ตอนที่ 60 คุณคือเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้
ในหมู่นักเรียนหญิงนี่คงแพร่หลายไปไกลแล้วสินะ
ปล่อยไว้เฉยๆ ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
ดูเหมือนว่าจะไม่มีเจตนาร้ายนะ
แล้วฝ่ายชายล่ะ?
เทียบกับฝ่ายหญิงแล้วก็ไม่ได้เป็นประเด็นอะไรมากนัก
โธ่เอ๊ย...
อาจจะมีไอ้พวกโง่ๆ ที่จะไปหาเรื่องคุณอิริโตะอยู่บ้างล่ะมั้ง...
ต้องจัดการให้มันราบคาบไปให้ได้นะเรื่องแบบนั้น
กำลังทำอยู่เลย!!
...นั่นหมายความว่า
ก็ไม่จำเป็นต้องไปเป็นนักดับเพลิงสินะ
ก็อย่างที่คิดไว้นี่เอง?
?
เจ้าอิริโตะน่ะ
ถ้าจะบอกว่าน่ารำคาญ ก็บอกว่าจะจัดการให้หน่อยล่ะ
—หมายความว่ากำลังดูถูกคุณโทคาชิเหรอ?
นายว่าไงล่ะ?
อืมมม...
...คุณโทคาชินี่นะ
ต่อหน้าพวกเราเนี่ย เป็นสาวน้อยที่น่ารักมากๆ เลยนะ
อิริโตะคุง... คุณโทคาชิก็เป็นผู้หญิงธรรมดาเหมือนกันสินะ...
เขาคงจะเข้าใจสินะ...
1-3
คุณโทคาชิ อิซานะ กำลังอยู่ในช่วงกาชาพิเศษอยู่
คุณโทคาชิ ไปทานอาหารกลางวันกันนะ~
ครับผมมมม!
การถูกชวนไปทานอาหารกลางวัน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเท่าที่จำได้เลยครับ
น่ารักจังเลยนะ อิริโตะคุง ถึงแม้หน้าจะดูเงียบๆ แบบนั้นก็เถอะ
ห๊ะ?
ใช่ๆ!!
ทั้งที่ดูจะไม่น่าจะทะเลาะอะไรได้เลยนะ!
คุณโทคาชิช่วยเด็กเกเรที่มาวุ่นวายด้วยใช่ไหมครับ?
แล้วก็ดึงมือเขาแล้ววิ่งหนีไปด้วย!
เดี๋ยวนะ? ไม่ใช่ว่าสู้พวกเด็กเกเรได้หมดเลยเหรอ?
ได้ยินว่าอุ้มเจ้าหญิงแล้ววิ่งหนีไปด้วยนะ?
หางของเขา!!
มีข่าวลือตามติดเขาไม่หยุดเลยล่ะครับ
เอ่อ นั่นมันไม่ใช่นะครับ
อิริโตะคุงทำอาหารเป็นด้วยใช่ไหมครับ คุณโทคาชิ!
......อาหาร
ต้องปฏิเสธสิ...
คือ
ต้องปฏิเสธสิ...
ดูเหมือนว่าจะทำได้ค่อนข้างดีด้วยนะ?
อย่างที่คิดไว้เลย!
แถมหน้าตาก็ยังน่ารักด้วยนะ!
โอ้ー
หน้าสินะ!
เข้าใจเลยครับ!
หน้าตาน่ารักจริงๆ เลยใช่ไหมครับ!
ไม่ใช่เรื่องโกหกนะ
แค่ไม่มีความกล้าที่จะทำลายบรรยากาศเฉยๆ เท่านั้นเอง
...ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกเลยนะครับ
ก็...
เอ่อ...
...เราเปลี่ยนสถานที่กันไหมครับ?
เธอทำตามปกติก็
ไม่เป็นไรหรอก
จริง ๆ ๆ
ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอคะ?
ฉันเองน่ะ
—ทำได้ดีจริงๆ เหรอคะ?
ไม่เป็นไร
ก็อย่างที่ควรจะเป็นเลย
ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็...
ก็ไม่เคยเห็นฉันในห้องเรียนเลยไม่ใช่เหรอคะ?
