ตอนที่ 21

พอมาคิดดูตอนนี้ก็คงเรียกได้ว่าเป็นความซนของวัยรุ่นเท่านั้นแหละนะ

สำหรับผมนะ เคยมีคนที่เรียกได้ว่าแฟนในช่วง ม.2 ถึง ม.3

ตอนที่ 21: คู่รักเก่าเปลี่ยนที่นั่งนะ

ถ้าจะให้แม่นยำกว่านั้นคือช่วงตั้งแต่เดือนกันยายน ม.2 จนถึงเดือนมีนาคม ม.3 ซึ่งกินเวลาประมาณ 19 เดือน

—ในจำนวนนั้น เราได้ใช้เวลาในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเรียนตั้งแต่เดือนกันยายนถึงเดือนมีนาคม ม.2 ไปถึง 7 เดือน

เดือนครึ่ง

2

สำหรับคนที่เคยเป็นนักเรียนในประเทศญี่ปุ่นมาแล้ว

คงเข้าใจดีว่าตัวเลขนี้มีความหมายว่าอะไร

ใช่แล้ว—

เราได้เปลี่ยนที่นั่งไปทั้งหมดประมาณ 7 ครั้งในช่วงเวลานั้น

ในจำนวนนั้น มีครั้งเดียวที่เราได้นั่งติดกัน

แค่เดือนเดียวเท่านั้นเอง

ใช้เวลาทั้งหมดที่อยู่ในโรงเรียนอยู่ในระยะไม่ถึง 1 เมตร...

สมุดของเดือนนั้นมันแย่มากเลย

สำหรับตัวผมในตอนนั้น มันเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายและดีมากเลยล่ะ

ถึงอย่างนั้น ในเมื่อพวกเราเป็นตัวประกอบที่สมกับชื่อนะ สิ่งที่ทำไปก็คือ...

บางทีก็แอบมองกันแวบๆ

แต่ตอนนี้พูดได้ว่า...

แกล้งทำเป็นส่งยางลบที่ทำหล่นให้ แล้วก็ให้ปลายนิ้วสัมผัสกัน

แลกเปลี่ยนโน้ตเล็กๆ กันเหมือนจดหมายเลย

โอกาสที่จะได้นั่งติดกันติดต่อกัน 2 ครั้งเนี่ย ถ้ามีนักเรียน 30 คนในชั้นแล้วมีที่นั่งติดผนัง 10 ที่นั่ง ก็จะประมาณ 0.33 เปอร์เซ็นต์

คำถามว่าทำไมถึงรู้ค่าความน่าจะเป็นที่ละเอียดขนาดนั้นน่ะ ไม่รับตอบนะ

ถึงจะน่าจะยังสูงกว่าโอกาสที่จะได้เป็นคนรู้จักกับแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกันได้ แต่ก็เถอะ

มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นง่ายๆ นะ

วันสุดท้ายที่จะได้นั่งข้างๆ—

—เอ่อ... เอ่อ...

—เอ๋?

—อ๊ะ...

……

ขอโทษครับ...

เท่าที่ผมจำได้

มันเป็นตอนที่綾โดนมาพูดกับผมเป็นครั้งแรกในห้องเรียนเลยครับ

อายาอิ

วันนี้ตอนเปลี่ยนที่นั่ง คุณพูดอะไรบางอย่างใช่ไหม

พูดอะไรเหรอครับ?

อะ...

ตอนนั้น—

อายาอิ อายาอิเนี่ย มัน...

มะ... ไม่มีอะไรหรอก

เขากำลังจะพูดอะไรกับผมนะ?

คาบโฮมรูมวันนี้เราจะสลับที่นั่งกันนะ—

เฮ้อ ทำไมถึงดีใจกับเรื่องสลับที่นั่งแค่นี้ได้นะ...

ถ้าเป็นผมปกติคงเก็บเอาไว้ในใจเฉยๆ ล่ะมั้ง

แต่ครั้งนี้เนี่ย ต่อให้พยายามซ่อนก็ไม่พ้นความดีใจเลย

เปลี่ยน!

เคลื่อนที่...!

พูดง่ายๆ ก็คือหลุดพ้นจากผู้หญิงร้ายกาจที่อยู่ข้างหลังนี่แหละ!

...ดูดีใจจังเลยนะ

ดี... นี่เป็นบททดสอบสุดท้ายแล้ว

นี่... บอกอะไรออกมาสิ!

