ตอนที่ 24 คู่รักเก่าพึ่งพิงกัน ②
เรียกว่าของขวัญก็เถอะนะ
จะซื้ออะไรล่ะ?
ช่อดอกไม้ หรือกรอบรูป... หรือว่ากระทะ?
ก็เพราะคุณแม่ชอบทำอาหารนี่นา
ถึงได้ไม่คิดว่าจะให้เรียนทำอาหารด้วยซ้ำ
เธอเนี่ย
...เสียงดังน่ารำคาญจริง
ก็เพราะเป็นผู้หญิงนี่แหละ ถึงต้องทำอาหารเป็นด้วย มันเชยไปแล้วนะ
แต่ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งนะ ที่ทำข้าวกล่องมาให้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้ขอเลยด้วยซ้ำ
โอ๊ย!
หืมมม...
12 1 2 3 4 6 5
นึกว่าจะมีแต่ของกระจุกกระจิกไร้สาระวางอยู่ซะอีก
แต่กลับมีของใช้ได้จริงเยอะเหมือนกันนี่นา
การจะมอบของที่มันไร้สาระให้คนอื่นเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
ก็ไม่ใช่คุณนี่นะ
...ว่าผมจะเคย
ให้ของอะไรที่มันไร้สาระกับใครไป
ก็ไม่เชิงหรอกนะ
แต่ก็จำได้ใช่ไหมว่าเคยแนะนำหนังอะไรที่มันไร้สาระให้คนอื่น?
มันเป็นผลงานชิ้นเอกไม่ใช่เหรอ
ก็ใช่น่ะนะ...
คุณแนะนำหนังแบบนั้นให้สาวมัธยมต้นเลยนะ
ผมตัดสินใจเลือกสิ่งที่จะแนะนำจากตัวคนนั่นแหละ
เธอต้องชอบหนังที่ผมแนะนำทั้งหมดแน่ๆ เลยใช่ไหม
อย่างเช่น บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์ อะไรแบบนั้น
จำเรื่องหนังได้นะ แต่จำคนที่แนะนำได้ไม่ได้เลย...
ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะแนะนำหนังรักที่ฉากสว่างๆ ไปซะเลย
นิ้ว (뉴)
น่าจะทำแค่รอยยิ้มฝืนๆ ไปก็คงดี
ถ้าคุณทำแบบนั้น คงจะทุกอย่างลงตัวไปหมดเลยล่ะ
คงเป็นเพราะตั้งแต่ที่ฉันเลิกสารภาพรักไปแล้ว เลยเกิดอาการเหมือนปีกของบัตเตอร์ฟลาย
แล้วไงต่อล่ะ?
น้องชายผู้เลือกของขวัญตามคน
?
คุณตัดสินใจได้หรือยังว่าจะให้ของขวัญคุณแม่เป็นอะไรนะ?
ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณยูจิชอบอะไร
อย่างน้อยมันก็ไม่น่าจะเป็นแก้วกาแฟที่หลังจากเลิกกันแล้วจะต้องมารับมือกับความยุ่งยากอะไรแบบนั้น...
ใช่แล้ว
การที่เราไม่ได้ซื้อคู่กัน!
จุดดีของเราสมัยมัธยมต้นนะ
เราต้องคิดถึงเรื่องหลังจากให้ไปแล้วด้วยใช่ไหมล่ะ ของขวัญเนี่ย
ถึงจะไม่รู้ว่าชอบอะไรนะ
แต่สำหรับคุณยูจิ... หรือจะพูดให้ถูกก็คือ
ถ้าเป็นของที่พวกคุณยูจิต้องการล่ะก็ ผมมีไอเดียอยู่เหมือนกันนะ
คุณแม่
กับพวกคุณน่ะเหรอ?
...หมายความว่า
คุณมิเนะอากิด้วย
...ด้วยเหรอ?
อ่า
งั้นเราพักเรื่องของขวัญไว้ก่อน แล้วลองเดินดูแถวนี้ไหม
มีเรื่องที่อยากจะคิดอยู่หน่อยน่ะ
อะ
!
ร้านหนังสือโฮนยะ
ฉันเห็นเอง
ถ้าเข้าไปตรงนั้นด้วย เวลาและงบก็หมดเปลืองนะ!
หยุด!
นี่
นี่...ทำอะไรอยู่เหรอ?
ดูเหมือนแค่เดินไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายอะไรเลยนะ
ก็ก็...
ก็มันไม่มีจุดหมายไง ก็แค่เดินไปเรื่อยๆ น่ะสิ
หา!?
ฉันกำลังเดินเล่นกับคุณอย่างมีความสุขอยู่เหรอ!?
ดูมีความสุขจังเลยนะ?
ถึงจะเดินไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายอยู่หรอกนะ
แต่มันก็มีความหมายอยู่ล่ะ
กำลังหาไอเดียอยู่ล่ะ
ไอเดียเหรอ?
