ตอน 87: Chapter 87

รวมมังงะเล่มที่หนึ่งถึงสิบหก วางจำหน่ายแล้ว!!

ชาวบ้านเลเวลเก้าเก้าเก้า

ตอนที่ 87

พูดตรงๆ เลยนะครับ

ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปหรอกครับ

ยอมแพ้ทุกอย่างแล้วถอยกลับมาเถอะครับ

ให้ยอมแพ้เหรอ?

อย่าขยับ

คิดว่าเป็นใครกันนะ?

...ผมก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะครับว่าเกิดอะไรขึ้น

คุณโกรธเพื่อเพื่อนๆ

ก็รู้ว่าคุณกำลังสู้เพื่ออースเคลียร์

เพราะแบบนั้นแหละ...

ผมยอมทนดูพวกคุณถูกฆ่าไม่ได้หรอกนะ

ถึงอย่างนั้น ผมก็จะไป

คุณคุริสุกำลังจะฆ่าพวกคุณอยู่นะครับ!

ด้วยวิธีแบบไหนเหรอครับ?

เรื่องนั้นน่ะ...

ไม่ได้รับอนุญาตให้พูดเลย

แต่ว่าคุณคามิสุ

ต้องบีบคั้นพวกคุณให้ได้

ด้วยวิธีที่เลวร้ายแน่ๆ ครับ

เรื่องแบบนั้นน่ะ ผมรู้ดีอยู่แล้ว

ต้องรู้สิครับ

ไม่งั้น

ผมจะหน้าไม่ถึงเมโนวเลยนะ

คงจะพอมีทางออกสินะ?

ต้องมีทางออกสิ

เป็นอย่างที่คิดแฮะ...

ถอยกลับมาหน่อยได้ไหมครับ

ชาวบ้านเลเวลเก้าเก้าเก้า

อ๊ะ

คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ถ้าคุณเป็นคนพูดแทนคุณคุริสึก็ว่าไปอย่างนะ

คุณก็เป็นคนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกับバルมุนกุกับอายูกิไม่ใช่เหรอ?

วางจำหน่ายแล้ว!!

มังงะ อิวามอโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ โฮชิซึกิเนโกะ ตัวละคร ต้นแบบ ฟูมิ

ถึงจะไม่สามารถพูดได้ว่าเหมือนกันทุกอย่างหรอกครับ...

เป้าหมายของคุณคุริสึ...

เปล่าครับ ก็เป็นคนที่รู้ว่ามนุษยชาติที่เหลืออยู่ควรจะทำอะไรน่ะครับ

แต่ว่า

ผมไม่สามารถพูดถึงเรื่องนั้นได้ครับ

พวกแกถึงได้ยืนกรานที่จะพูดไม่ยอมพูดสักทีล่ะ?

มันก็ไม่ได้ลดลงไปหรอกนะ?

ถ้าตั้งแต่แรกพูดกันไป ก็คงจะไม่มีการทะเลาะกันก็ได้สิ...

ไม่รู้ว่าที่โนอาเป็นยังไง

แต่ที่การ์เดียน คนที่รู้เรื่องภายใน

ก็จะถูกคำสาปสั่งห้ามพูดทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนั้น

สิ่งที่คุณคุริสึกำลังจะทำกับคุณก็เช่นกัน

คำสาปเหรอ... เข้าใจแล้ว

ถ้าพูดโดยไม่ได้รับอนุญาต ตอนนั้นผมก็จะถูกคำสาปฆ่าเลยล่ะครับ

คำสาป... คืออะไรเหรอ?

มันเป็นส่วนหนึ่งของเวทมนตร์น่ะ

ถ้าเป็นเวทมนตร์ทั่วไปที่ออกฤทธิ์ทันที

เช่น: ถ้าขยับจะออกฤทธิ์

ก็คิดว่าเวทมนตร์ต้องสาปเป็นเวทมนตร์ที่มีฤทธิ์ออกฤทธิ์ล่าช้าเมื่อเป็นไปตามเงื่อนไขที่กำหนด

ว่ามันจะออกฤทธิ์เมื่อไหร่ มีแต่คนที่ร่าย เท่านั้นถึงจะรู้ได้

ถ้าทำตามเงื่อนไขได้ บางอย่างก็สามารถทำให้คงอยู่และออกฤทธิ์ซ้ำแล้วซ้ำอีกได้เลยนะ

เหมือนคำสาปเลย ก็เลยเรียกว่าเวทมนตร์ต้องสาปน่ะ

ผมจะรัวใส่เลย

ผมใช้ได้แค่ระดับพื้นฐานสุดๆ เท่านั้นแหละ

มันน่ารำคาญจริงๆ เลยนะ คำสาปน่ะ...