เทพเจ้า ท่านทำให้ผมต้องขมขื่นมามากมาย แต่คราวนี้ผมจะชนะให้ได้

อดทนต่อบททดสอบนี้ และพิสูจน์ความแข็งแกร่งของความเป็นมนุษย์...

กา

ไม่เคยได้เรียนรู้เรื่องการแทงข้างหลังคนเลยเหรอ ซาดะโจะ 09:02

อ้าว ขอโทษค่ะ ก็มันไม่อยู่ในขอบเขตการสอบนี่คะ 09:03

น่าจะไปเรียนวิชาศีลธรรมจะดีกว่านะ 09:03

ฮึก...

ไม่ใช่ชีววิทยาเหรอครับ? ในความหมายของการเลี้ยงสัตว์นะ 09:04

แย่จัง ไม่ใช่ขอบเขตการสอบนี่นา 09:05

หา? 09:05

ถึงจะผมก็ อ่านได้เหมือนอุรังอุตังเลย วิธีเขียนภาษาญี่ปุ่นน่ะ ไม่ได้เรียนเลย 09:06

โอย...!?

อย่าดีใจไปหน่อยเลย 09:07

อุ๊ย! คอมเมนต์สุดปัญญาอ่อนของเด็กประถม! หนีเร็ว! 09:07

ก็เพราะว่าผลการเรียนภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ดีนี่นา

ขอโทษครับ! มาช้าไปหน่อย!

เป็นเกียรติอย่างสูงเลยครับ คุณอิริโตะ ยูเมะ ที่ได้อันดับ 1 ในการสอบเข้า

นี่ 09:11

•••••

...พูดอะไร...

...ไปได้นะ

ไง เพื่อนเอ๋ย

มากินกันเลยโว้ย!

ไม่เคยเป็นพวกที่รอคนอื่นเลยนะแกนี่

นี่คือข้าวกล่องของคุณอิริโตะ... วันนี้ก็จัดเต็มเลยนะเนี่ย

หยุดแสดงความสนใจแบบนั้นได้แล้วน่า

ข้าวกล่องของฉันกับยูเมะก็มีไส้ข้างในเหมือนกันแหละ

ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วล่ะนะ...

ทำข้าวกล่องให้ลูกชายที่กำลังโตขนาดนี้ได้เนี่ย อะไรกันเนี่ย

คุณยูกินที่เป็นแม่เลี้ยง ค่อนข้างกระตือรือร้นมาก ถึงขนาดทำข้าวกล่องให้ทุกเช้าก่อนไปทำงานเลย

($\text{H}_2\text{SO}_4$)

งั้นวันนี้ฉันจะมาเป็นผู้ร่วมรับประทานด้วยนะ

อ่า จริงด้วยนะ ปกติของฉันนี่ปริมาณจะเยอะกว่าคนอื่นประมาณ 1.5 เท่าเลย...

คงคิดว่าเด็กผู้ชายมัธยมทุกคนเป็นนักกินตัวยงสินะ ถึงจะเป็นหนุ่มวรรณกรรมตัวน้อยๆ ก็เถอะ

แต่ว่าถ้าต้องเก็บไว้ก็...

ผมไม่รู้หรอกนะว่าแม่มันจะเพิ่มขึ้นรึเปล่า

แต่ก็น่าจะเกรงใจนะ

พอเห็นกล่องข้าวที่ว่างเปล่าอย่างสวยงามแล้ว

ผมว่าคุณอิริโตะก็น่าจะทบทวนใหม่แล้วล่ะ

น่าจะคิดว่า "ถึงจะดูเหมือน แต่ก็เป็นเด็กผู้ชายจริงๆ ด้วย" น่ะ

ถ้ามันช่วยได้ ผมจะกินให้หมดเลยเต็มที่!!

ถ้าไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ตัวจริงอยู่ข้างหลังก็จะดีใจขึ้นอีกนะ

ยูเมะจัง!

มากินข้าวเที่ยงกันเถอะ

อืม ...แล้วคนอื่นล่ะ?

ก็...เขาบอกว่ามีธุระชมรมน่ะ

แย่จังเลยเนอะ

ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเข้าชมรมอะไรเลย

ฉันก็เหมือนกัน...ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเข้าดีไหม

พวกเธอสองคนไปดูชมรมมาตั้งหลายที่ใช่ไหม?

แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยโดนเท่าไหร่ จะทำยังไงดีนะเนี่ย

โย่ว...น้องเขย หน้าตาดูน่ากลัวนิดหน่อยนะ

สองคนเลยเหรอ!? ไม่ได้บอกกันนะ!! ไปทำธุระสองต่อสองกับตัวอันตรายแบบนั้น จะตายเหรอวะเนี่ย

พี่ชายไง

ยังไงซะมื้อเที่ยงวันนี้ก็มีแค่สองคนสินะ

จะทำไงดีล่ะ? ไปที่ที่ไม่มีใครอยู่ดีไหม?

มันอันตรายนะ ต้องเผื่อความเป็นไปได้ว่าจะโดนปรุงแต่งอะไรสักอย่างไว้ด้วย

อยากจะป้องกันไม่ให้คุณพ่อกับคุณยูกินเศร้าใจ...

อะไรกันนะ มินามิ วันนี้มีแค่สองคนเองเหรอ

ถ้างั้นก็มากินกับพวกเราสิ?

การจัดที่นั่งก็จบลงแค่วันนี้

นานๆ ทีออกไปเดทกับเพื่อนฝูงก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

...อะไรนะ....เนี่ย...?

คาวานามิ มีแผนจะทำความรู้จักกับยูเมะจังให้ใกล้ชิดขึ้นในโอกาสนี้รึเปล่า?

น่าขยะแขยงจังเลย~

ฮึก... ...หา~?

ไม่ๆ ไม่ต้องกังวลตรงนั้นหรอกนะ

เรื่องความรักของผมเนี่ย เป็นพวกโรม専 (ROM-sen) น่ะ

โรมเซนเหรอ?

อะไรน่ะ

สมาชิกสายดูอย่างเดียว

ก็คือการดูไปเรื่อยๆ นั่นแหละ ที่สนุกที่สุดน่ะ

หืม~? สรุปคือสายจริงจังกับเกมสินะ

โอชิของตัวเองคือ

ถึงจะแบบจิ้นเรื่องรักจากในนิยายอย่างเดียว

ไม่น่าไว้ใจเลยนะ~ เพราะเป็นของคาวานามิ

คุณคาวานามิ มีประวัติอะไรมาก่อนรึเปล่าครับ?

นี่เป็นคำที่ดีที่สรุปการกระทำของเขามาทั้งหมดเลยนะ

ฟังนี่นะ ยูเมะจัง! ไอ้หมอนี่น่ะ ตอนอยู่มัธยมต้นน่ะ...

เดี๋ยวก่อนๆ!

เรื่องของผมเถอะน่า!

ถ้าอยากให้เงียบก็อย่าเข้ามาในสวนแห่งสตรีแบบง่ายๆ สิครับ!

...เข้าใจแล้ว งั้นถือโอกาสนี้มาสานสัมพันธ์กันให้แน่นแฟ้นหน่อยเถอะนะ

ตอนกินเบนโตะ

มาคุยกันเรื่องตอนสมัยมัธยมต้นของเราสองคนดีไหมล่ะ

ค-คนนี้...นี่มันคิดจะทำอะไรกันแน่...

...คนที่อยู่ที่นี่ไม่มีใครเลยที่จะยกเว้น

พวกเขาก็ปิดบังเรื่องช่วงมัธยมต้นไว้ในความมืดมิดทั้งนั้นนะ!

...เรื่องช่วงมัธยมต้นเหรอ?

...สำหรับฉันน่ะโอเค แต่ว่ายูเมะจังน่ะ...

เปล่าสิ...สำหรับฉันก็ไม่เป็นไรนะ แต่ไอ้หลานชายคนนั้นน่ะ...

ไม่สิ...สำหรับฉันเองก็...ไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษหรอกนะ...

อย่างนั้นเหรอ!

ถ้างั้นก็ไม่ต้องคุยเรื่องสมัยมัธยมต้นแล้ว กินข้าวกันตามปกติเลยสิ!

ก็ถ้าอย่างนั้นล่ะก็...

เอาล่ะ ตกลงกันได้!

คุณอิริดจัง วิ่งไปทางนั้นสิ อ๊ะ! ใช่ๆ

เมื่อกี้มัน...

เทคนิคประตูใบหน้าเข้า!