...ก็คิดๆ มาสักพักแล้วล่ะ
มีเรื่องนึงที่คิดอยู่ไง
...คุณยูจิ พ่อของพวกเราเองก็
ตั้งแต่คุณแม่เขาแต่งงานใหม่มานี่
ก็ดูเหมือนจะคอยเป็นห่วงพวกเราอยู่เรื่อยเลยนะ
...ใช่แล้วล่ะ
คุณแม่เองก็ตั้งแต่แต่งงานใหม่มา
ก็อย่างที่คิดไว้
รู้สึกว่ากลับบ้านเร็วกว่าเมื่อก่อนด้วย
พ่อของพวกเราก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
ถึงจะแค่ให้หนุ่มสาวในวัยเดียวกันมาอยู่บ้านเดียวกัน
อิริโตะ
ก็น่าจะมีแรงต่อต้านที่สมเหตุสมผลอยู่บ้างสินะ
โดยเฉพาะทางคุณยูจินะ
ลูกสาวที่เลี้ยงมาด้วยมือผู้หญิงเพียงลำพัง
จะคิดว่าอยากให้ไปอยู่บ้านที่มีผู้ชายวัยเดียวกันอยู่ด้วย มันปกติไหมนะ?
...ไม่เอาแน่ๆ เลยล่ะ
ถ้าเป็นฉันนะ
คงเป็นอย่างนั้นใช่ไหม?
จริงๆ แล้วก่อนที่จะมีการตกลงให้ย้ายเข้าไปอยู่
ฉันก็ได้รับการสอบถามเรื่องนี้แล้วนะ
ความรู้สึกที่ซื่อสัตย์ของฉันคือ ถ้าเป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้นขึ้นไป
ยิ่งไปกว่านั้น
แบบนี้เนี่ยนะ
ไม่เคยแม้แต่จะฝันถึงเลย...
ก็ไม่ชอบการอยู่ร่วมกันเด็ดขาด
ตอนนั้นเพิ่งจะเลิกกับผู้ชายคนนี้มา...
คิดว่ามันจะอยู่ได้ยังไงนะ ในจังหวะแบบนี้!
นักเรียนมัธยมปลายเหรอ? หรือมัธยมต้น?
แต่ถ้าฉันบอกว่าไม่อยากคบ
คุณแม่ก็คงจะยอมแพ้ความสุขของตัวเองไป
ไว้ก่อน ค่อยไปเจอเขาก่อน...แบบนั้น
แล้วผู้ชายคนนี้ก็มา ฉันเลยตัดสินใจที่จะอดทนดู
ถ้าเป็นผู้ชายคนนี้ ร่างกายก็ไม่เป็นอันตรายนะ...
...แต่แน่นอนว่า
คุณแม่ของพวกเรายังไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราเลย...
เรื่องพวกนี้เราก็ต้องลงมือทำเพื่อทำให้มันชัดเจนไปเองสินะ
มันไม่ใช่ว่าจะจัดการให้เสร็จได้ในวันเดียวหรอกนะ
เออ ใช่เลยล่ะ...
มาที่ห้องตอนดึกแบบนี้ก็พอได้แล้วนะ
ก็จะพูดกลับแบบนั้นเลย
...ก็จริงนะ
ถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องติดต่อจริงๆ
ก็ใช้สมาร์ทโฟนสิ
เป็นอะไรเหรอ?
มีเรื่องไม่สะดวกอะไรรึเปล่า?
...เปล่าหรอก
มันขึ้นอยู่กับตอนกลางคืนด้วยนะ
...ก็ไม่ได้อะไรเป็นพิเศษ
ในห้องน่ะ
แอบดูด้วยมือถือ...
ก็ไม่ต่างจากตอนที่คบกันเลยไม่ใช่เหรอ?
ถ้าพูดออกไป เกรงว่า
เขาจะตีความคำพูดไปในทางที่ผิดแล้วก็มาหยิบมาเล่นอีก...
นั่นเป็นประเด็นหนึ่งนะ
แต่ที่น่าเสียดายก็คือ พวกคุณทั้งสองคนเอาแต่ใส่ใจแต่เรื่องของเรานี่แหละ...
...อะไรจะเรียกว่าน่าเสียดายล่ะ
น่าเสียดายเหรอ?
ในเมื่อแต่งงานกันแล้วนะ
นิดหน่อยน่ะ
ก็คือว่า ควรจะสนุกกับชีวิตแต่งงานใหม่ให้เต็มที่สิ
...อย่างนั้นเหรอ
คุณแม่เองก็
คุณมิเนะอากิก็
ก็ถือว่าเพิ่งแต่งงานใหม่
แต่เพราะว่ามีพวกเราอยู่ด้วย...
นั่นมัน...
ใช่เลย...รู้สึกไม่สบายใจเลย
ดังนั้นสิ
ในบรรดาสิ่งที่เราจะมอบให้ได้
ของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือ...
เวลา~~~
เวลาของพ่อกับคุณยูจิ
ในฐานะสามีภรรยา
น่าจะเป็นอย่างนั้นสิ...
...ผู้ชายคนนี้
พูดแบบนั้นได้เนี่ยนะ
ฉันก็นึกแบบนั้นอยู่...
