ตอนที่ 30 คู่รักเก่าประชันกัน
ยูเมะ!
...อะ
...ดูเหมือนจะทุ่มเทให้มันมากเลยนะเนี่ย
การเรียนมันสำคัญนะ แต่ว่าอย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ ยูเมะจัง
สบายจริงเหรอ?
สบายมากค่ะ
ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ...
หักโหมอะไรกัน
ขอบคุณสำหรับมื้ออาหารนะ...
จี๊ดดด
ต้องทำสิแน่นอน
เดิมทีก็ไม่ใช่คนที่มีภาชนะสำหรับเป็นหัวหน้าห้องอยู่แล้วนี่นา...
ได้ทักษะในการเข้าสังคมมา
ก็เลยเปลี่ยนนิสัย
ถึงอย่างนั้นก็ยังมีขีดจำกัด
มันเลยต้องการมูลค่าเพิ่ม
ถึงจะซุ่มซ่ามไปบ้าง หรือทำอะไรไม่คล่องไปบ้าง ก็ยังได้รับการให้อภัย
มูลค่าเพิ่มที่เกินพอจนล้นปรี่นั่นเอง
ดูเหนื่อยมากเลยนะเนี่ย
สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ
ที่นั่งหัวหน้าห้องของนักเรียนชั้นปีการศึกษา
...มันสำคัญนะ...
เพราะเป็นหัวหน้าห้องไง
ถึงมีฉันในตอนนี้ได้เนี่ย...
คุณคงไม่เข้าใจหรอก...
เรื่องของคนอื่นน่ะ
เรื่องรอบตัวน่ะ
ฉันใช้ชีวิตอยู่โดยไม่ใส่ใจอะไรเลย...
สำหรับคุณที่แสร้งทำเป็นสูงส่งอย่างคุณน่ะ...
...ใช่สิเนอะ
พูดเรื่องที่ไม่จำเป็นออกไปซะแล้ว...
สอบกลางภาค
วันแรก
1คาบ วิทยาศาสตร์ทั่วไป
2คาบ ชีววิทยา
3คาบ ภาษาอังกฤษ
4คาบ คณิตศาสตร์
สอบกลางภาค วันแรกสิ้นสุด
...อืมมม...!
คะแนนที่ประเมินตัวเองออกมา วิชาแรกของวันก็เกิน 90 คะแนนหมดเลยนะ...
ถ้ามาชิโตะได้ 100 คะแนนล่ะก็
แต่ว่าภาษาไทยสมัยใหม่ได้ 94 คะแนน—
ก็จะกลายเป็นว่ามีคะแนนตามหลังอยู่ 6 คะแนนน่ะ
กลับมาแล้วนะ...
อ่านหนังสืออีกแล้ว...
...เขียนคำตอบลงในข้อสอบแล้วหรือเปล่านะ
เป๊าะ...
นั่นไง!
จิ๊ดดด
...สิ่งที่สำคัญคือบทความสมัยใหม่!
ฟู๊กกก...
...แม่นยำจนน่าเกลียดเลยนะ...
ข้อสุดท้ายของแบบทดสอบที่ไม่มีข้อไหนผิดเลย...
100 คะแนนเลย...
......เอ๊ะ?
—ไม่มีคำตอบเลย
ไม่ได้จดไว้แค่คำตอบนี้ลงในข้อสอบเหรอ...?
ไม่ใช่สิ
รอยที่ลบออกไปเหรอ?
นี่...
...เอ่อ...เขียนว่าอะไรนะ...
ถึงจะเป็นคำตอบที่ถูก...
...เลยเข้าใจผิดว่าเป็นคำตอบที่ผิดแล้วลบออกเหรอ?
สำหรับคำถามที่ฉันตอบได้นี่นา
เจ้าหมอนั่นไม่มีทางที่จะสับสนได้หรอก!
ถ้างั้น
นี่คือ
...จงใจเลย
...มันสำคัญนะ...
...ก็เพราะเป็นหัวหน้าห้องไง ถึงมีฉันในตอนนี้ได้เนี่ย...
ฉันต่างหากที่
อูรู
...อืม
ฟูฟู
เพราะฉันพูดแบบนั้นเหรอ?
