ตอนที่ 20

วันหยุดยาวทอง ช่วงกลางวันของวันที่ 2

ฉันเก็บความรู้สึกที่พลุ่งพล่านนี้ไว้ไม่ถูก…

ลูกติดของแม่เลี้ยงคือแฟนเก่าฉัน

ความรู้สึกนี้

อยากให้ใครสักคนได้ฟัง และถ้าเป็นไปได้

เฮ้อ…

128973-3.XX<X>XX>

เคยเป็นแฟนเก่า

ฮะฮะฮะ ลูกติดของแม่เลี้ยง

ต้นฉบับ ชิโระ เคย์สุเกะ ภาพวาด คุซึคาเบะ เรย์ ต้นแบบตัวละคร ทากายะ K-i

ตอนที่ 20 ภาพชีวิตประจำวัน ของคู่รักเก่า

เข้าเป้าเลย

ฉากนั้นดีจัง...

ไม่คิดเลยว่านั่นจะเป็นปมเรื่องหลัก...

อยากจะคุยกับใครสักคนจัง

อยากให้ใครสักคนได้ฟังความรู้สึกนี้

และถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้แชร์ความรู้สึกเดียวกัน

ที่มัธยม...ก็ไม่มีเพื่อนเลย...

ฮ่าๆๆ

เพื่อนที่โรงเรียนมัธยมปลายก็ไม่มีใครชอบอ่านหนังสือหรอกนะ...

ถึงจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่ก็ไปหาอ่านรีวิวในเน็ต...เหรอ?

"แม้แต่

นี่...

รีวิวหนังสือ การได้พูดคุยกันต่อหน้ามันดีที่สุด

อ้อ ใช่แล้ว

เวลาแบบนี้ล่ะ...

เมื่อก่อนทำยังไงนะ...

สมัยก่อนนี่ไม่เคยลำบากเรื่องจะหาคนฟังเลยนะ...

ช่างหรูหราอะไรอย่างนี้

เฮ้อ

ไอ้หมอนั่นตอนนี้กำลัง...

อยู่ใต้หลังคากันอยู่เลย

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...

เป็นการกำจัดแบบบริสุทธิ์เลยสินะ อ้อ ใช่เลย เป็นการกำจัดแบบบริสุทธิ์

...เอ่อ...

...ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ...

โอ๊ก

...กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?

ก็ อ่านหนังสือในมือจนหมดแล้ว

ว่าจะออกไปซื้อมา แต่ลมมันแรง เลยเลิกไป

นี่มันอาจจะเป็นโอกาสเหรอ?

การที่ผู้ชายคนนี้ไม่มีหนังสืออ่านแล้วกำลังเตร็ดเตร่อยู่แบบนั้นนี่มัน...!

ตอนนี้เท่านั้นแหละ...!

ฟุ...ฟู่ว~?

งั้นเหรอ...

น...

ถ้าว่างขนาดนั้นล่ะก็...

ก็ให้ยืมสักเล่ม

ก็ได้นะ?

●●●●●

ดูเป็นธรรมชาติสุดๆ!

ไม่มีที่ให้รู้สึกแปลกแยกเลย

...กำลังวางแผนอะไร

ก็ดีกว่าอยู่เฉยๆ ไร้สมาธิสินะ...

ใช่แล้ว!!

อะไรกันเนี่ย~...?

ก็เป็นวันหยุดแล้วนี่นา!

งั้นก็

สักเล่มตามใจชอบเลย

เล่มนี้!

เล่มนี้!

เพราะว่าเล่มนี้มันสนุกนี่นา!

โอ้...เหรอ?

ดูเผินๆ เหมือนนิยายสืบสวนธรรมดาๆ นะ...

นี่นะ...!

อยากเล่า...!

อยากเล่ามากๆ เลยว่ามันเจ๋งยังไง

แต่ว่า

อยากให้อ่านโดยที่ไม่ใส่ข้อมูลอะไรเข้าไปเลย...!

แบบนั้นมันน่าสนุกกว่าแน่นอน!

แต่ถ้าไม่บอกจุดที่มันสนุกไปก่อน เขาอาจจะไม่อ่านก็ได้...!

...ยังไงก็ตาม

อ่านสิ!

...ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่...

...ก็พอจะเข้าใจแล้ว

ก็ว่างนี่นา

96.5...

หืมมม...

จิ...

ตึก

ตึก

...อ่านยากนะ?

ขอโทษนะ

อ่านช้าๆ นะ!

