ตอนที่ 17 คู่รักเก่าออกเดท〈ต่อ〉①
...เอ่อ
อิริโตะ มิซึโตะ... ใช่ไหม? น้องเขยของฉัน
...อิริโตะ มิซึโตะ น้องชายของคุณ พี่เขยของคุณ
ปาจิ☆
ฮาจิ
ยูเมะนะ ถ้าดูจากภายนอกก็ถือว่า...น่ารักอยู่เหมือนกันนะ
แต่คู่เดทที่มาเจอเนี่ย มันเป็นพวกพยายามทำตัวเก๋าแต่ดันดูเชยซะงั้น...
แคะ♡
มองสิ♡
คู่คู่นั่น
ปกติเธอไม่ค่อยสนใจสายตาคนรอบข้างเท่าไหร่หรอกนะ
แต่นี่มันรู้สึกอึดอัดจริงๆ...
คั่ก...
สีอ่อนๆ ที่ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้าน...
ชุดที่ดูเรียบร้อย ไม่ทำให้สาวที่เดินข้างๆ อับอาย...
แต่ว่ามันสุดยอด
☎
ลูกของครอบครัวคัปโป้คนนั้น
น่ารักจัง~ ♡♡
รูปลักษณ์ใบหน้าที่มีสัดส่วนชัดเจน ผสานกับสีหน้าดูฉลาดที่แฝงความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย มันสร้างช่องว่างที่ลงตัวมาก ทำให้ความเป็นแม่ในตัวฉันรู้สึกถูกกระตุ้น และอยากจะแกล้งให้เขอลำบากใจมากกว่าเดิม ถึงกระนั้นก็ตาม
จากกระดูกไหปลาร้าที่โผล่ให้เห็นตรงช่วงคอ และข้อมือที่โผล่พ้นจากปลายแขนเสื้อ
ก็มีเสน่ห์แปลกๆ!
เป็นเสน่ห์ที่แสดงออกชัดๆ แค่ตรงจุดนั้น
มันเป็นการโกงกฎชัดๆ เลยนะ!
และที่เด็ดที่สุดก็คือ
ใบหน้าที่ดูขรึมเล็กน้อย
พร้อมกับเงาที่โผล่ออกมาอย่างแนบเนียน!!
เอ๊ะ? อะไรเหรอจ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น?
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?
ลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?
หนุ่มหล่อสายเนิร์ดแต่มีปมแบบนี้มันอะไรกันเนี่ย
แย่จัง แย่จัง
จินตนาการของฉันมันกลายเป็นจริงขึ้นมาเหรอ?
แย่จัง แย่จัง แย่จัง
ความรู้สึกสมจริงจากโลกกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว
ชิ... ♡ ดูแฟนสิ น่ารักจัง...
...ถ้ามีอะไรอยากจะพูด ก็...อยากให้พูดออกมาสิ
นี่เป็นแฟนเก่าของฉัน แล้วก็เป็นน้องเขยด้วย
อยากจะอวดหน่อย...! ไม่สิ ไม่สิ
...โอ๋ ใจเย็นก่อน อย่าไปเชื่อแค่รูปลักษณ์นะ
เดี๋ยวนะ ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอก
ถ้าจะไปที่ไหน ก็ไปให้เร็วเลยดีกว่า
ไอ้หมอนี่นี่เอง ที่เป็นสุภาพบุรุษที่รวมความอ่อนโยนกับความแข็งแกร่งไว้ด้วยกันแบบพอดีๆ แถมยังเป็นคนที่จับมือให้ด้วย... โล่งอกจริงๆ
ใช่แล้วล่ะ
คาวานามิ
คู่มือ
เดินชิดข้างถนนเสมอ!!
ตอนรอสัญญาณไฟ
ลองชวนคุยดู
รู้ตัวนะว่ากำลังทำอะไรที่ไม่เหมือนตัวเอง
คนเดินเท้า
แบบ甲
ถ้าเธอสนใจอะไร ให้เรียกเธอหน่อยนะ
แม้แต่ตอนที่กำลังคบกันอยู่ ก็ยังทำตัวเหมือนเจ้าหญิงแบบนี้...
