เอ่อ คุณอายาอิ
ผมเพิ่งจะค้นหาคุณอยู่ท่ามกลางฝูงชน
จนตอนนี้แทบจะหมดแรงแล้ว
แถมยังต้องมาฟังเสียงบ่นจากโทรศัพท์อีก
จนจิตใจแทบจะพังไปเลย
--แต่ว่านะ
...แล้วก็รู้สึกผิดหวังจนถึงขนาดนั้นเลยเหรอ
ผมก็ไม่ได้ไม่รู้จักคุณนะ
อ๊ะ...
...นี่มัน...
ครั้งหนึ่งที่แล้ว ผมเคยบอกออกไปว่าชอบคุณนะ
--ผมรู้ว่าคุณเป็นคนซื่อบื้อและไม่ฉลาดอะไรเท่าไหร่
เรื่องที่ว่าคุณเป็นคนหลงทางง่ายๆ นี่ก็เพิ่งรู้เมื่อวันนี้
ผมอยู่ที่นี่โดยที่รู้อยู่แล้วนะ
...ถ้าเป็นผมล่ะก็
ขอให้มาสร้างความเดือดร้อนให้ผมได้เลยเต็มที่
—...ไม่เปิดเลย...
----ให้หน่อย
เดทแรกที่น่าจะแย่ที่สุดน่ะ
มันกลายเป็น
ความทรงจำที่ประเมินค่าไม่ได้
เลยล่ะ
ปีหน้าก็อยากจะมาด้วยกันอีกให้ได้...
ปีถัดมา ผมก็ไปงานเทศกาลเดียวกันอีก
และนั่งลงที่จุดเดิมๆ...
แต่ก็ไม่มีใครมาเลย
คิดว่าจะให้พวกเขาเจอผมได้ง่ายๆ เหมือนคราวนั้นเหรอ...
ถ้าอยากจะคืนดีกันจริงๆ ก็ต้องพูดออกมาด้วยปากสิ...
……กลับกันเถอะ
บทที่ 18 คู่รักเก่าออกเดท (ภาคหลัง) ②
...ห๊ะ?
ถึงแล้วครับ คุณหนู
น่าจะไปซ่อมระบบรับรู้ทิศทางของคุณจะดีกว่านะครับ
งานเทศกาลฤดูร้อนครั้งนั้น...
มองตามความเป็นจริงแล้ว เดทครั้งนั้นมันต้องล้มเหลวอย่างรุนแรงแน่ๆ
แต่ว่า...
ผมก็เริ่มคิดว่าอยากจะอยู่ข้างๆ เด็กคนนี้ตั้งแต่เรื่องนั้นเป็นต้นมา
--นั่นแหละครับที่ผมคิดแบบนั้น
ชื่อผู้หญิงคนนี้คือ อิริโตะ ยูเมะ
...เหนื่อยหน่อยนะที่มารอรับ
พี่น้องต่างสายเลือดใหม่ที่ดูไม่ค่อยจะน่าไว้ใจเท่าไหร่
ไม่ใช่คุณอายาอิยูเมะเด็ดขาด
เป็นแค่คนที่ยังไม่ได้กลายเป็นความทรงจำ
คุณต่างหากที่ควรจะซ่อมระบบการอ่านหนังสือตัวเองซะนะ
อะไรนะ แก ออกมาให้เห็นหน้าเดี๋ยวนี้
เรามาตัดสินกันด้วยบิบริโอแบทเดอร์ดีกว่า
ถ้างั้น
คนแรก... ผม
คดีฆาตกรรมไม่ต่อเนื่องของซากากุจิ อันโกะ
แล้วคนที่สอง... ผม มอริ โอไก วาบิฮิเมะ
อย่าเอาไอ้เจ้าโทโยทารอผู้ไร้ค่ามาทำให้ผมนึกถึงมันสิ!
ไอ้ "คดีฆาตกรรมไม่ต่อเนื่อง" น่ะ มันก็เป็นขบวนแห่ของพวกไร้ค่าเหมือนกันนี่นา!
ยังไงซะก็ต้องตายอยู่ดีนี่นา!
คู่รัก... ครอบครัว...
ตอนนี้พวกเราล่ะ... จะนับว่าเป็นอะไรกันนะ หรือว่าจะเป็นอย่างอื่นกันแน่...
นี่...
