ตอนที่ 29

ตอนที่ 29 อดีตคู่รักต่างแข่งขันกัน\(^{①}\)

พอคิดดูตอนนี้ก็น่าจะเป็นแค่ความบุ่มบ่ามของวัยเยาว์เท่านั้นแหละ

สำหรับฉัน มีแฟนช่วงตั้งแต่ ม.2 ถึง ม.3 ค่ะ

ถ้ามากับผู้ชายคนนี้ ก็ดูเหมือนจะเย็นชา ไม่ได้ใส่ใจรูปลักษณ์ภายนอกด้วย

แถมยังเป็นคนไม่เก่งกีฬาอีกต่างหาก

น่าสงสารจังเลยที่เป็นคนแบกรับความลำบากสามชั้นแบบนั้น

อิริโตะ! อย่าหลับในเพราะเกรดดีสิ!

ไม่รู้ทำไม แต่แค่ความฉลาดเฉลียวนี่ถือว่าดีจริง ๆ

จริงด้วย... เป็นคนที่ไม่เข้ากับบรรยากาศของโรงเรียนเลยจริง ๆ...

...ฉันก็คิดว่าตัวเองไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ...

ตลอดช่วงเวลา 1 ปีครึ่งที่คบกันเป็นแฟน

ไม่เคยชนะเขาในการสอบแม้แต่ครั้งเดียวเลย

คณิตศาสตร์แพ้ไปแฮะ

ตอนที่คบกันอยู่ ก็เอาแต่วัดคะแนนกัน แล้วรู้เลยว่าตัวเองแพ้! คุณอิริสุดยอดไปเลย!!

ก็เลยไป

ยั่วโมโหไอ้หมอนั่นไงล่ะ

ไม่เสียดายเลยเหรอ

อายะอิ ยูเมะ ที่เป็นพวกขี้อายและขี้ตกใจ ก็เคยแสดงความไม่ยอมแพ้ออกมาได้สักครั้ง

และคว้าชัยชนะที่สมบูรณ์แบบเป็นครั้งแรกนะ

โดนความรู้สึกรักครอบงำหัวไปเลย

ความไม่ยอมแพ้ของฉันที่เป็นเหมือนหมาขี้แพ้ ก็ไม่ได้หายไป

จนกระทั่งเข้าโรงเรียนมัธยมด้วยอันดับที่ 1

ถึงจะเป็นพวกบ้าๆ บอๆ ก็เถอะนะ

สอบปลายภาคเทอม 1 ม.2

มีศักดิ์ศรีบ้างไหม

มันเป็นช่วงก่อนวันหยุดฤดูร้อนนิดหน่อย

แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แค่ครั้งเดียวจริงๆ

ฉันเป็นพวกตั้งใจเรียน

เป็นพวกที่ไปโรงเรียนเพื่อการเรียนเป็นหลัก

พูดให้ถูกก็คือ... ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากเรียน...

โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ที่เป็นวิชาที่ฉันถนัด

จุดเริ่มต้นก็เพราะว่าตัวละครสายวิทย์ในนิยายสืบสวนสอบสวนมันดูเท่มากเลย...

เรียกได้ว่าฉันไม่เคยแพ้ใครเลยในข้อสอบคณิตศาสตร์สักครั้งเดียวーー

ปี 1 เทอม 1 สอบกลางภาค คณิตศาสตร์

อายาอิ ทำได้ดีมากเลยนะ!

ーーนั่นคือ

ความภาคภูมิใจเพียงหนึ่งเดียวของฉันในโรงเรียนนั่นเอง

อิริโตะ! เก่งจังเลยนะ!

แต่ว่า

ฮ่าๆๆ ไม่คิดว่าจะเป็นเต็มเลยนะเนี่ย

สอบกลางภาคเทอม 1 ม.2

ฉันแพ้ในการสอบคณิตศาสตร์ครั้งแรกเลย

คุณอิริโด... เป็นพวกที่ไม่มีเพื่อนเหมือนกันเลยเนอะ

เวลาเดือดร้อนก็คอยช่วยพายเรือมาให้เสมอ ขอบคุณมากๆ เลยนะ...

