ตอน 61: Chapter 61

คอมิกส์เล่มที่ 1 ถึง 11 วางจำหน่ายแล้ว!

ชาวบ้านระดับ 999

ตอนที่ 61

จุดเปลี่ยนที่เปลี่ยนเมโนอุ่ที่เคยแห้งแล้งไปแล้วคืออะไรกันนะ----

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ: โฮชิซึกิ โนเนโกะ ตัวละครต้นฉบับ: ฟูมิ

ทำไมสีหน้าแบบนั้นล่ะ...?

เปล่า...

ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้นะ

ที่บอกไปเมื่อกี้ก็คือ

ตัวฉันสมัยก่อนนี่ชอบสู้ ชอบทำสงคราม แล้วก็คิดว่ามนุษย์น่ะเป็นขยะที่ต่ำกว่าปศุสัตว์ซะอีก

แล้วดันไปถูกบังคับให้เฝ้าเด็กอยู่กลางหุบเขาอีก

ถึงจะอย่างนั้นก็ตามนะ

...แล้วก็

คุณจัดการกับคนคนนั้นยังไงเหรอ?

ชายคนนั้นน่ะเป็นนักศิลปะการต่อสู้ แล้วก็เก่งกาจไม่น้อยเลยนะ

ถึงอย่างนั้นฉันก็แข็งแกร่งกว่าเยอะ

สามารถตัดสินได้ในทันทีเลยนะ

แต่ฉันแกล้งทำเป็นไม่เต็มที่เพื่อความสนุก

...นั่นแหละคือความผิดพลาดของฉัน

!?

หนีไปแล้วเหรอ...

เอาน่า...ก็ดีแล้ว

ถ้ามาเพื่อแก้แค้น ก็มาเลย แล้วให้ฉันได้สนุกกับพวกแกอีกครั้ง!

หยิ่งผยองจริงๆ...

พวกเขากล่าวว่าเหยียดหยามพลังของมนุษย์

คนที่มาเพื่อแก้แค้นก็คือเหล่ามนุษย์ที่มีบทบาทเฉพาะตัว

แม้เพียงสองคนจะอ่อนแอ แต่ถ้ามีมนุษย์ที่มีบทบาทมารวมตัวกันหลายคน

พลังนั้นก็น่าจะเกินจินตนาการไปแล้ว

เมโนอุ...

เมโนอุอย่าตายสิ!

อ๊ะ... คือว่า... มีอะไรเหรอครับ/คะ?

เร็วเข้า...หนี...

โล่งอกจัง...ยังมีชีวิตอยู่!

หนีกันก่อนที่ใครจะมานะ!

ฉันนี่แหละที่ไปท้าสู้...

คนๆ นั้นนี่นะ...

แล้วก็ปล่อยให้หนีไป...

เอ่อ...เรื่องการแก้แค้น...

อืมมม...

ชาวบ้านบอกว่าเจ้าปีศาจที่อาศัยอยู่เงียบๆ ในหุบเขาแบบนี้

น่ะ...

น่าจะเป็นเพราะฝั่งเราที่เป็นคนยื่นมือเข้าไปโจมตีต่างหาก...

ถ้าอย่างนั้น...ทำไมถึงมาช่วยล่ะ?

ไม่เกี่ยวกันซะหน่อย!

เมโนอุไม่ได้ฆ่าทุกคนสักหน่อยนี่นา?

เมโนอุก็เป็นเพื่อนพวกเราไม่ใช่เหรอ?

ถ้าเป็นเมโนอุ... จะทิ้งเพื่อนเหรอ!?

การที่เพื่อนตายมันน่าเศร้าจัง

ทุกคนก็ต้องคิดแบบนั้นสิ

ก็เพราะแบบนี้ไง ถึงได้มารวมตัวกันที่หมู่บ้านนี้...

แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

ชีวิตของพวกคนพวกนั้น...

ฉันเป็นคนพรากไปเอง!

คนที่พรากไปไม่ใช่เมโนอุนะ

สิ่งที่ถูกพรากไปคือน้ำใจที่น่าเศร้าของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับปีศาจ

ฉันเข้าใจดีนะ

อย่างน้อยก็รู้ว่ามีปีศาจบางตัวที่เกลียดมนุษย์ หรือคิดว่าควรเป็นศัตรูต้องถูกโค่นล้ม

แต่นั่นมัน... ไม่ใช่ความผิดของเจ้าปีศาจนะ

มันเป็นความสัมพันธ์นี่แหละที่แย่ต่างหาก?