ศพในตู้แม่งกำลังจะไหลออกมาแล้วนะ
ไปเข้าโรงพยาบาลซะเถอะสมองนักสืบ
ก็ถ้าอย่างนั้นคุณก็จะไม่คิดแบบนั้นสินะ
ผมคิดว่าถ้าเอาศพไปเสียบที่อันที่เหมือนเสาหลักของขบวนแห่เทศกาลกิออนล่ะก็น่าจะเป็นคดีที่น่าสนใจดีนะ
ผมไม่เคยแม้แต่จะฝันถึงเรื่องอันตรายขนาดนั้นเลยนะ
ถึงจะคิดเพ้อเจ้อสุดๆ ก็คงไม่เกินระดับที่ฉลามกินคนโผล่มาในแม่น้ำคามิโคะกาวะ แล้วก็ไล่กินคู่รักที่นั่งอยู่เป็นช่วงๆ น่ะมั้ง
ในแม่น้ำตื้นๆ แบบนั้น จะมีฉลามว่ายน้ำได้ยังไงกันล่ะ
เพราะว่าฉลามมันมีพลังแบบไม่จำกัดนี่นา!
ไม่มีหรอก! แค่สัตว์มีกระดูกสันหลังเองนะ!
ถ้างั้นไปตรวจสอบกันเลยดีกว่า ที่นี่มันสวนสัตว์นี่นา
แกจะต้องสั่นสะท้านต่อพลังอันไร้ขีดจำกัดของฉลาม แล้วยอมคุกเข่าลงเองเป็นแน่
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้มั่นใจขนาดนี้...
ตอนที่อายาอิยูเมะอยู่ข้างๆ ผมเองก็ยังต้องเกร็งอยู่เหมือนกัน
แต่ว่าตอนนี้...
หัวใจของผมสงบอย่างยิ่งยวด
เข้าใจแล้ว...
ตัวผมในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็น
ต้องชอบผู้หญิงคนนี้ก็รู้สึกว่าเป็นหน้าที่ และก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเกลียดเธอด้วย
ผมคือ--
พวกเราคือ--
โอตาคุเหี้ย
เพราะว่าถูกปลดเปลื้องจากพันธะหน้าที่นั้นแล้ว
มาเนียเหี้ย
เฮ้ แก!
อย่าซ่อนอยู่ข้างหลังคนแบบแนบเนียนสิ!
กรี๊ดดด!
กำแพงน่ารำคาญชะมัด
เธอไม่ได้ยินเสียงโลมาหรอกใช่ไหม!
ว่ากันว่าเสียงของเจ้าหญิงนอยล์สำคัญกว่าเสียงของพี่เขยคนนี้เสียอีกนะ คุณผู้หญิงคนนี้!
ขอตัดสินลงโทษด้วยการตัดเครื่องแต่งกายที่เปียกโชกนี่แหละ!
โย่ว! ชุดวันนี้ไม่ไหวแล้วโว้ย บ้าบอไปแล้ว!!
กลับมาแล้วครับ
รู้สึกเพลียอย่างไม่มีสาเหตุเลยแฮะ
ก็อย่างว่าแหละ ไม่ชินกับชุดแบบนี้มันก็ไม่ไหวจริงๆ
...อ๊ะ
ว้าว คลื่นน้ำมันเยอะชะมัดเลยนะเนี่ย
อา... ท่าทางแบบนี้ก็จบสิ้นลงแล้วสินะ...
ถึงจะบอกว่าไม่มีความรู้สึกอยากจะยืม แต่ก็โกหกไปหน่อย... เพราะว่าเริ่มเบื่อหลังจากที่มองอยู่ทั้งวันแล้วด้วย
ก็... ไม่เป็นไรหรอกนะ
...ให้ตายสิ
~~~~!?
...แว่นตา!
ในสภาพที่เหมือนกับนักศึกษาติวเตอร์ที่แปลงร่างออกมาจากตัวผม
สิ่งนั้น
ที่ใส่ลงไป
ใช่แล้ว... ผู้ชายคนนี้มีนิสัยใส่แว่นกันแสงสีฟ้าเวลาใช้คอมพิวเตอร์หรือสมาร์ทโฟน
นี่นา!
เขาตื่นเต้นอะไรนักหนาเนี่ย
...เฮ้อ อย่างน้อยก็จัดทรงผมหน่อยแล้วกัน...
แกร๊บ
ห๊ะ...?
เหรอ?
อะไรเหรอ?
หยุดเหรอ?
อ่า...ผม
ไม่ไหว...
ทำผมพัง
ยังไม่!
อย่าทำให้ผมพัง...ทำไมล่ะ
เพราะมันเข้ากับแว่นตามากเกินไปน่ะสิ
ก็... แน่นอนว่าพูดไม่ได้นี่นา...!