ห๊ะ?
เอ๊ะ?
...เมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไรนะ?
คุณโทคาชิ...?
เป็นอะไรไปเหรอ คุณมิซึโตะ?
อันตราย อันตรายนะ
เกือบไปแล้วสิ ที่จะอ่านบรรยากาศไม่ออกอีกแล้วเนี่ย
บรรยากาศนี่คืออะไรเหรอครับ?
ทุกคนนี่คือใครเหรอครับ?
สังคมนี่คือตรงไหนเหรอครับ?
สามัญสำนึกนี่คืออะไรเหรอครับ?
หนูพูดอะไรผิดไปรึเปล่าคะ?
ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้เลยค่ะ
ถึงจะต่างกัน แต่ก็ดีทุกคนใช่ไหมคะ?
แล้วทำไมถ้าพูดต่างออกไปถึงถูกดุล่ะคะ?
ทำไมคุณถึงบอกว่าหนูแปลกอยู่คนเดียว?
ในสายตาของหนูเนี่ย ทุกคนต่างหากที่ดูแปลกนะ
...ถ้าไปที่ที่มีคนฉลาดเยอะๆ
ก็น่าจะมีคนแบบฉันเยอะๆ ล่ะมั้งคะ...คิดอยู่แบบนั้นน่ะค่ะ...
กลับมาแล้วค่ะ
ว่าฉันจะเป็นที่ของทุกคนได้มั้ยนะ
แต่สุดท้ายทุกคนก็ยังเป็นตัวเอง
แล้วฉันก็ยังเป็นตัวเองเหมือนเดิม
แต่ว่า...
มีแค่คุณมิซึโตะที่ไม่เคยดุฉัน
ไม่เคยบอกให้ฉันอ่านบรรยากาศ หรือคิดตามสามัญสำนึกเลย
เวลาที่ฉันทำอะไรแปลกๆ ก็จะบอกว่าอะไรคือสิ่งที่แปลกให้ฟังด้วย
และบอกว่าจะอยู่กับฉันด้วย
เพราะฉะนั้น
—ใช่แล้ว เพราะฉะนั้น
ฉันเองน่ะ จะทำให้คุณมิซึโตะลำบากไม่ได้
1-3
คุณโทคาชิ ไปหาอะไรกินกันเถอะ
เล่าให้ฟังหน่อยสิ
เอ่อ!
ฉะ ฉันน่ะ...
คุณมิซึโตะ คุณมิซึโตะ...
...นี่คือ
?
อยู่ด้วยกัน
ไม่ได้แล้ว...!
ดังนั้นก็...
โปรดปล่อยให้พวกเราอยู่ตามลำพังเถอะค่ะ...
ขอโทษนะคะ...
ไม่สิ...
...เอ่อ...ขอโทษนะ?
ห้องสมุด
โคจิ
...ยังไม่มาอีกเหรอ
โคอิ
โคจิ
เซ็น
ไอ้หมอนั่นเป็นอะไรไปน่ะ?
พูดถึงเรื่องนั้นแล้วล่ะ...
...เงียบจังเลยนะ...?
เบื่อแล้วเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าดีใจนะ...
...แต่กว่านั้นแล้ว คุณโทคาชิเมื่อวานเป็นยังไงบ้างล่ะ...?
คุณโทคาชิแบบนั้น...ไม่เคยเห็นเลย
ไม่เคยเห็นคุณโทคาชิในห้องเรียนเลยนะ
มิซึโตะ เป็นอะไรไป? เป็นหวัดเหรอ?
เป็นอะไรก็เป็นหวัดแหละ
อ่านแล้ว
อิซานามิ...ขอโทษนะ วันนี้ไม่ไป
......
อิซานามิ: ขอโทษนะคะ พอดีมีธุระค่ะ
มิซึโตะ: ทำไมต้องขอโทษขนาดนั้นล่ะ?
มีอะไรเกิดขึ้นในห้องเรียนเหรอ?
ไม่มีอะไรเลยค่ะ
มีใครพูดอะไรกับคุณเหรอ?