ขอบคุณนะ แต่ว่า...

คราวนี้ต้องชนะให้ได้

นั่นอาจจะเป็นความรู้สึก

ที่ฉันเพิ่งเคยมีมาเป็นครั้งแรกในชีวิตก็ได้

ไม่ให้หลุดไปแม้แต่จุดเดียว

การแพ้ให้คู่แข่งสายเดียวกันในวิชาที่ถนัดน่ะ...

ไม่ให้มีข้อผิดพลาดในการคำนวณแม้แต่จุดเดียว

ทุกอย่างมีขึ้นเพื่อเอาชนะอิริโตะ มิซึโตะ

ความรู้สึกเล็กๆ ของฉันทนไม่ได้แล้ว!!

แล้วก็

ฟู่

ปิ๊ก

ทำได้แล้ว อายาอิ

เป็นที่หนึ่งของคลาสเลยนะ!

เกรดปลายภาค คณิตศาสตร์ เทอม 1 ปีการศึกษา

นั่นหมายความว่า ชนะคุณอิริโตะ มิตสึโตะด้วยนะ!

เหลือบมอง

เป็นไงล่ะ ชนะแล้วนะ

วิชาคณิตศาสตร์นี่ ไม่เคยแพ้ใครง่าย ๆ หรอกนะ!

……กำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย

ตัวเองไปคิดอะไรอยู่กันนะ

เพราะว่าเราโดดเดี่ยวในชั้นเรียนเหมือนกัน

เลยรู้สึกว่าเราสองคนสามารถเข้าใจกันได้แค่เพราะเรื่องแค่นั้น

ฉันคิดว่าเขาเองก็ใส่ใจฉันเหมือนที่ฉันใส่ใจเขา

ก็มันเพิ่งจะสอบครั้งที่ 2 ในชั้นเรียนนี้เองนี่นา...

……เขายังไม่รู้หรอกว่าฉันถนัดคณิตศาสตร์นะ...

สุดท้ายแล้วฉันก็ยังอยู่คนเดียว...

และแล้ววันหยุดฤดูร้อนก็มาถึง

ฉันก็แวะไปที่ห้องสมุดแบบไม่ได้ตั้งใจ

ーーและนั่นเองที่ทำให้เราได้ 'พบกัน'

ฉันก็รู้ว่าเขามักจะอ่านหนังสืออยู่เสมอ

รวมถึงนิยายสืบสวนสอบสวนด้วยด้วยสิ

มันเป็นเรื่องที่ฉันเพิ่งจะรู้ในตอนนี้เลยล่ะ

ดังนั้น

ーーคุณชอบนิยายสืบสวนสอบสวนเหรอ?

ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นอาจจะคิดผิดอยู่ก็ตามนะ—

—...เป็นอย่างนั้นเหรอ

ที่ได้คะแนนคณิตศาสตร์ดีขนาดนั้นน่ะ

เสียงพึมพำนั่นน่ะ

นั่นมัน... หรือว่า...

ในชั่วพริบตา

รู้สึกเสียใจเหรอ?

มันก็จิ้มลึกเข้าไปในอกของฉันน่ะ

...อา

นั่นแหละคือกับดักที่พระเจ้าพวกท่านวางไว้ให้เรา

ตัวตนที่แท้จริงของมันน่ะ

ไม่ได้อยู่คนเดียวนะ

...เขากำลังมองฉันอยู่จริงๆ ด้วย...

ถ้าเสียใจ ก็แสดงออกให้มันชัดๆ เลยสิ

ถ้าจะปิดบัง ก็ซ่อนให้สมบูรณ์แบบกว่านี้สิ

ยังมีอะไรจะเอาอีกไหม?