มันอยู่ไกลนี่!

คิกิ...

...ก็เอาเถอะ

ก็ได้นะ

หิว...

...อึก...

การพลิกผันครั้งแรกเลยนะ

มาแล้ว

แวบๆ

จึ๊ก

แผ่วเบา

...อ๊ะ

แถวนี้แหละ ความตั้งใจของ ผู้เขียนก็เริ่มจะ

พอจะเข้าใจ ประมาณ 1 ใน 4

ตึก

ใกล้จะเข้าสู่บทสรุปแล้วนี่นา! ทุกความจริงกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วล่ะ...!

...เหรอ...?

กำลัง...ย้อนหน้าอยู่เหรอ? ห๊ะ? ทำไมล่ะ?

...ทำอะไรอยู่เหรอเนี่ย?

ปุ๊

เด๊

กำลังสืบสวนก่อนเข้าบทสรุปอยู่เนี่ย...!

เด๊

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนอ่านนิยายสืบสวนแบบนั้นเลย...!

ตั้งแต่เริ่มอ่านหนังสือเล่มนึงไปจนถึงตอนจบ

ก็ไม่เคยเห็นอะไรเลยตอนที่เฝ้าดูอยู่ข้างๆ...

ตอนแรกคิดว่าความเร็วในการอ่านของฉันเร็วกว่านะ

เด๊

หรือว่าเขาใส่กระบวนการแบบนี้ไว้ในทุกๆ ครั้งล่ะ!?

ไอ้ตัวนั้นมันเป็นแบบนี้...

...ดังนั้นก็เลย...

---อ๊ะ!

ดูเหมือนว่าคำตอบจะออกมาแล้วสินะ...

อีกนิดเดียว

ถ้าไปอีกนิดนึงล่ะก็---

---เอ๊ะ?

อ๊ะ...

...อ๊ะ อ๊ะ!?

อาาา...

ตึก

ตึก

...อาาาาาา~~~!!

ตึก

จุดชวนเข้าใจผิดที่ใหญ่ที่สุดไปอยู่ที่อิเรแล้วล่ะ...

หืมมม...

...เป็นไงบ้าง?

สุดยอดไปเลย...

นี่มันอะไรน่ะ?

ชื่อเรื่องแบบนี้ไม่เคยเห็นในเน็ตเลยนะ...

นี่เรื่องไม่เป็นกระแสแล้วนี่สังคมเป็นอะไรไปเนี่ย!?

ใช่ไหมล่ะ!? ใช่ไหม!?

ตั้งแต่เรื่อง เนื้อเรื่อง ตัวละคร กลไก ไปจนถึงตรรกะ ทุกอย่างถูกปั้นมาอย่างประณีตเพื่อบทสรุปเลยล่ะ...

ในส่วนของตัวอักษรก็ไม่มีจุดที่ย้วยเลย

แถมยิ่งเข้าสู่ช่วงหลัง ยิ่งรู้สึกเหมือนจะสำลักในความหนาแน่นของมัน...

ไหลลื่นให้เราอ่านไปเลย

ใช่แล้ว! ใช่เลย!

นี่ไง

ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปอย่างแนบเนียนตั้งแต่ช่วงครึ่งแรกจนถึงช่วงหลัง!

พออ่านจบแล้ว แม้แต่เรื่องย่อธรรมดาๆ นี่ก็ดูเปลี่ยนไปเลยล่ะ...!

ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย

ใช่แล้ว เรื่องย่ออันนี้!

นี่มัน...

จากเรื่องย่อที่มันเหมือนกันทั่วไปแบบนี้

มันมีเบาะแสตั้งแต่นำเรื่องเลยนะ ในส่วนของคำนำ...

ทำไมถึงมีเรื่องแบบนี้ออกมาได้เนี่ย!?

อื้อๆ!

ยูเมะ—มิซึโตะคุง กลับมาแล้วนะ—

เอ่อ...แบบนี้ใช่ไหมคะ? การบรรยายจิตใจของฆาตกร...

...แบบว่า

ก็ใช่ อันนั้นก็มีด้วยนะ แต่ประโยคถัดลงมานี่สิ...

...เอ๊ะ? อ๊ะ อันนี้หมายความว่าอย่างนั้นเหรอ!?

อืมมม

วันนั้นในที่สุด

พวกเราก็อ่านหนังสือเล่มเดิมซ้ำกันถึง 2 ครั้ง

แล้วก็นอนหลับไปตอนเลยเที่ยงคืนไปแล้วค่ะ