คิดว่าถ้าไม่เจอกันสักพักจะดีกว่าค่ะ
ไม่เหมือนตัวคุณเลยนะ
อย่าไปสนใจสิ่งที่คนอื่นพูด
นี่แหละคือตัวฉันค่ะ
ขอโทษค่ะ
...ไม่เป็นไรเหรอ?
เรื่องที่ใส่ถุงเท้าน่ะ ก็กลายเป็นข่าวลือแล้วนะ?
ซ่อนตัวสักหน่อยสิ
ถ้าจะให้ดูตรงนั้น ใครๆ ก็มองเห็นได้น่ะ
—ทำไมล่ะเนี่ย
กับคุณโทคาชิ พวกเราคุยกันที่ตรงนั้นมานานแล้วนะ
ทำไมพวกเราถึงต้องหนีด้วยล่ะ
แต่ว่า
ทำไมพวกเราถึงต้องซ่อนด้วยล่ะ?
นี่!
เอ่อ...เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
...โทษทีนะ
ฮะ...
ได้สิ...
พูดสิ
หา?
พูดออกมาให้หมดเลย! มีอะไรกับคุณโทคาชิเหรอ!
มันไม่เกี่ยวกับแกซะหน่อย
เรื่องครอบครัวกับเพื่อนมันจะไม่เกี่ยวได้ยังไงกันล่ะ!
...เป็นอะไรไปเหรอ?
มีใครพูดเรื่องไม่ดีกับแกเหรอ?
คุณบังสึกิบอกว่า ถ้ามีใครมาก่อกวนอะไรเข้า ก็จะแสดงให้รู้ให้เห็นด้วยวิธีไหนก็ได้เลยล่ะ
เจ้าหมอนั่นทำอะไรกันอยู่กันนะ...
...อย่างน้อยผมก็ไม่โดนอะไรเลยนะ
ถ้างั้นคุณโทคาชิล่ะ?
...นั่นก็ไม่รู้เหมือนกัน
ก็ได้ยินมาจากฝั่งคุณโทคาชิว่าก็ไม่มีเรื่องโดนรังแกอะไรเหมือนกัน
ตามที่คาว่ามิพูดมานะ...
ก็แค่ผู้หญิงเข้ามายุ่งด้วยนิดหน่อยเท่านั้นเอง
ตัวเขาเองก็พูดคล้ายๆ กันน่ะ...
แต่ว่า
วันนี้...ไม่มาที่ห้องสมุด...
คิดว่าเขาก็เป็นห่วงฉันอยู่เหมือนกันนะ
แต่คุณโทคาชิที่ผ่านความล้มเหลวในการสารภาพรักมาแล้ว
ตอนนี้จะมาสนใจเรื่องคนรอบข้างอะไรกันเล่า...
นี่อะไรน่ะ
รับไปสิ
...ตอนนี้ฉันจะพูดคำนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย
ถึงจะดูไม่เรียบร้อยไปหน่อยก็เถอะ
ก็เพราะว่าไม่เจอคำอื่นที่จะบรรยายคุณได้เลย...
ห๊ะ?
นี่!!
จั๋งถังนะ!!
ผ่านเรื่องสารภาพรักที่ล้มเหลวมาได้ด้วยเหรอ?
ตอนนี้จะมาสนใจเรื่องคนรอบข้างอะไรกันเล่า?
ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เลยนะ!
แกมันเพ้อฝันกับผู้หญิงมากเกินไปน่ะ!
คะ? เพ้อฝันอะไรกัน
ก็มีสิ!
แกกำลังยัดเยียดอุดมคติให้คุณโทคาชิอยู่เลยนะ!
คุณที่ชอบทำตัวเป็นนักปราชญ์อย่างแกน่ะ จะแอบเรียก
ฟัม・ฟาตาล
อยู่ใช่ไหมล่ะ
ไม่ได้เรียกซะหน่อย!!
เรื่องคนรอบข้างอะไรกัน...
ต้องสนใจสิคะ!
เรื่องตัวเองก็สนใจอยู่แล้ว
--แล้วถ้าเป็นเรื่องคนที่ชอบล่ะ... ยิ่งเข้าไปใหญ่เลย
น่าจะรู้สึกรำคาญใช่ไหมล่ะ?
