ตอนที่ 53

ตั้งแต่จำความได้ก็ไม่เคยรู้สึกเลย

ตอนที่ 53 จุมพิตแรกประกาศก้อง

ไม่ว่าจะทำอะไรก็รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่น มองอะไรก็เหมือนจินตนาการ

เกิดมาได้แบบปลอดภัยนี่ดีแล้วนะ

น่าสงสารนะที่ไม่มีคุณแม่

แค่แค่มาอยู่ตรงนี้เฉยๆ ทำไมถึงต้อง

โดนชม หรือไม่ก็โดนสงสารด้วยนะ?

ท่ามกลางเรื่องราวเหล่านั้น...

สิ่งที่รู้สึกได้แบบจริงที่สุดก็คือ

โลกแห่งตัวอักษรนั่นเอง

ได้รู้จักความอ่อนแอ

ได้รู้จักอัตตา

สำหรับฉันแล้ว โลกสมมติมันถึง เป็นของจริงกว่า

โลกแห่งความเป็นจริงนั่นแหละคือของปลอม

ได้รู้จักความเย่อหยิ่ง

และได้รู้จักหัวใจ

ดังนั้น...เรื่องของอายาอิ ยูเมะ

ตอนแรกก็เป็นแค่ไปตามยถากรรม

แต่ว่า...

อาาา น่าสงสารจังเลย

น่าสงสารจัง

ในที่สุด...ก็รู้ตัวตนของสิ่งที่มันพุ่งมาหาตัวเอง

มันฝังแน่นในใจของฉันได้มากกว่าตอนที่อ่านในนิยายอีก...

นั่นคือเธอ

สำหรับฉันแล้ว อาYayai Yume เป็นคนเดียวที่รู้สึกได้ว่าจริง

เข้าใจแล้วล่ะ คงเป็นเพราะความเผลอไผลของเวลา 2 โมงสินะ

เมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว ตอนนี้ฉันถึงเข้าใจอย่างชัดเจน

แต่นะ...ทำไมกันนะ

ทั้งๆ ที่แค่กลับไปเหมือนเดิมก็ไม่มีอะไรให้ลำบากเลยนี่นา...

รักเก่าๆ...มันไม่ยอมจบซะที

แปะ

นี่...

ยังจำได้ไหม?

วันแรกที่ได้ไปโรงเรียนหลังจากที่เราเริ่มคบกัน

ฉันเขินจนต้องเดินเข้าไปในห้องเรียนแบบแยกกัน

...ตอนนั้น

ตอนที่เราเดินเข้าไปในห้องเรียนด้วยกัน มันมีอะไรที่เปลี่ยนไปหรือเปล่านะ?

นี่

จำได้ไหม?

ครั้งแรกที่เราเดทกันวันหยุด เธอก็ใส่กระโปรงสั้นออกมานี่นา

ตอนแรกก็คิดว่าปฏิกิริยาเธอค่อนข้างจะจืดชืด

ฉันก็คิดว่าเธอก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะ

แต่ตอนจะแยกจากกัน เธอก็ขอให้ตอนข้างนอกช่วยเก็บการเปิดเผยร่างกายหน่อย...

ตอนซ้อมฟุตบอลวิชาพลศึกษา เธอก็โชว์ความไม่ถนัดด้านกีฬาให้เห็นเลยนี่นา ผิดหวังเลยล่ะ

แต่ก็มีบางส่วนที่ทำให้รู้สึกสนิทสนมด้วยนะ

เดือนพฤศจิกายนนี่เองนะ? ตอนที่ฉันเป็นหวัด เธอก็มาเยี่ยมฉัน

นี่มันทำตัวลึกลับจริงๆ เลยนะ!

พอคิดดูตอนนี้ เธอก็อยากเห็นชุดนอนของฉันใช่ไหม?

ตอนที่เราได้นั่งข้างกัน เธอก็แอบยื่นโน้ตให้ฉันแบบลับๆ...

นั่นมันทำให้ใจเต้นและสนุกดีจังเลยนะ

ตอนคริสต์มาสที่ไม่ได้มอบของขวัญให้เธอได้...

ตอนที่เธอมาหาตอนกลางคืนน่ะ...

อื้อ... ดีใจจริงๆ เลยนะ...

ไม่ใช่ว่าใครมายัดเยียดให้

ไม่ใช่ว่ายืมมาจากใคร

ความทรงจำที่เราสร้างขึ้นมาด้วยตัวของเราเองเนี่ย—

นี่...

ครั้งแรกที่เราจูบกัน

...จำได้ไหมว่าเมื่อไหร่?