ผมก็เหมือนกัน

เรียกกว่าคำสาปมันช้ากว่าการร่ายเวทมนตร์ลดความสามารถทางกายภาพตั้งเยอะแยะ

แต่ถึงจะเป็นคำสาปก็นะ...

ไม่สิ... ผมไม่ได้โดน

バルมุนกุก็โดนเหรอ?

คุณคือคุณバルมุนกุเหรอครับ?

ได้ยินมาบ้างครับ

ฟู่... เรื่องที่ทิ้งสุนัขแพ้ไว้ใช่ไหม?

คุณคือ...

ไม่ใช่แค่สุนัขแพ้น่ะครับ

ที่โนอานี่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ถูกสั่งห้ามด้วยเวทมนตร์ต้องสาปนะ

ถึงจะยังไงก็น่าจะเหมือนคุณバルมุนกุ คือไม่มีใครจะยอมพูดให้อะไรหรอกครับ...

แล้วถ้ามันดันหลุดออกไปจนทุกคนได้รู้จะเป็นยังไงกันล่ะ

ทุกคนเหรอ...?

ทุกคนน่าจะเข้าใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ

ทำไมถึงกล้าพูดอย่างมั่นใจแบบนั้นล่ะ

ใครก็ตามที่รู้เรื่องนี้

ก็จะถึงกับรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่มันโง่เขลาจนเกินไปเลยล่ะครับ

ก็ต้องมีคนที่จะเผชิญหน้าด้วยบ้างสิ

ถึงอย่างนั้น...

มันเป็นความสิ้นหวังที่ยิ่งใหญ่จนไม่สามารถคิดแบบนั้นได้เลยครับ

เหตุผลหลักที่สุดที่พูดไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกครับ

แต่เป็นอีก...

เหตุผลเหรอ?

ถ้าสู้กันขึ้นมานี่จะลำบากไหมครับ

พวกแก...ไม่สิ้นหวังกันเลยเหรอ?

พวกเราไม่มีความฝันและความหวังเลยครับ

แต่ว่า... มีความปรารถนาอยู่บ้างครับ

ว่าสักวันหนึ่งวันที่จะทำลายความสิ้นหวังนั้นจะมาถึง... เพื่อเชื่อมโยงไปสู่อนาคตครับ

ถึงในโลกแบบนี้... ก็ยังมีคนที่สนุกกับชีวิตประจำวันอยู่ครับ

นั่นแหละคือชีวิตที่สามารถดำรงอยู่ได้ เพราะยังมีคนที่ใช้ชีวิตโดยมีความฝันที่จะทวงโลกกลับคืนมาโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

จึงเป็นเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยความจริงที่จะทำให้คนเหล่านั้นสิ้นหวังได้เลยครับ

การที่คนเราจะอยู่ต่อไปได้น่ะ...

มันต้องการความหวังน่ะ

ดูเหมือนว่าสำหรับฉันนะ

ถึงจะพยายามแค่ไหน โลกก็ช่วยไม่ได้เหมือนที่คุณพูดออกมาเลยนะ...?

ถูกแล้วครับ

....

พยายามแค่ไหนก็ช่วยไม่ได้

ถึงจะได้ยินแบบนั้น พวกเราก็ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมถอยหรอกครับ

คุริสุจังเองก็รู้เรื่องนี้

ดังนั้นพวกเราถึงไม่สามารถบอกได้

ถึงแม้จะบอกไป แล้วโดนท้าทายไปเองก็ตาม

...น่าจะเป็นเรื่องที่น่าลำบากที่สุดเลยล่ะ

สิทธิ์ในการท้าทายมีเพียงครั้งเดียว

คุริสุกำลังรอคอยความหวังที่สามารถทุ่มเททุกสิ่งลงไปในครั้งนั้น

เพราะฉะนั้น...