การที่พื้นที่ที่มีแค่คุณกับคุณโทคาชิถูกจับจ้องด้วยสายตาใครต่อใครน่ะ
จะบอกว่าคุณไม่แสดงท่าทีอะไรออกมาเลยได้เหรอ?
คุณดูแบบนั้น คุณคิดว่าคุณโทคาชิจะคิดยังไงกันล่ะคะ?
เจ้าคนขี้อาย ขี้กลัว แล้วก็
บางทีก็ดูเหมือนจะอ่านบรรยากาศไม่ออก แต่บางทีก็อ่านออกนะ
แกพูดได้จริงๆ เหรอว่าเจ้าคนนั้นไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย?
ทุกครั้งที่คุณโทคาชิเหลือบมองสีหน้าฉันด้วยความกังวล ฉันก็จะพูดว่า
ฉันจะไม่เปลี่ยนเหมือนที่สัญญาไว้เอง
...เราเปลี่ยนที่ไหม?
แค่แค่นั้น มันถึงจะปลอดภัยจริงๆ งั้นเหรอ?
ผมเนี่ย
เธอคนนั้นจริงๆ แล้วก็เป็นคนธรรมดานะ
ที่รักคุณมาก
และเพราะว่าคุณเชื่อว่าคุณน่ะเป็นคนแปลกที่ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งรอบข้างอย่างคุณโทคาชิ
เลยเป็นแบบนั้นไปตามนั้นไงล่ะ
ไม่อย่างนั้นมันก็กลับไปเป็นเพื่อนกันได้ง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก
คงจะซ่อนรอยแผลจากการอกหักเอาไว้
พอแล้ว
เป็นไปตามที่ฉันบอกใช่ไหม?
ซ่อนรอยแผลจากการอกหักแล้วกลับมาเป็นเพื่อนได้เหรอ?
จริงเหรอ จริงๆ นะ?
ขอบคุณนะ
เข้าใจความเห็นของเธอแล้ว
มีประโยชน์กับฉันจริงๆ เลย
...แต่ว่าฉันนะ
...จะให้เชื่อมันทั้งหมดนี่ไม่ได้นะ
...ทำไมเหรอ?
จะพูดให้ถูกก็คือฉันมันพวกโอตาคุตัวปัญหาของคุณโทคาชิเลยนี่นา
กฎของเนื้อเรื่องนั่นแหละคือความจริง
ฮัลโหล
ในที่สุดก็ออกมาซะทีนะ
จะพูดแบบตรงไปตรงมาเลยนะ คุณโทคาชิ
ผมเข้าใจคุณผิดไปหรือเปล่า?
...หมายความว่ายังไงเหรอคะ?
ผมคิดว่าคุณเป็นคนเข้มแข็งนะ
เป็นคนที่มีแก่นที่สามารถก้าวผ่านความเจ็บปวดไปได้ทันที
คงไม่มีใครอ่อนแอเท่าผมแล้วล่ะ
ยูกิโนะบอกแบบนั้น
คุณจริงๆ แล้วก็เป็นคนธรรมดา
แค่ทำตามที่ผมคิดว่าคุณเป็นคนแปลกน่ะเอง
เรื่องแปลกๆ นะ
อะไรเหรอคะ?
เธอเคยพูดมาก่อนไม่ใช่เหรอ
ว่าตัวเองมีความถูกต้องอยู่ในตัว แล้วพอถูกคุกคามก็จะเข้าสู่โหมดเตรียมพร้อมรบ
เพราะฟังเรื่องนั้นแหละ ถึงคิดว่าเธอมีแก่นสารอยู่
แล้วทำไมคนแบบนั้นถึงมาปรับเปลี่ยนท่าทีให้เข้ากับฉันล่ะ?
นั่นแหละเหตุผลที่คนชอบบอกว่าเธออ่านบรรยากาศไม่เป็น
ก็อาจจะแค่รับมาแบบลวกๆ จากนิยายไลท์โนเวลก็ได้ค่ะ
อาจจะใช่ แต่นั่นแหละที่ฉันพูดต่อว่า
เธอไม่จำเป็นต้องอ่านบรรยากาศให้เข้ากับฉันหรอก
เพราะฉันจะอ่านให้แทนเอง... น่ะ
จำได้ไหม?