ปูล
อ๊าาาาาา....!
อ๊าาาาาาาาาา....!
หา!? อะไรกันเนี่ย! เสียงดังจัง...
อย่ามาดูถูกสิยยยย!!!
จะให้ฉันยอมให้ท่านนั่ง...เหรอ!?
ที่พูดแบบนั้นน่ะ หมายความว่าฉันจะแพ้ใช่ไหม!?
คิดว่าฉันจะดีใจกับเรื่องแค่นี้เหรอ!?
อย่ามาดูถูกสิ!!
เดี๋ยวนะ...เสียงอะไรน่ะ!?
ยูเมะ!?
แบบนี้เนี่ย...!
นี่มันสิ่งที่ฉันไม่ได้ต้องการเลยนะยยย!!!
หยุด!
ไม่รู้ว่าอะไร แต่ให้หยุดเดี๋ยวนี้!
เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?
มิชิโตะคุง...
—นี่มันอะไรกัน...
เอ๊ะ?
ก็เป็นเรื่องที่น่าลำบากไม่ใช่เหรอ...ถ้าไม่ใช่หัวหน้าห้องน่ะ...
เป็นเพราะว่าเธอเป็นคนพูดเองนี่นา
ดังนั้นล่ะ...!
ตั้งใจจะให้ยืมให้แล้วนะยยยย!!!
แล้วมันมีอะไรไม่ดีล่ะ!?
ถึงจะไม่เป็นหัวหน้าห้องฉันก็ไม่มีอะไรต้องเดือดร้อนหรอกน่า!
ก็อย่างที่คุณพูดนั่นแหละ
ว่าคนรอบข้างมองฉันยังไงน่ะ
มิชิโตะคุงด้วยเหรอครับ! คุณมิเนะอากิ!
มานี่หน่อยสิ
ไม่ว่ายังไงก็ช่างมันสิ!!
ก็บอกแล้วไงว่าให้ยืมให้!
มันแปลกตรงไหนกัน!?
สิ่งที่ฉันพูดน่ะ...
มันผิดปกติไปสักอย่างไหมล่ะ!?
...อืม
ไม่มี
อ๊าาาาาา...!
ไม่มีอะไรที่มันผิดปกติเลยสักอย่าง
แต่ว่า
แต่ว่านะ
...มันแปลกจัง...
แบบนั้นน่ะ...
...เหมือนคุณอิริโตะจังเลย...
เป็นแบบนั้นเหรอ
ไม่มีเลย...
ที่คะแนนคณิตศาสตร์ดีขนาดนั้นน่ะ
ไม่ใช่คุณอิริโตะมิชิโตะที่ทำหน้าผิดหวังตอนนั้นนะ
เป็นคนอื่น...
...ทำไมถึง
เธอถึง...
...ยู ยูเมะ? ไม่เป็นอะไรเหรอ~?
...ไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังอะไรอีกล่ะเนี่ย
ผู้ชายคนนี้คนเดียว
มิชิโตะ
ที่อยู่เคียงข้างฉันอย่างเท่าเทียม อย่างตัวตนที่แท้จริง
ว่าจะยืนอยู่ตรงหน้าฉันแบบนั้นได้
น่าจะแปลกกว่าที่คิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นซะอีก...
สุดท้ายแล้ว
ก็เป็นแค่การเดิมพันของฉันคนเดียว
...ไม่เป็นไรหรอกนะ เอาเถอะ
ก็คู่แข่งลดไปหนึ่งคนนี่นา...
สอบกลางภาควันที่ 2
ไปแล้วนะ...
ไม่มีเหตุผลให้ใครมาตัดสินว่าเป็นเหมือนฉันหรอกนะ
ความเป็นเธอ
ก็ไม่น่าจะมีใครมาตัดสินได้เหมือนกันนี่นา
เหมือนๆ กันไง—
...ใต้ตา...
...รอยคล้ำเหรอ?
---จะจัดการให้เองนะน้องสะใภ้
การเปิดตัวในโรงเรียนมัธยมสุดน่าสมเพชของเธอน่ะ
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/22)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