ทำไมถึงแอบให้เห็นความรู้สึกจริงออกมาแค่นิดเดียวล่ะ

ครับ ไม่เป็นไรครับ

เพราะว่าคุณทำแบบนั้นนี่เอง

ผมเลยเข้าใจผิดไป

ถ้าตั้งใจทำก็เป็นไอ้สารเลวเจ้าชู้ชัดๆ

ก็เพราะว่า—

ฉันนี่แหละที่เข้าใจผิดไป

มีแค่ฉันที่มองคุณ และมีแค่คุณที่มองฉันอยู่

แค่สองคำนั้นก็ทำให้ฉัน

ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เป็นไอ้สารเลวธรรมชาติเหมือนกัน

จินเซย์ เพราะว่ามันเป็นรักครั้งแรกในชีวิตนี่นา

ห้องอ่านหนังสือ

ยูกิโนะจัง

กลับบ้านจัง♪

ใกล้จะถึงสอบกลางเทอมแล้วนี่นา

ฉันไม่มั่นใจเลยนะ

ถ้าได้เกรดติดลบจะทำยังไงดีล่ะ

คุณอิริโตะตั้งเป้าจะเอาอันดับหนึ่งจริงๆ เหรอ?

เอ๊ะ...

...ก็ถ้าจะทำแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่สิ

เท่จังเลย ของฉันขอแค่เกินค่าเฉลี่ยก็พอแล้วล่ะ

เอ๋~

ตั้งใจเต็มที่เลย!! ไปเอาอันดับหนึ่งกันเถอะ! ถ้าจะทำแล้วก็ต้องทำสุดๆ!

ไม่ๆ หรอก อันดับหนึ่งน่ะ เป็นที่นั่งพิเศษของคุณอิริโตะนี่นา~

อาฮ่าฮ่าฮ่า

ใช่แล้ววว

ที่หนึ่งน่ะ คือที่นั่งประจำของฉัน

เด็กปีเรียนหัวกะทิ

ก็คืออิริโตะ ยูกิโนะไงล่ะ

เอาอย่างงี้ไหม หลังจากสอบเสร็จแล้วเรามาคิดแผนกันเถอะ!

แบบนั้นสิถึงจะมีแรงฮึดสู้ใช่ไหมล่ะ~

ดีจังๆ!

ดีเนอะ

ไปเที่ยวที่ไหนสักแห่งกันเถอะ~

กลับมาแล้ว~

……ห๊ะ?

ไม่ได้เจอกันนานเลยเหรอ? นั่งอ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์เลยเหรอ!? ว้าย ฉันต้องอดทนอยู่นะ!

...คุณ ไม่ต้องอ่านหนังสือเหรอคะ?

ส่วนใหญ่เสร็จแล้ว

ที่เหลือก็แค่ต้องจำให้ได้จนถึงวันจริงเท่านั้นแหละ

เสร็จแล้วเหรอคะ?

การอ่านหนังสือเตรียมสอบมันมีคำว่า 'เสร็จ' ด้วยเหรอคะ!?

ผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้...

เป็นพวกอัจฉริยะรึเปล่านะ? ไม่เคยใช้เวลาอ่านหนังสือเลย...

ตรงข้ามกับฉันที่ต้องจัดสรรเวลาอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงเลย! ช่างน่าเบื่อจริงๆ

—ก็เพราะว่าอย่างนั้นแหละ

จะแพ้ฉันน่ะสิ

พูดอะไรเหรอ?

ปี้~~

เปล่าหรอก

ช่วงนี้อะนะ

มีเรื่องที่รู้สึกสนใจอยู่

...อะไรเหรอ?

เรื่องของของใหม่เหรอ?

เด็กปีเรียนหัวกะทิ ที่หนึ่งของชั้นปี

บรรยากาศการนั่งเป็นยังไงกันนะ?

...ใช่แล้ว

เป็นอย่างนั้นเอง

น่าเสียดายที่อันดับหนึ่งมันเป็นที่นั่งประจำของฉันนะ

ถ้างั้นก็จองเที่ยวถัดไปสิ

...ลองไปทดสอบดูไหมล่ะ?

หึ!

ฉันว่ามันเสียเปล่านะ

...กล้าดีจริงๆ นะคุณ

คนที่กล้ามาท้าทายฉันแบบต่อหน้าแบบนี้

คุณเป็นคนแรกเลยนะ