คุณลืมเรื่องนั้นไปแล้วเหรอคะ
ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ
ตอนสารภาพรักด้วยหรือเปล่า
ตอนที่คุณอ่านบรรยากาศไม่ออกหลังจากสารภาพรัก
เอ๊ะ?
ถึงตอนที่คุณพูดว่าจะกลับบ้านด้วยกันเหมือนเดิมก็ลืมไปด้วยเหรอคะ?
เป็นไงล่ะคะ?
...จำได้
...ค่ะ
ถ้าจำไม่ได้...
...ก็ไม่น่าจะพูดแบบนั้นได้นี่นา
...ตอนนั้นรู้สึกได้รับการช่วยเหลือมากๆ เลยค่ะ
---ช่างรู้สึกน่าสมเพชจริงๆ เลยค่ะ
...นั่นมัน...?
ตัวเองถึงกับตกใจที่พูดออกมาเลยค่ะ
อย่างนั้นเหรอ
เป็นคนน่าสมเพชสินะคะ
ตอนนั้นฉัน...
ทำไมกันนะ? ตอนนั้นคุณน่ะยอดเยี่ยมมาก
คุณมิตสึโทถึงกับยอดเยี่ยมกว่าค่ะ
ดูสง่างาม แข็งแกร่ง แล้วก็ดูมั่นใจมากเลย
ฉันน่ะ...
อยากจะเป็นเหมือนคุณมิตสึโทจัง...
เหมือนพระเอกที่แข็งแกร่งที่สุด ที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง
ใครๆ ก็คงอยากใช้ชีวิตแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ?
แต่ว่าฉันน่ะไม่ได้พิเศษ ไม่ได้มีค่าอะไรเลย
ก็แค่คนที่ไม่ค่อยอ่านบรรยากาศเป็นเท่านั้นเอง
คราวนี้ก็เหมือนกันนะ ที่ฉันอ่านบรรยากาศพลาดอีกแล้วค่ะ
ตัดสินใจว่าจะปล่อยให้มันคลุมเครือไปก่อนแล้วแท้ๆ
แต่กลับพูดออกไปกับเพื่อนร่วมชั้นว่าไม่ได้คบกัน...
...ถึงจะรู้ในใจแล้วก็ทำลงไปได้
...จริงๆ แล้วการถูกเรียกว่าเป็นคนแปลกๆ น่ะ
...มันก็รู้สึกดีนิดหน่อยนะ
ถ้าเป็นคนแปลกจริงๆ คงจะไม่คิดแบบนี้หรอกนะ...
ตัวฉันมันไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ...
ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูไม่เข้าทีไปหมดเลย...
แต่คุณมิโตะเป็นของจริงนะคะ
เพราะงั้นก็เลยชื่นชม...
เป็น "คนแปลก" ของจริงค่ะ
...เพราะงั้นถึงอยากอยู่ด้วย
เพราะงั้น...
...เพราะงั้น
ชอบแล้วเหรอคะ
ไม่ใช่ค่ะ
● ● ● ● ●
นั่น... นั่นมันไม่ใช่
ไม่ใช่ค่ะ...
นั่นมัน...
...อย่างน้อยก็คงจะเป็น...
...คุณฮิกาชิ
คงไม่มีใครเป็นคนแปลกๆ หรอกคุณฮิกาชิ
ถ้าทุกคนเป็นคนแปลก คนแปลกนั่นแหละคือเรื่องปกติ
บี
มนุษย์ทุกคนเป็นคนปกติเหรอครับ
เพราะว่าฉันก็เป็นคนปกตินี่นา
ถ้างั้น...
ลองพิสูจน์ให้ดูสิครับ
คุณมิตสึโทก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกันสินะคะ...
ไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่เลยน่ะ
...ช่วยพิสูจน์ให้ดูหน่อยสิคะ
...เข้าใจแล้ว
ลูกของแม่เลี้ยงเป็นแฟนเก่า\(^{⑩}\):จบ
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/42)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