คุณต้องลองดูนะ

ต้องขออภัยด้วยครับ...นี่คือที่สุดของพลังแล้วครับ

ไม่สิ... พอแล้ว ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว

คุณฟลอเน่ใช่ไหมครับ?

ทำไมคุณถึงคิดว่าจะมาช่วยพวกเราล่ะ?

ถ้าเป็นไปตามเรื่องที่เล่ามา การที่คุณจะบอกให้พวกเรากลับไปนี่มันแปลกนะ

ผมก็เป็นคนเหมือนกันนะ

มันมีเรื่องที่โหดร้ายที่เราปล่อยผ่านไม่ได้

โกหกน่า

พวกแกคงไม่เปลี่ยนความตั้งใจด้วยเหตุผลที่ดูธรรมดานั่นหรอก

เพื่ออนาคตของโลกน่ะ ถ้าเป็นอะไรที่เลวร้ายขนาดไหนก็ยอมทำมันได้...

รู้สึกได้ถึงความเด็ดเดี่ยวจากยูคิกับคุณバルมุนกุเลย

ระวังตัวมากเลยนะ

ก็เพิ่งถูกหักหลังไปเมื่อไม่นานมานี่นา

เข้าใจแล้วว่าพวกคุณไม่ถอย

อย่างน้อยก็ขอให้ฉันเป็นคนนำทางให้ไปถึงที่ที่คุณคุริสุจังอยู่ก่อนได้ไหมคะ

ไม่สิ ก็เพราะว่าไม่เชื่อตั้งแต่แรกแล้วนี่นา

ตั้งแต่ที่เราไปอาศัยความช่วยเหลือจากคุณแล้ว

ก็อาจจะโดนบอกว่าล้มเหลวในการทดสอบได้สิ

แบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ

เพราะว่าฉันเป็นผู้ใช้คุณไสยนะ...

ถ้าอย่างนั้นฉันจะร่ายคุณไสยที่แข็งแกร่งให้ตัวเอง เพื่อไม่ให้ทรยศพวกคุณค่ะ

แบบนี้เป็นยังไงบ้างคะ?

อย่ามองมาทางพวกเราเลยนะ บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะมาช่วย

ดื้อจัง...

จะพูดให้ชัดๆ เลยนะ...

ถ้าเราเหล่าผู้พิทักษ์ใช้พลังทั้งหมดของเรา ทั้งจำนวน เทคนิค และฝีมือ...

บอกเลยว่าพวกคุณไม่มีทางชนะได้หรอก

ขอความช่วยเหลือจากทุกคนหน่อยได้ไหมครับ

ไม่อยากจะปล่อยให้พวกคุณมาตายอย่างไม่เป็นท่าแบบนี้หรอกครับ

...เข้าใจแล้ว

ถ้าพูดขนาดนั้น ก็ขอให้คุณนำทางให้หน่อยแล้วกัน

ไม่ต้องลงคาถาก็ได้นะ

ยังไงซะ คนที่ลงมันถึงจะรู้เองไม่ใช่เหรอ

ปลอมแปลงได้ตั้งหลายแบบเลยนะ

นั่นหมายความว่า... คุณเชื่อใจฉันเหรอครับ?

ก็...เหมือนกับที่คุณพูดเลยล่ะ

ถ้าได้รับความร่วมมือมามันก็ง่ายที่สุดเลย

ถ้ามีแค่พวกเราเอง คงทำอะไรไม่ได้แน่ๆ

คิดว่าถ้ามีคุณเป็นคนเดียวที่ต้องคอยระวัง ก็คงจะง่ายขึ้นหลายอย่างเลย

แล้วก็ ยังมีเรื่องที่อยากจะถามคุณอยู่ด้วยนะ

จะให้คุณขึ้นไปกับท่าไม้ตายสุดท้ายของผม

จะให้คุณมานั่งร่วมกับท่าไม้ตายของผม

ตั้งใจว่าจะใช้คุณแกล้งทำเป็นพวกเดียวกันเพื่อพาเข้าไปด้านในด้วยแล้ว...

คุณก็รู้นี่?

ผมเป็นคนระแวงน่ะ

ทำไมล่ะ...

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง...

ต่อจากฉบับเดือน 8