ดูเด่นเป็นพิเศษเลยนะ...♪
เจ้าหญิงเองก็ทำหน้างออยู่ตลอด...
แบบนี้จะไปจีบให้ได้ยังไง...
มุสึ...
สบายจังเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~!
อะไรนะ!?
ผู้ชายวันนี้เป็นอะไรเนี่ย~
สุภาพบุรุษสุดๆ!
ดูสิๆ สองคนนั้น...!
หล่อสวยโคตรๆ เลย!
แย่แล้ว...
...ฟินเกินไปแล้ว...
เป็นเพื่อนกันสนิทกันเลยนะเนี่ย
โดยไม่รู้ตัว มุมถนนก็เริ่มสั่นไหว
แวบ
อย่ามองมากสิ
หิ
คาวานามิ... กับ
คุณมินามิ... การแต่งตัวแบบนั้นนี่มันปลอมตัวเหรอ?
ฟังนะ อิริโตะ เรื่องนี้ห้ามประมาทเด็ดขาด
เอกสารคำสั่งของคาวานามิ เรียบร้อยแล้ว
อ๊ะ... ว่าแต่ว่า...
เสื้อผ้าผู้หญิงต้องชมให้ได้นะ ต้องชมให้ได้เลย
ว่าแต่เรื่องนั้นยังไม่ได้ทำเหรอ
แถวนี้สักครั้งแล้วโจมตีคุณนามิก็ไม่เลวนี่นา
หรือว่า...
เจ้าหมอนี่ วันนี้
ดูมีแรงฮึดใส่สุดๆ เลยนะ?
รู้สึกเหมือนว่าเขาเตรียมตัวมามากกว่าฉันที่มาด้วยภารกิจ...
ทำไมล่ะ...?
เขาคิดว่าฉันชวนเดทแบบธรรมดาน่ะ
เลยจัดเต็มมาเลย
เป็นแบบนั้นสินะ
จ๊อด
จ๊อด
...ให้ตายสิ ทำไมจังหวะมันเพี้ยนจัง
เป็นเพราะกำลังทำอะไรที่ไม่คุ้นเคย
โทษที คาวานามิเอง
...วันนี้
เข้าใจๆ แล้วล่ะ
บอกไปเลยสิ บอกออกไปเลย!
เอ๊ะ?
ค่อนข้าง...
...น่ารักจัง...
โอโร
เอ๊ะ จริงด้วยนะ
การเลือกใช้คำก็เหมือนจะเหมือนประชดประชัน...
...อึก!
......อา
...ขะ...
...คะ...
...อ อ๊ะ...
ว่าแต่ว่านี่นะ
นี่...กำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนเหรอ?
นี่สวนสัตว์นี่นา
ดูเหมือนคู่รักมากๆ เลย
ก็ไม่ใช่ว่าเป็นการเดทสักหน่อย
เอ่อ ไม่สิ เป็นเดท...อะไรนะ?
ยังไงก็อย่าไว้ใจเขามากเกินไปล่ะ...
ค่อนข้างจะมืดๆ นะเนี่ย
ยังไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดแผนอะไรอยู่
อย่าหลงทางล่ะ
รู้แล้วน่า
อืม
...เอ๊ะ?
เมื่อกี้ฉันทำท่าทางที่จิกกัดไปไม่ใช่เหรอ?
ประชดเหรอ? หรือว่าจิกกัด?
เสียงเยาะหยันน่ารำคาญตามปกติหายไปไหนซะล่ะ?
--โอ๊ะ แย่แล้ว
ขอโทษนะคะ
คำสั่งคาวานามิ ถ้าเธอจะเผลอไปชนใคร ก็ดึงเธอเข้าไปใกล้ๆ อย่างแนบเนียนนะ
ไหล่!
ไปเลย
ข้างหู!
สวนสัตว์นี่มีคนเยอะกว่าที่คิดแฮะ
ไม่ได้ชนกันเหรอ?
ปะทะ! ใกล้หน้ามาก!
นิดนึงนะ คุณ!!
ถ้าจะทำแบบนั้น ก็บอกก่อนได้ไหมคะ!?
