--อ๊าาาา!!
อะไรเหรอ? เป็นอะไรไป?
ลืมหนังสือเรียนคาบบ่ายเหรอ?
เปล่าหรอก...
...ขอโทษนะ
ไม่มีอะไรหรอก
...จริงด้วยสิ...
...ที่คราวนั้น อายายิพยายามจะพูดว่า...
อาาาา
แย่แล้ว
ให้ตายสิ
ก็ช่วยไม่ได้สินะ
ผมแพ้แล้ว
กับเจ้ามนุษย์ผู้มีเหตุผลของมิมิ
......อร่อยจังครับ
เดสิต...
ตามที่คุยกันเมื่อเช้า เราจะเปลี่ยนที่นั่งกันนะ
งั้น อิริโตะ
ฝั่งเด็กผู้ชาย
ออกมาหยิบตามลำดับเลย
คนต่อไปๆ
อิริโตะ ฝั่งผู้หญิง เข้ามาเรื่อยๆ เลยนะ
ค่ะ
—อ๊ะ!?
อิริโตะ? เป็นอะไรไปล่ะ?
ฮะ!
กึก
เปล่า...
ขอโทษนะครับ ไม่เป็นไรครับ
...ความจริงแล้วมันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีใครสนใจเลยด้วยซ้ำ
สมัยมัธยมต้น ตอนที่เรานั่งติดกันเป็นคนเดียว
พวกเราทำท่าเหมือนจะส่งยางลบที่ทำหล่นระหว่างเรียนให้กัน แล้วก็เอาปลายนิ้วมาแตะกัน
เล่นเกมที่ไม่มีใครรู้ว่ามันสนุกตรงไหนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และจากสิ่งนั้น มันก็ลามไปเป็นการแลกเปลี่ยนข้อความโน้ตกันหลายครั้งตลอดหนึ่งเดือน...
ในนั้น
ถ้าเดือนหน้าเราได้นั่งติดกันอีกก็คงดีนะ
...โอกาสมันน้อยนี่นะ
ถ้างั้นเรามาทำคาถาให้มันเกิดปาฏิหาริย์กันดีกว่า
เครื่องรางให้ได้นั่งติดกับคนที่ชอบ
แคร่...เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์นี่นะ... "แต่ว่าลืมไปซะแล้วสินะ อายายิ... คานุ..."
ถึงจะชอบเรื่องลึกลับ แต่ไอ้คุณอายายิก็มีมุมเป็นผู้หญิงนี่นา... คานุ...
เออ
การที่จะมาเล่นตามเรื่องพวกนี้ก็เป็นหน้าที่ของแฟนเหมือนกันนะ...
แต่ว่าก็ไม่มี 'เครื่องรางที่ทำให้คนสองคนที่คบกันได้นั่งติดกัน' ก็เลยคิดขึ้นมาเอง...
ตอนไปจับสลาก ก็จะให้ปลายนิ้วก้อยข้างขวาและข้างซ้ายแตะกันเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น
และผมก็
ในตอนที่ถึงเวลาจริง
ลืมเรื่องนั้นไปจนหมดเกลี้ยงเลย
...ขอให้ผมแก้ตัวหน่อยนะ
โน้ตที่คุยกันระหว่างเรียนนี่ ถ้าคนอื่นเห็นขึ้นมาก็ไม่ดี เลยรีบกำจัดหลักฐานทิ้งไปให้หมด เหมือนสายลับเลยล่ะ
ก็เพราะว่าความสัมพันธ์ของเราถูกจับได้ตั้งแต่ครั้งแรกน่ะ
คนเราจะเปลี่ยนความทรงจำระยะสั้นให้กลายเป็นความทรงจำระยะยาวได้ด้วยการทำซ้ำๆ แล้วบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ที่เราแอบคุยกันระหว่างเรียนเนี่ย มันจะยังจำได้อยู่เหรอ? ไม่ได้หรอก!
การที่จดเรื่องคาถาอาคมลงไปน่ะ ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว...
การแก้ตัวมันก็แค่การแก้ตัวเท่านั้นแหละ
ถึงจะรู้ว่าคนที่ผิดคือผม แต่ว่า...
...ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วกว่า 1 ปีก็ตาม
...ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเขา นอกจากความรู้สึกไม่ชอบก็ตาม
การปล่อยมันไว้อย่างนั้นเนี่ย ความภูมิใจของผมมันยอมไม่ให้เป็นแน่
เรื่องนั้นน่ะ มีแต่ผมที่เอาจริงเอาจังต่างหาก
อาาาา ใช่แล้ว มันเจ็บจังเลยนะผม
ปล่อยให้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาตั้งแต่แรกจะดีกว่ามั้ย...?
คุณอายายิ ยูเมะสมัยนั้น เขาเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ต่างจากตอนนี้
ดังนั้น
ปาฏิหาริย์สินะ!
...มันก็เกิดขึ้นได้สินะ แบบนี้
อีกแล้วเหรอเนี่ย!
..................
......0.33%...
...เป็นตัวเลขที่จำได้เลยนี่นา จริงๆ แล้ว
ครั้งแรกมันเป็นเพราะลำดับที่นั่งตามความจำเป็น ไม่ใช่โอกาสที่ต่ำขนาดนั้นนะ 14:56
คิดคำนวณโอกาสอีกแล้ว น่าขยะแขยงชะมัด 14:57
ไม่เห็นได้ผลเลยแฮะ
และถึงแม้ว่าการปลดปล่อยจะยังไม่สำเร็จ แต่ก็ได้รับโอกาสในการเอาคืนแล้ว
ด้วยการสลับที่นั่ง สถานะก็กลับตาลปัตร
คุกุคุคุคุคุ...
เดี๋ยวก่อน...นี่มันรอยยิ้มอะไรกัน...จะทำอะไร...!?
ผู้ชายคนนี้...
ลองถามที่หน้าอกตัวเองดูสิ
...ความโหดร้ายที่ได้รับมาตลอดหนึ่งเดือนนี้ จะเอาคืนยังไงดีนะ
ด้วย
นี่ก็เป็นผลของคาถาอาคมอีกแล้วเหรอ?
ไม่จริงน่า
เรื่องแบบนั้นมันจะส่งผลกับพวกเราตอนนี้ได้ยังไงกัน
ก็ตามหลักเหตุผลแล้วก็น่าจะเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ?
นั่นมัน...
มันเป็นเครื่องรางสำหรับคนสองคนที่คบกันนี่นา
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/18)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