...วันที่

...27

...ตอนที่เราเริ่มคบกัน

...ก็ตรงกับสองเดือนพอดีเลยนะ

อันที่ฉันปลดล็อกรหัสผ่านมือถือไปน่ะ

...เลิกใช้เป็นรหัสวันที่ดีกว่านะ

ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ก็คงต้องรอนานถึง 3 เดือน เลยแอบรู้สึกใจร้อนนิดหน่อยนะ

เอาไว้เป็นข้อมูลอ้างอิงก็แล้วกัน...

ฉันนึกว่าเธอไปอ่านข้อมูลมาจากนิตยสารหรือทางเน็ตซะอีก

ไปชมความพยายามอย่างน่าเอ็นดูของเธอนะ!

เก่งมาก เก่งมากเลย

ฝึกหน้าจูบเยอะเลยสินะ

ทำไมถึงรู้ล่ะ...?

เธอเป็นคนแรกเลยนะ จะทำออกมาได้สวยขนาดนั้นได้ยังไงกัน

ถึงฉันเองบางทีก็ทำด้นสดได้ดีเหมือนกันนะ!

ถ้าเป็นแบบนั้น ส่วนใหญ่ฉันก็เข้าไปช่วยเสริมให้แล้วนี่นา

เรื่องแบบนั้น แอบไม่พูดออกมาเหรอ เป็นผู้ชายที่ดีไม่ใช่เหรอ?

ตอนนี้มาอวดความเป็นผู้ชายที่ดีให้ชิระจังดู แล้วจะทำยังไงกันล่ะเนี่ย

อยากจะเถียงกลับอยู่นะ

ตอนที่เธอใส่กระโปรงสั้นมาน่ะ มันแค่ไม่เข้ากับตัวเท่านั้นเอง...!

บทสนทนาที่ไม่มีสาระ

อ่า ใช่ๆ

คนที่บุกมาเพราะอยากเห็นชุดนอนของฉัน เขาพูดอะไรอยู่เหรอคะ

ไม่นะ

นั่นมันนะ คือว่าฉันแค่ไปเยี่ยมในฐานะแฟนเท่านั้นเองนะ

ลึกลับซะจริง!

แต่ถึงขนาดนี้ เราก็ยัง...

เขาใช้เวลานานแค่ไหนกันนะ

นี่...

แต่ถึงอย่างนั้น เวลาที่ฉันเดินใส่ชุดนอนอยู่ มันก็ยังรู้สึกถึงสายตาจ้องมองอยู่เลยนะ?

อะไรเหรอ?

ใครกันนะ

นั่นมันก็แค่คิดมากไปเองชัดๆ เลยน่า!

ทำไม

ถึงเลือกฉันเป็นแฟนล่ะ?

...คงจะเป็นอย่างนั้นมั้ง

...ไม่จำเป็นต้องเป็นเธอคนเดียวก็ได้มั้ง

เรื่องแบบนี้ สุดท้ายมันก็แค่โชคชะตา ความบังเอิญเท่านั้นไม่ใช่เหรอ?

ถ้าสมมติว่าฉันได้เจอโทโดะก่อนเธอ...

ก็คงจะไม่ได้คบกับเธอหรอก

แต่ในความเป็นจริงนะ—

คนที่ฉันได้เจอ มันคือเธอ

...ใช่แล้วล่ะ

เป็นหลักการของผู้ที่มาถึงก่อนได้เปรียบ ถ้าจะมีเหตุผลล่ะก็ ก็น่าจะเป็นแค่นั้นแหละ

...พอใจแล้วเหรอ?

ก็เพราะว่าเธอคงจะ...

...อื้อ

เรียกสิ่งพวกนั้นว่าโชคชะตาสินะ

...ได้เวลาแล้วนะ

หือ?

ความปรารถนาที่รอมาตลอด 2 ปี

ใช่ไหม?

คนที่ตามหาฉันมาตลอดก็คือเขา...

แต่ว่า วันนี้คนที่ตามหาเขาคือฉันเอง...

ดังนั้น—คงไม่มีใครสงสัยหรอก

ว่าอิริโตะ ยูเมะ ได้ก้าวข้ามไปกว่าอายาอิ ยูเมะ แล้ว

ในที่สุด—

เราสองคนก็ได้ดูด้วยกันแล้วสินะ?

นี่มันเข้าใจยากจริงๆ เลยนะ

ไคโซคุ อย่างน้อยก็ต้องเป็นครอบครัว

คงไม่มีทางที่จะอยู่ข้างผู้ชายแบบนี้ต่อไปได้หรอก

...อ่า...