กะ... กำลังคิดอยู่...
ไม่ใช่เวลาที่จะแสดงความเชื่องช้าออกไปนะ!
ต้องคิดหาวิธีเพื่อที่จะได้เพลิดเพลินกับหนุ่มวิชาการคนนี้ไปอีกสักพักเดี๋ยวนี้!
อืม
ชิ...
นี่คือบทลงโทษจากเรื่องชุดชั้นในนะ!
ต้องบันทึกภาพน้องชายในชุดสุดเนี้ยบไว้ให้ได้สิ!
นั่งบนโซฟาแล้วไขว้ขา
...ไม่นะ
เปิดหนังสือนิยายเล่มนี้วางบนตักสิ!
แล้วก็ใช้ที่พักแขนหนุนแก้ม
ทำแบบนั้นสิ ทำแบบนั้นสิ
ว่าจะมาถูกใช้ในแบบนี้เชียวเหรอ...
เฮ้ 8
...นั่นไม่ใช่สีหน้าที่มองน้องชายต่างมารดาเลยนะ
พี่สาว
ห๊ะ? อะไรน่ะ อย่ามาทำตัวเก่งนักหน่อยเลยนะ แค่บอกว่าคัตสึโกะมันดีหน่อยเท่านั้นเอง
รูปร่างที่ผอมเพรียวสีเขียว เส้นผมที่ละเอียดอ่อน นิ้วที่เรียวยาว แถมแววตาที่ดูไม่ค่อยดีด้วย
ก็จริงอยู่ที่ทุกอย่างเป็นเหมือนอุดมคติของผมเลยนะ แต่มันก็มีทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดีเหมือนกันแหละ
อ...อืม...
ชอบแบบดอสไตรท์หรือเปล่านะ...
...ถ่ายแค่แค่นั้นพอเหรอ?
ในเมื่อเป็นแบบนี้... ถ้าขออีกอย่างนึงก็จะทำให้ตามคำขอให้ก็ได้นะ
พี่สาวเหรอ?
จริงเหรอ
หะ จริงเหรอ!?
อะไรก็ได้!?
เท่าที่ผมจะทำได้นะ
งั้นๆๆ!
เพราะว่าผมกำลังนั่งอยู่ตรงนี้ไง
อึกกก
กอดจากด้านหลังเบาๆ แล้วก็กระซิบอะไรสักอย่างข้างหูสิ!
...นั่นอะไรเหรอ
ก็แค่บทลงโทษน่ะ
การจูบจุ๊บของฉันนี่...
อืมมมม...
ควรจะกระซิบอะไรดีนะ...?
น่าจะเป็นคำพูดแนวในมังงะสาว ๆ ล่ะมั้ง...
เขาจะกระซิบอะไรให้ฟังกันนะ
เขาจะกระซิบออกมาแบบไหนกันนะ
มาจินนนนนนน!
นร็อกเหรอเนี่ย
ตึก
ーーーーจับได้แล้ว
พูดอะไรอยู่น่ะ ผม!
พูดให้ฟังแล้วไง พูดให้ฟังแล้วนะ
หัวเราะลั่น หรืออะไรก็ได้เลยจ้าาา
ーーーーจับได้แล้ว
หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย
ด้วยเหตุนี้
เหตุการณ์เดทที่สวนสัตว์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว
ฮ่า~
มันจบลงด้วยฉากอันน่าสยดสยอง คือมีร่างไร้วิญญาณสองร่างอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้าน
ถึงอย่างนั้นก็ยังมีปริศนามากมายที่ยังไม่คลี่คลายอยู่
สุดท้ายแล้ว รองเท้าส้นเตี้ยของผู้หญิงที่อยู่ตรงทางเข้ามันคืออะไรกันแน่
เหตุผลที่มิซึโตะถึงพยายามแต่งตัวให้ดูดีเพื่อชวนฉันไปเดทคือ
ทำไมมิซึโตะถึงมาตายตรงนี้ด้วยล่ะ...?
ถ้ามีอะไรที่แน่ใจได้ก็คือ...
ฮ่า...เท่จัง...
...ตายไปก่อนแล้วมาเกิดใหม่ตรงนี้ให้หน่อยได้ไหม?
ไม่ได้ว่าต้องตายก่อนถึงจะเป็นแบบนั้นก็ได้นะ!
