไม่ทราบว่าถึงเวลาที่จะเริ่มฝึกใช้พลังแล้วหรือยังคะ?

ชาวบ้านเลเวลเก้าเก้าเก้า

ดี...

พวกเราไม่อยากทำร้ายใครเลย

ถึงอย่างนั้นก็น่าจะต้องฝึกฝนพลังเพื่อปกป้องตัวเองไว้บ้างไม่ใช่เหรอ?

ถ้าพวกเราใช้เวทมนตร์ได้แล้วล่ะก็...

ก็จะใช้มันในยามฉุกเฉิน

ไม่รู้สิครับ/ค่ะ

ไม่ต้องการทำร้ายคนที่คิดจะฆ่านายเหรอ?

ถ้าเกิดสถานการณ์แบบนั้นขึ้นมา อีกฝ่ายก็เป็นมนุษย์...ใช่ไหมล่ะ?

งั้นก็หมายความว่าตอนนั้นผม 'ล้มเหลว' สินะ...

ผมคิดว่าความมุ่งมั่นแค่นั้นมันก็สำคัญแล้ว

...ล้มเหลวเหรอ?

ก็ยังไม่เข้าใจความหมายอยู่ดีเลยค่ะ

กลัวที่จะทำให้อีกฝ่ายเจ็บเหรอคะ?

นั่นไม่ใช่แค่ความมุ่งมั่นนะ... มันน่าจะเป็นความขี้ขลาดมากกว่าต่างหากล่ะ?

ไม่ใช่แค่ทำร้ายเท่านั้นนะ

การถูกทำร้ายก็เป็นเรื่องน่ากลัวเหมือนกัน

...อย่างนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

สำหรับเมโนอุ้น่าจะ

พูดไปก็คงไม่เข้าใจหรอก

ไม่มีพลังอะไรเลย...

จะมาเทศนาฉันอีกหรือไง?

ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง... ถ้าแข็งแกร่งพอ ต่อให้พูดว่าสีดำคือสีขาว มันก็ใช้ได้

คำพูดของสาวน้อยที่ไม่มีพลังอย่างฉันน่ะ

ไม่มีความหมายเลย

...แล้วมีเรื่องอะไรให้รับใช้หรือคะ?

...มีอะไรให้ช่วยไหม?

ช่วยเหรอ?

คุณไม่ชอบฉันใช่ไหมคะ?

ไม่ถึงกับไม่ชอบซะหน่อยนะ?

ก็คุณดูแลฉันนี่นา

ความแตกต่างทางความคิดใคร ๆ ก็มีกันทั้งนั้นนี่นา

แถมอีกอย่างนะ...

แค่นั้นเองไม่ใช่เหรอคะ?

มุมมองมันต่างกัน...

แค่นั้นเองเหรอ...?

●●●●

อ่า... เอาเถอะ

ช่วยสับฟืนไว้สักแปดก้อนนะ

อุ-อุ้มมม...

ให้ฉันไปจัดหาอาหารมาให้นะคะ

...ถึงจะปฏิเสธกี่ครั้ง เธอก็ยังเสนอตัวมาช่วย

โอ้โห!

ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกติดหนี้บุญคุณ แต่ก็...

ให้ตายสิ!

พออยู่กับยัยนั่นแล้วรู้สึกเหมือนจะเสียสติไปเลย...

อ่อนแอจังเลย!

แค่นี้เองเหรอ

น่าเบื่อ...

やはりมอนสเตอร์ไม่พอใจนักกับพวกเผ่าปีศาจ

...ถ้าเป็นมนุษย์ล่ะก็

แต่ว่าท่านจอมมารนี่...

ทำไมถึงบัญชาให้รับใช้ลูกสาวที่ที่แบบนี้เป็นเวลาหนึ่งปีด้วยนะ?

หรือว่าท่านอยากให้เป็นคนที่มีความเห็นอกเห็นใจเหมือนเจ้าเด็กคนนั้นน่ะหรือ?

...คิดมากไปเอง

ความ...แตกต่างของความคิดสินะ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ตัวเองคิดมาถึงจุดนี้

พ่อกับแม่ของฉันฆ่ามนุษย์มามากมาย

แล้วก็ถูกมนุษย์คนอื่นฆ่าตายด้วย

ถึงจะไม่ได้พูดเรื่องแค้นหรือการแก้แค้นแบบไร้สาระหรอกนะ...

แต่ว่านะ...

ถึงจะเป็นมนุษย์นะ

ก็เคยสนุกกับการฆ่าพวกเผ่าปีศาจนี่นา

ใช้โอกาสที่พวกเผ่าปีศาจส่วนใหญ่ไม่เข้ามาวุ่นวายกับพวกเรา

แล้วก็ทะนงตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายล่า ทั้ง ๆ ที่พวกมันอ่อนแอ

อย่ามาทำตัวเก่งสิ... เหลืออีกครึ่งปีเองนะ

!?

?: :

!?

มนุษย์งั้นเหรอ...

จะเกิดอะไรขึ้นนะ มนุษย์...?

ถ้าไม่กวาดล้าง หมู่บ้านก็อันตรายแย่

ต่อจากฉบับเดือนพฤษภาคม