ขนตาแมงกะยาวจัง
ปากก็บาง
ผิวสวยน่าอิจฉาจริงๆ
ถ้าปกติก็เป็นแบบนี้ไปเลยจะดีนะ
ไม่สิ ถ้าเป็นแบบนั้นตัวฉันคงรับไม่ไหว...
...อีกนานแค่ไหน
...ตั้งใจจะกอดบ่าเหรอ?
อา ขอโทษนะ
ไม่จำเป็นต้องห่างกันขนาดนั้นก็ได้นะ...
...เก่งกว่าที่คิดแฮะ
คราวนี้ทำแค่นี้ไว้แล้วค่อยว่ากันต่อ
เพิ่งจะเข้ามาได้ยังไม่ถึง 30 นาทีเองนะ...
พักเบรกเข้าห้องน้ำหน่อย...
ต้องให้จิตใจได้พักหน่อยล่ะ...
ทำเป็นถามเพื่อน แต่กลายเป็นหมูออกมาซะงั้น...
จะส่งออกแล้วนะ
ปุล น่ากลัวจัง!! ก็แค่ยิ้มแบบโอตาคุหน่อยเองนี่นา!
เข้าใจแล้วว่านายมีความลำเอียงกับโอตาคุยังไง งั้นก็ส่งออกให้นายเลย
คู่รักในโลกนี้นี่ เขาทำกันยังไงกัน
ให้ผ่านภารกิจที่ยากขนาดนี้ไปได้นะ
ยังไงก็ทำอะไรไปก็โดนจ้องเขม็ง
กิเมโร
พูดตามตรงนะ ตอนนี้อยากตายเลย
หนังสือที่เหมาะกับผมที่สุดก็คือ "มนุษย์ไร้ค่า" อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ช่วยด้วย คาวานามิ ไม่อยากให้ผมกลายเป็นดาไซจิเลยนะ
ผมคือไอเบลที่อยู่ตรงที่ไม่มีผู้หญิงเลย
ถ้าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ได้ก็คงดีไม่ใช่เหรอ?
ไม่รู้เหรอ? บรรยากาศโคตรแย่เลยนะ!
รวมกันเหรอ? คุณมองเห็นแบบนั้นเหรอ?
ก็มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่นา
ขนาดนี้แล้ว กระเพาะฉันจะทะลุออกมาแล้ว!
เหมียว
นี่! อะไรอ่ะ~!?
นิดนึงนะ
ก็จริงนะ การได้มองดูมันก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาจริงๆ ด้วย โหยยยยยยยยยยยยยยย
อ่า~? ก็ไม่มีอะไรซะหน่อย
อย่างไรก็ตาม
สิ่งที่ฉัน
พูดได้
มีแค่สิ่งเดียว
จะฝากให้มูลนิธิชิกาอิตัดสิน
คุณนามินะอยู่เหรอ...?
ไว้เลย! ฝากการตัดสินใจแนวหน้าไว้กับพวกคุณ!
เลิกโยนให้คนอื่นทำซะที!
ทำหน้าที่ของตัวเองซะนะ ผู้บังคับบัญชา!
ว่าแต่ สาเหตุที่ผมต้องปกป้องผู้หญิงคนนั้นมันอยู่ที่ไหนกันล่ะ?
ที่เอาตัวอันตรายมาเป็นเพื่อน ก็เป็นความรับผิดชอบของผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอ?
...ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลแบบไหน ก็เป็นผมที่พูดขึ้นมาก่อนนี่นา...
จะไม่ทำอะไรแบบตัดเดทไปเองนะ...
...หืม?
...เอ๊ะ?
ไม่มี...
ด้วย...
...ฮัลโหล
ฮัลโหล คุณ อยู่ที่ไหนเหรอ?
ว้าย...
...ไม่รู้สิครับ...
...อา
เพราะห้องน้ำหญิงคนนั้นคนมันแน่นไปหน่อย... เลยไปใช้ห้องน้ำอื่นแทน...
อ๊าาา ทำไมต้องเป็นฉันด้วยนะ
ที่ว่าทำไมถึง... ก็ไม่รู้เหมือนกันนี่นา
②แล้วก็ ภายในอาคารมันซับซ้อนกว่าที่คิดไว้
①ห้องน้ำหญิงอีกห้องน่ะ ไกลกว่าที่คิดไว้
③สุดท้าย ตัวฉันเองก็เป็นพวกไม่เก่งเรื่องอ่านแผนที่
สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือ
หลงทางซะแล้ว
อ๊า น่าจะมีเม็ดฝนแห่งการเหน็บแนมเทลงมา!
