บทที่ 52 จูบแรกที่ประกาศก้อง
ทำไมนายทาเคมาถึงอยากได้ล่ะ?
อ๋อ ตัวละครในเกมที่ทาเคมาเล่นน่ะสิ
เหรอ? จริงเหรอ?
ดูเก่งนี่นา...
...ด้วยนิสัยแบบนั้น คงจะลำบากน่าดูเลยสินะ...
จะได้รู้สึกใกล้ชิดกับเขาไง
ผู้ชายคนนี้ก็ใส่ใจนายทาเคมาอยู่นะ...
แค่ลองชวนคุยกับเขาดี ๆ เท่านั้นเอง
คุณ...
ในฐานะพี่ชายนะ
ก็ยังทำอะไรเปิ่น ๆ อีก
เอาอะไรกันล่ะ
ที่ผมทำอะไรมันเปิ่น ๆ ไปน่ะ
ทำให้ไม่สามารถให้คุณเป็นพี่สาวต่อไปได้แล้วสิ
ก็ยังดีกว่าให้เธอมาเป็นพี่สาวนะ
คุณแม่...
ถูกคุณป้าญาติ ๆ จับตัวไว้หมดเลยนะเนี่ย
คุณมิซึโตะเองก็มีครอบครัวนอกเหนือจากคุณพ่อแล้วสินะคะ
ดีจังเลยค่ะ
ก็เลยเป็นห่วงเพราะคุณแม่ไม่อยู่ไงคะ
ช่วยดูแลเขาด้วยนะคะ
ก็ต้องมีคุณแม่สิเนอะ
● ● ● ● ● ●
ยูกิโนะจัง!
ตรงโน้นมีคนรู้จักของคุณทาเนซาโตะจองที่ที่เห็นดอกไม้ไฟได้ชัด ๆ ไว้แล้วนะ
พวกญาติ ๆ มักจะไปรวมตัวกันที่นั่นเพื่อดูน่ะค่ะ
ดอกไม้ไฟจะขึ้นประมาณกี่โมงเหรอคะ？
จำได้ว่าน่าจะเป็นตอนสองทุ่มนะ
อ่า... หายไปอีกแล้วสิเนี่ย
ปกติก่อนดอกไม้ไฟจะขึ้นทีไรก็จะเดินหายไปไหนสักแห่งคนเดียวทุกทีเลย
ทำไมนะ...
ขอบใจมากนะ
คำว่า "ขอบคุณ" ของคุณมิเนะอาคิเนี่ย
มันคือขอบคุณที่มาร่วมงานกับญาติ ๆ น่ะ...
ที่ว่าที่นั่นมันไม่สนุกสำหรับมิโตะ
มีแค่คุณมิเนะอาคิเท่านั้นที่รู้สินะ...
ที่คาวาฮาระเองก็ไม่พยายามจะเข้าร่วมจนกว่าฉันจะไป
ตอนที่ฉันคุยกับนายทาเคมา เขาก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์เหมือนกัน...
ราวกับเด็กที่ถูกแย่งของเล่นไปเลย...
ที่นั่งน่ะ
ถ้าชอบแล้วจะต้องเลิกเป็นเพื่อนกันไหมคะ...?
ไม่มีแล้วล่ะ
อายาอิ
—ว่าจริง ๆ แล้วเร็ว ๆ นี้...
แบตมือถือจะหมดแล้วล่ะค่ะ...
...อา
ตอนนั้นน่ะ
ถ้าว่าเราอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ชาร์จแบตไม่ได้
ใช่แล้ว
ใช่แล้ว
ใช่แล้ว
วันนั้นมิซึโตะก็...