เป็นไปไม่ได้ๆ ต่างเผ่าพันธุ์กันนี่นา ต่างเผ่าพันธุ์
มูโชกะ นะยูเมะ
ความฝันที่เป็นจริงได้โดยไม่คิดค่าตอบแทนน่ะ ไม่มีหรอก
ต้องเสียสละและถวายบางสิ่งบางอย่างไปก่อน
อนาคตที่วาดไว้ถึงจะกลายเป็นจริงได้
สุดสัปดาห์นี้ทำอะไรเหรอ?
ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษอะ
ส่วนยูกิโจจังล่ะ?
ก็เหมือนกันนะ อ่านหนังสืออยู่ที่บ้านเฉยๆ
แล้วก็ที่น่าเบื่อคือ
ความฝันเนี่ย มันมีค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษาด้วยสิ
ไม่ว่าจะเพื่อที่จะทำต่อไป หรือเพื่อที่จะปกป้อง มันก็เรียกร้องให้ต้องเสียสละอะไรบางอย่างอยู่ดี
ขอโทษนะ!
สมกับเป็นเลยนะที่เข้าไปในบ้านแล้วมันเยอะเกินไปหน่อยสินะ
ก็เพราะว่าคุณอิริโตะไม่ล็อคประตู เลยทำให้ผมอดใจไม่ไหวไปหน่อย คิดแบบนั้นแหละ
จะบอกว่าการไปเช็คว่ามันล็อคอยู่ไหมมันเป็นเรื่องแปลกไปเองเนี่ย จะบอกแบบนี้ได้ไหมนะ?
...จะบอกคุณยูเมะเหรอ?
เรื่องของผมเอง
...ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ นะ
ถ้าหลังจากนี้จะรู้จักควบคุมตัวเองได้
เอ๊ะ?
ทำไมล่ะ...?
...เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่
ไงล่ะ
ผมรู้ดี
ว่าเด็กผู้หญิงที่หลงทางแล้วร้องไห้
แล้วสามารถคุยกับเพื่อนในห้องเรียนได้อย่างสนุกสนาน
ต้องแลกมาด้วยความสูญเสียมากแค่ไหน...
ผมรู้เรื่องนั้นดี
อย่างนั้นสินะ
ไม่พูดคำว่าขอบคุณเหรอ?
...
เปล่า พูดสิ
ร้องไห้แล้วก็ต้องขอบคุณสิ
อือ ครับ/ค่ะ
เหตุผลก็คือไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่ไงครับ/ค่ะ
จากนี้ไปจะควบคุมตัวเองและไปค้างคืนกับคุณในฐานะเพื่อนอย่างสง่างามเลยนะ!
ดูเหมือนว่าไม่เคยพิจารณาตัวเลือกที่จะสำนึกผิดแล้วถอยห่างเลยสักนิดเลยนะ
หรือว่าจะแต่งงานกับคุณอิริโตะแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกันล่ะ!
ทางนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอเนี่ย!
ก็เพราะว่า...
ในการทำลายคู่แข่งทางความรัก
คือการให้เขาไปรักคนอื่นแทน
นั่นแหละคือสิ่งที่เหมาะสมที่สุด
—ใช่ไหมล่ะ?
พูดตามตรง ถ้ามันไม่มีผลกระทบอะไรเลย ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
ทำอีกสิ!
อย่ารีบจบมันเร็วขนาดนี้เลย ไอ้พวกขี้กังวลเรื่องบั๊ก
คุณบินก์บอกว่าเก้าอี้ตัวที่ 5 น่ะ สนุกมากเลยนะ...
ถ้าจะให้พูดก็ขอให้เรียกผมว่าเป็นพวกอ่านนิยายรักเท่านั้นก็พอ!
คนที่ผมเชียร์ก็ยังเป็นคุณกับคุณอิริโตะเหมือนเดิมเลยนะ!
ก็เอาเถอะ
ถ้าผู้หญิงคนนั้นทำอะไรแปลกๆ อีก ก็มาปรึกษาฉันนะ
ว่าแต่
ถ้าเป็นเรื่องของมินามิ อากิสึกิ น่ะ ฉันคิดว่าฉันจะช่วยได้มากกว่าใครเลยล่ะ
แล้วก็ถามอะไรไปหน่อย คาว่ามิ...
หือ?
เธอเคยเข้าโรงพยาบาลไหม?
มีอยู่นะ
ตอนสมัยมัธยมต้นน่ะ
ก็อย่างที่คิดไว้นั่นแหละ...
ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นสหายที่พึ่งพาได้ของผมสินะ
แย่จัง ทั้งสองฝ่ายเลยนะ
อ่า ทั้งสองฝ่ายเลยล่ะ
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/32)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