ถ้าอย่างนั้น... ทำไมทุกคนถึงไม่สู้ล่ะ?

...พ่อบอกไว้

ว่าการทะเลาะเบาะแว้งทำให้สูญเสียสิ่งต่างๆ มากมาย...

แม้แต่กับคนที่ไม่ได้ต้องการการต่อสู้ด้วยก็ตาม

พวกเราทุกคนกับเมโงอุก็ไม่อยากสูญเสียเพื่อนร่วมทาง...

เพราะว่าอยากให้ทุกคนมีชีวิตอยู่...

งั้นเหรอ...

...เมโนอุก็ยังมีชีวิตอยู่

แล้วคราวนี้ก็สู้เพื่อพวกพ้องให้ได้นะ...

...สัญญาไว้แล้วนะ?

เข้าใจ...แล้วครับ/ค่ะ...

ท่านจอมมารกำลังรอคอยโอกาสที่

เหล่าปีศาจจะไม่ถูกคุกคาม

เพื่อวันที่โอกาสนั้นจะมาถึง

ฉันจึงได้เรียนรู้และฝึกฝนเพื่อที่จะได้บัญชาการศึกสงครามที่เหล่าประชาชนจะไม่ได้รับบาดเจ็บ

พลังที่ได้มานั้น...

แต่ว่า...

กลับถูกคุณคากามิถล่มยับในศึกแรกเลยสิ้นดี

ตอนนั้นเกือบจะสิ้นหวังแล้วนะ

นั่นแหละ...

พลังที่นายมีน่ะ...

มันมีประโยชน์นะ

ถ้าไม่มีนายก็คงมีสถานการณ์อันตรายให้ต้องเจออีกเยอะ

ถ้าแม้แต่คนเดียวในพวกเราหายไป เราก็คงไม่ได้มาอยู่ที่นี่หรอก

แต่พวกปีศาจก็มีหลายแบบเหมือนกันนี่นา

อ่า

ก็เหมือนกับมนุษย์นั่นแหละ

...แต่ว่า

ทำไมถึงเหมือนกันนะ...

จะบอกว่ายังไงเหรอ...?

คุณอลิสเองก็เคยพูดไว้ว่า...

เหล่าปีศาจพวกเราโดยพื้นฐานแล้วไม่มีร่างในโลกใบนี้

เราคือสิ่งมีชีวิตที่จะหายไปเมื่อโลกถูกรีเซ็ต

ถ้าหากถูกสร้างขึ้นมาให้เป็นศัตรูของมนุษย์

อืม... ก็คงอย่างนั้นล่ะนะ

จะต้องมีอารมณ์แบบเดียวกับมนุษย์หรือเปล่า?

ถ้าไม่มีอารมณ์ ท่านจอมมารคงจะต่อสู้กับมนุษย์โดยไม่ลังเล

แล้วพวกปีศาจอย่างนายกับอลิสก็คงไม่ปรากฏตัวขึ้นมาด้วย

ส่วนฉันน่ะ...

บางครั้งก็คิดว่า... อาจจะมีความสุขกว่าถ้าไม่มีอารมณ์เลยด้วยซ้ำ

มันมีเรื่องที่ลำบากมากมายเลยนะ

แต่นั่นก็เพราะเส้นทางที่เราก้าวผ่านมา เราถึงได้...

...นายก็ยังอยู่ที่นี่ใช่ไหม?

ไม่ควรจะพูดว่ามันเป็นเรื่องโชคร้าย

คุณอาจารย์กับคุณอลิสจะเสียใจนะ?

...เปล่า

พวกเราทุกคนเหรอ?

ฟุฮะ

งั้นเหรอ...

ขอโทษนะ

แต่คุณเร็กซ์ก็เริ่มจะพูดออกมาได้แล้วนี่นา

ก็คิดว่าจะไม่ฟังแล้วล่ะนะ...

...เมโนอู

นายซ่อนอะไรจากพวกเราอยู่เหรอ?

...นั่นมัน—

เมโนอู! คุณเร็กซ์!

ปลอดภัยดีไหม!?

คุณคากามิ มาถึงแล้ว!

ภาคต่อจากฉบับเดือนมิถุนายน