ขะ...ขอโทษค่ะ...
แต่ก็ไม่มีข้อแก้ตัวเลย ทนเอาเท่านั้นแหละ!!
...ไม่สิ
...มันไม่ใช่ความผิดของเธอคนเดียวหรอก
ผมเองก็ประมาทไปเหมือนกัน
ใช่แล้วล่ะ...
ช่วยบอกชื่อปลาในตู้ใกล้ๆ ให้ฟังหน่อยสิ
ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะหาเจอ
...เอ๋ น่าแปลก
ก็แบบนั้นเอง...
...ไม่มี
...เอ๊ะ
พูดสิ่งที่
ไม่ควรจะพูดออกไป
ห๊ะ!
แต่ว่า...
คำพูดที่หลุดออกจาก
ปากมันไม่มีทาง
กลับเข้าปากได้หรอก
ฉันรู้เรื่องนั้นดี
...ทำไปซะแล้ว...
ฉันนี่อยากทำอะไรกันนะ
ฉันนี่อยากเป็นอะไรกันนะ
จริงๆ แล้ววันนี้ โทะนี่
...มันดีมากๆ เลย
...แล้วก็...เข้าทีสุดๆ เลยด้วย
ดีกว่าเม็ดฝนแห่งการเหน็บแนมเยอะ
ดีกว่าพายุแห่งการเสียดสีอีก
แต่ว่า...
ตั้งแต่...
วันแล้ววันเล่า ผมก็เริ่มเกลียดอายาอิ ยูเมะ
สิ่งที่เคยชอบเป็นอันดับหนึ่ง สิ่งที่เคยคิดว่าสำคัญที่สุด
การที่สิ่งเหล่านั้นค่อยๆ กลายเป็นเรื่องน่ารังเกียจและน่าเบื่อขึ้นเรื่อยๆ
นั่นแหละคือความทุกข์ทรมานที่สุด
—ก็แบบนั้นเอง...
...ไม่มี
ถึงอย่างนั้นก็แยกทางกัน
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น
...เธอกลับบอกว่าความสัมพันธ์แบบนั้นน่ะดีเหรอ?
...เธอคิดว่าแบบนั้นมันดีเหรอ?
...ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมถึงไม่บอกฉันล่ะ
คิดว่ามันจะเป็นภาระให้ฉันเหรอ?
...ภาระเหรอ...
ว่าแต่ เมื่อก่อนเคยมีแบบนี้ไหมนะ
ผู้หญิงคนนั้นหลงทาง แล้วฉันก็ออกไปตามหา
สำหรับฉันแล้ว มันอาจจะเป็นเดทครั้งแรกในชีวิตก็ได้
สำหรับเธอแล้ว มันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ได้ลองใช้ความกล้าครั้งแรกในชีวิตเลยก็ได้
งานเทศกาลฤดูร้อนเหรอ?
ไปกับฉันไหม?
ได้สิ
แล้วงานเทศกาลฤดูร้อนที่เราไปก็มีคนเยอะเกินคาดอย่างมหาศาล
ก็เป็นไปตามที่คิด ตัวฉันเองก็พลัดหลง
และกลายเป็นคนหลงทางไปซะแล้ว
ฮัลโหล อายาอิเหรอ?
—ขอโทษนะ
...ขอโทษจังนะ...
...คงจะทำให้โกรธแล้วล่ะ
...ที่ทำให้ลำบาก...
ไม่ต้องห่วง รออยู่ที่ตรงนั้นก่อนนะ
ฉันไม่เคยชอบตัวเองเลยตั้งแต่สมัยก่อน
อย่างน้อยที่สุด ก็อยากใช้ชีวิตโดยไม่สร้างภาระให้ใคร
แต่ว่า...
อย่างน้อยก็ไม่อยากให้คนที่ชอบรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ
ดันโลภแล้วก็ฮึกเหิมจนหลงตัวเอง
สุดท้ายก็มาเป็นแบบนี้...
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/32)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