ใช่แล้ว
ฉันไม่รู้เลย
อิริโตะ
แค่นับว่าได้เป็นคู่รักก็ไม่น่าจะรู้เลยนะ
การที่ผู้คนเป็นแบบนี้
คงจะเป็นไปตามที่ควรจะเป็นทั้งหมด
คนรอบข้างก็มองแบบนั้น
ราวกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารเลย
ก็เรียกร้องแบบนั้น
ก็พูดถึงแบบนั้น
ตัวเขาเองก็ยอมรับมัน
กลายเป็นมนุษย์ที่ชื่ออิริโตะ มิตสึโตะ
เขาทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ
ดังนั้นมันคงจะเป็นการต่อต้านน่ะ
เป็นอาวุธเดียวของเขาเลยล่ะ
"อายาอิ ยูกิโนะ" น่ะ
มันเป็นเหมือนเป็นที่ยึดเหนี่ยวของฉัน
กับดักที่เทพเจ้าจัดเตรียมไว้
นั่นคือเพื่อที่จะได้ต่อสู้กับโชคชะตา
ฉันอยากให้คุณรั้งฉันไว้
เพราะฉะนั้น
...ฉันเอง
ฉันที่ถูกเขาหลอกล่อโดยศัตรูตัวฉกาจคนนั้น...
ไปก่อนนะ
ไปดีมาดีนะ
ประวัติการโทรตอนนั้นยังเหลืออยู่ในเครื่องนี่เลย
...ชอบที่มืด ๆ เป็นพิเศษเลยสินะ
เป็นพวกที่เกิดมาพร้อมกับความรักหรือไงกันนะ?
ใช่แล้ว มองทางนี้สิ
จะเมินก็ได้ จะเกลียดก็ได้
เพราะว่าฉันไม่ใช่แฟนคุณแล้วนี่นา
...แวะมาเหน็บแนมเป็นพิเศษรึไงนะ?
ไอ้ตัวน่าสงสารที่แม้แต่ญาติก็เข้าไม่ได้ด้วย
เป็นไปไม่ได้นะ
เรื่องแบบนั้นฉันรู้อยู่แล้วมาตั้งนาน
หึ
ฉันอาจจะน่าสงสารจริง ๆ ก็ได้...
เพราะว่าฉันรู้มันนี่นา
แต่ว่า
การที่ไม่รู้
มันก็อีกเรื่องนึงนะ
เขาไม่เคยรู้จักชีวิตที่มีแม่ตั้งแต่แรก
ดังนั้น...ก็น่าสงสารไม่ใช่เหรอ
มีนักเขียนคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า
การที่นิยายถูกเขียนและถูกอ่านนั้น เป็นการประท้วงต่อการมีชีวิตเพียงครั้งเดียวของมนุษย์น่ะ
เขา...เพื่อที่จะประท้วงชีวิตตัวเองที่น่าสงสารซึ่งถูกสร้างโดยผู้อื่น
ก็เลยเอาของที่ยืมมาจากข้างนอกมาเติมเต็มช่องว่างอยู่ตลอดเวลา...
ในเมื่อไม่มีอะไรเลย ก็จะไม่มีอะไรให้ต้องสูญเสียด้วย
แต่ว่า
—ความรักที่คิดว่าเสียไป
มีเพียงสิ่งเดียว...
ความรักที่ควรจะสูญเสียไป กลับมายืนอยู่ตรงหน้าแบบนี้...
เป็นสิ่งเดียว...ที่น่าสงสารสำหรับเขา...
...เมื่อ 2 ปีก่อน
เทศกาลหน้าร้อนเป็นเดทแรกของเราใช่ไหม...
ตอนที่ฉันหลงทางแล้วร้องไห้ฟูมฟายทางโทรศัพท์...
อ๊ะ...
มันก็เป็นสักกี่วันถัดมากันนะ
คืนหนึ่งคุณโทรหาฉันกะทันหันเลยนะ
ได้ยินเสียงต้นไม้ไหวแผ่ว ๆ...
...ที่นี่เองสินะ
คุณน่ะ—
ฉันน่ะ...
ชอบฉันจริง ๆ สินะ?
ที่ที่เป็นและเวลาที่เคยอยู่คนเดียวมาตลอด... พยายามที่จะเชื้อเชิญให้มีแค่ฉันคนเดียวเข้ามาเลยนี่นา—
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/20)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