ไม่รู้เหมือนกันว่าความเหงาเป็นยังไง
—ที่เขาพูดแบบนั้นเนี่ย...
ก็...
ปัญหาอยู่ตรงที่
วิธีการที่ชัดเจน
มันนึกไม่ออกน่ะ
ถ้าจะให้เป็นบัตรอาหารหรือบัตรท่องเที่ยว คงจะง่ายที่สุด
แล้วก็มีเรื่องงานของคุณพ่อคุณแม่ด้วย
บัตรที่เราซื้อได้ด้วยเงินค่าขนมของเรามันก็แค่เล็กน้อยเอง...
...แล้วก็ต้องหาไอเดียสินะ?
ใช่เลยล่ะ
ผู้ชายคนนี้ตกลงใช้ความคิดไปมากขนาดไหนกันนะ
เมื่อเดินในสถานที่ที่ไม่ค่อยได้เดิน
และมองเห็นสิ่งที่ไม่ค่อยได้เห็น
ทั้งๆ ที่เกือบจะลืมเรื่องวันแม่ไปแล้วจนกว่าฉันจะพูด
ก็เลยคิดว่าเขาอาจจะนึกถึงเรื่องที่ไม่เคยคิดได้มาก่อนก็ได้
ในเวลาอันสั้นนี่ เขาก็คิดไปมากกว่าฉันแล้ว...
ปริมาณความคิดนั้น
คงจะ...
เพราะไม่มีใครช่วยคิดแทนได้น่ะ
เพราะว่าจัดสรรเรื่องในหัวไม่ได้ไง
...ถ้าอย่างนั้นเหรอ
...เริ่มจากการ
คิดกลับกันดีไหม?
สรุปก็คือ ถ้าจะให้คุณแม่ทั้งสองคนอยู่กันสองคนก็คือ
ไม่จำเป็นว่าจะต้องพาพวกคุณสองคนไปที่ไหนซะทีเดียวก็ยังได้นะ~
...อย่างนั้นเหรอ
วันนี้...
มันจะเร่งเกินไปหน่อย
เสาร์อาทิตย์หน้า น่าจะเหมาะสมมั้ง...
เอ๊ะ...?
เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยวก่อนนะ จริงเหรอ!?
``
เป็นข้อเสนอของเธอเองนี่นา
ไม่ ไม่ใช่สิ
ฉันแค่
อยากจะบอกว่ามันก็มีวิธีคิดแบบนั้นอยู่...เท่านั้นเอง...!
ถ้ามีข้อเสนออื่น ก็ยินดีรับฟังนะ
...อ๊ะ...
...อือ...
ก็เพราะว่า
ก็เพราะว่า...
บางทีคนไม่มีเงินก็ใช้แบบนั้นด้วยนะ...
ไม่คิดเลยว่า
ในฐานะความรู้ก็นึกออกนะ...
พรุ่งนี้จะให้เป็นดอกไม้ดีไหมนะ?
ผู้ชายคนนี้
จะพูดแบบนี้ออกมาได้...!
วันอาทิตย์พรุ่งนี้คือวันแม่
คุณแม่ครับ
ขอบคุณเสมอเลยครับ
นี่เป็นของขวัญวันแม่...
...จากฉันกับคุณมิซึโท
เอ๊ะ...?
จากคุณมิซึโทด้วยเหรอ?
โคโตสึ
ช่างเป็นคนขยันจริงนะเนี่ย
อย่างน้อยก็...
ทำข้าวกล่องให้ด้วย...
แล้วก็ดูแลหลายอย่างให้ด้วย...
ไก่ทอดซูจิอร่อยจังเลยครับ...
...ความรู้สึกขอบคุณตามปกติ... หรือว่า...
...ใช่ครับ ประมาณนั้นแหละ
ผู้ชายคนนี้ไม่สามารถพูดคำว่า "ขอบคุณ" ธรรมดาออกมาได้เลย
อาาา
เอ๊ะ...?
อึก...
เอ่อ คุณยูกิครับ?
อ๊าาาาา...!
พวกเรานั่นแหละ...พวกเรานี่แหละ
คุณแม่ไม่เคยขอให้เขาเรียกคุณว่า
''คุณแม่'' เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ขอบคุณนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน...!
คุณแม่คง...
ได้รับการยอมรับอย่างดีสินะ...
น่าจะกังวลอยู่สินะ...
กับการที่คนแปลกหน้าจะกลายเป็นครอบครัว
...เพราะเคยล้มเหลวมาก่อนนี่นา~
ดังนั้น...
ฉันจึงอยากให้คุณมิซึโท
มอบของขวัญวันแม่ให้ได้
ทสึยูโนะ!!
ยูเมะก็ขอบคุณนนนนน!!
สำหรับเรื่องนั้น อ่า
เป็นเด็กดีจังเลยยย!
เมน!!
อย่าทำเสื้อเปื้อนนะ
ยุมะกับคุณมิซึโทก็เป็นเด็กดีด้วยยยย...!!
สุ...
อืม
อืม
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/30)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