หรือที่เรียกกันว่ากลยุทธ์การร้องขอแบบยอมประนีประนอม เป็นเทคนิคการต่อรองชนิดหนึ่ง คือการตั้งคำขอที่ยากๆ ขึ้นมาก่อน แล้วแสร้งทำราวกับว่ายอมผ่อนปรน ถึงจะไปขอในสิ่งที่ต้องการจริงๆ มันจะง่ายต่อการได้รับการตอบรับ จากจิตวิทยาที่ว่า "เมื่อกี้ปฏิเสธไปแล้ว การจะปฏิเสธอีกครั้งมันก็รู้สึกผิดแย่เลยสินะ" โดยปกติแล้วจะมีระบุไว้ในหนังสืออ้างอิงทางจิตวิทยา

รู้สึกแปลกๆ นะเนี่ย

ที่ได้มานั่งตรงข้ามกับคุณอิริโตะแล้วกินข้าวเที่ยงแบบนี้เนี่ย

อ่า... ก็...

กึก

นี่! แค่บอกว่าทำดีแล้ว อย่ามองเพื่อนของฉันด้วยสายตาทะลึ่งๆ นะ เจ้าโอตาคุ 12:38

ขอบพระคุณสำหรับคำเตือนด้วยความซาบซึ้งยิ่ง ทางเรานั้นแตกต่างจากใครบางคนตรงที่ แค่ได้รับการดูแลอย่างอ่อนโยนนิดหน่อย ก็ไม่ถึงกับมีความอ่อนไหวแบบน่าหลงใหลหรอกครับ จึงขอให้ไม่ต้องกังวลใจ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ 12:39

ผมกับคุณอิริโตะไม่ค่อยได้สนิทกันมากเท่าไหร่ใช่ไหมครับ?

อา เอ่อ... ...ใช่แล้วล่ะ...

อยากจะถามมานานแล้วน่ะ

คุณอิริโตะใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านยังไงบ้างเหรอครับ?

นี่ วันหยุดอะไรแบบนี้เนี่ย...

อู้ววว แย่สุดๆ ไปเลยเจ้าหมอนี่~

คุณยูกินโคตรจะช่างหยอดเลย...

จะไปถามอะไรแบบนั้นกับผู้หญิงที่ไม่สนิทกันมากนี่ล่ะ?

ไม่มีความหมายทางเพศซะหน่อยนะ!

ถึงจะเป็นสายกินพืชสุดๆ ก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกับผู้ชายไม่ใช่เหรอ?

ก็กังวลนี่นาว่าปกติใช้ชีวิตยังไง

เคยได้ยินเรื่องมุมมองของผู้ชายมาบ้างนะ แต่ว่ามุมมองของผู้หญิงน่ะ

ดูเหมือนว่าจะมีอะไรต้องระวังมากกว่าไม่ใช่เหรอ?

ก็ก็นะ... นั่นก็จริง...

โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้เนี่ย

---เขาน่ะแทบจะไม่ค่อยออกไปข้างนอกเลยแม้แต่วันหยุดด้วยซ้ำ

เธอก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ 12:42

แบบนั้นก็ใช้ชีวิตไปได้ค่อนข้างสงบเลยนะ

ดีกว่านายตั้งเยอะ 12:42

จะพยายามไม่ผ่อนคลายตัวในที่อื่นนอกจากห้องตัวเองเลยนะ

ในมังงะนี่เจอกันในห้องน้ำบ่อยๆ เลยนะ

อย่าเอาเรื่องมังงะมาปนกับเรื่องจริงสิ

คนนี้พูดแบบนี้ แต่ไม่เคยเจออีเวนต์แบบในมังงะจริงๆ เลยเหรอ?

ใช่เลย ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ หรือห้องส้วมเนี่ย ตอนแรกสุด ก็กำหนดข้อตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้ว

ถึงจะเคยขโมยฉี่ของฉันไปก็เถอะ 12:43

ก็บอกไปแล้วว่าแค่เก็บมาเฉยๆ นี่นา

เป็นไงล่ะ 12:43

คุณมันนักโกหกนี่นา 12:44

โกหกเหรอ?

ผมเหรอ?

...โกหกเหรอ?

ผมเคยโกหกเมื่อไหร่กันนะ?

ผมไม่เคยโกหกผู้หญิงคนนี้แม้แต่ครั้งเดียวเลยนะ แม้แต่เรื่องสมัยมัธยมต้นด้วย

ไม่ใช่ความเย่อหยิ่งนะ แต่ผมไม่เคยลืมคำสัญญาเล็กๆ น้อยๆ เลย

อย่างเช่น...

---อ๊ะ!!