—ถ้าไม่ใช่ที่นี่ก็คงไม่เข้าใจ

มิตท์

อยู่ด้วยกันในที่แบบนี้

แป๊ะ

ถ้าไม่ใช่ที่ตรงนี้ที่มองเห็นข้างแก้มใกล้ๆ ล่ะก็...

นี่...

ฉันเคยร้องไห้อย่างน่าสมเพชต่อหน้าเขามาหลายครั้งแล้ว

แต่ในทางกลับกัน เขาน่ะ...

...มองมาทางนี้

หืม?

นี่ไง...

ความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ

!?

เหมือนกับว่ามีไออุ่นที่สงบสุขกำลังไหลเวียนไปทั่วทั้งร่าง เหมือนโดนกอดเลยล่ะ—

เดี๋ยวนะ—

นี่มัน—ความปรารถนาชัดๆ เลย

เมื่อ 1 ปีก่อน... ตั้งแต่ที่เราเลิกติดต่อกันจนถึงตอนนี้

—เรียกคืนเวลาที่เสียไป

กลายเป็นพี่น้องตามกฎหมายเสียแล้ว

ทั้งๆ ที่ควรจะเลิกกันไปแล้ว แต่ก็ยังโดนรังแกอยู่เรื่อยเลย...

สำหรับคุณ มันอาจจะเป็นแค่รักเก่าๆ เท่านั้นก็ได้นะ

แต่วันนี้มันก็ยังดีแล้วล่ะ

แต่ว่า...ถึงแม้ว่าคุณจะ

จะชอบอายาอิ ยูเมะ มากแค่ไหนก็ตาม—

ที่นั่งหนึ่งในหัวใจของคุณ ตอนที่คุณบอกเลิกโทโดะ—

ก็มีผู้หญิงที่ไปจองไว้ที่ตรงนั้นอยู่...

อิริโตะ ยูเมะ จะต้องเกลี้ยกล่อมให้ได้แน่ๆ เลย

ไม่ใช่ในฐานะอายาอิ ยูเมะ

จะให้เอง

แต่ในฐานะอิริโตะ ยูเมะ

จูบแรกในชีวิตครั้งที่สองจะประกาศสงครามกับคุณ

ไม่คิดเลยว่าจะชอบผู้ชายคนเดียวกันถึงสองครั้งเชียว

นี่ก็...

กับดักของพระเจ้า—หรือว่าคือโชคชะตา?

คุณท่าน

เหฮิฮิฮิ...

...ตอนนี้ก็รู้สึกขอบคุณอยู่บ้างนะ

กลับกันเถอะ มิดุ

...เอ๊ะ?

เปล่า...

?

เร็วเข้า!

งั้นนะ! ไว้มาเล่นกันอีกนะ~

นี่ไง! ทาเคมาด้วยนะ!

เอ่อ...

...ขอปรึกษาหน่อย...ได้ไหมครับ...?

แน่นอนสิ

!

ยูเมะจัง

นี่...มันสำเร็จรึเปล่านะ?

...ก้าวแรกนี่นะ

จะไปส่งถึงสถานีเอง

คิดว่าเธอคงเริ่มได้แล้วล่ะ

เยี่ยมเลยนะ♡ เป็นกำลังใจให้จังเลย

ยูเมะจัง

ฝากดูแลมิดุด้วยนะ

เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าที่คิดนะ

แต่ถึงจะไม่ได้ขอ เขาก็เตรียมไว้แล้วล่ะ

ถึงฉันจะไม่อยู่ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ

...ดูเหมือนว่า

เขาจะเป็นพวกขี้เหงาซะอีก

สบายใจจังเลยนะเนี่ย

...กำลังคุยกับคุณย่าอยู่

ว่าเรื่องอะไรเหรอ?

คิดว่าเรื่องอะไรล่ะ?

ให้เป็นแฟนเก่าของฉันสิ

ให้เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดของเธอ

เธอ...

...ดูแปลกๆ นะ

ไม่จริงหรอกนะ

ข้อมูลมันเก่าไปไม่ใช่เหรอ?

คนที่เราชอบ...

ไม่ต้องห่วงหรอก เราเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกันนะ

มิดุกับมิดุคุง

อดีตมันจะกลับมาไม่ได้หรอกนะ

……ก็แน่นอนอยู่แล้วนี่นา

ความสุขในตอนนั้นมันจะกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้หรอก

คุณยูเมะ

แต่ว่า

เราสามารถปั่นมันขึ้นมาใหม่ได้นะ—