ตอนที่ 64

คือว่านะคุณอิริโตะ

ในห้องเรียนเรามีเด็กคนหนึ่งที่ชอบอ่านหนังสือ

พอผมไปเล่าเรื่องของคุณอิริโตะให้เขาฟังแล้ว—

หยุดนะ

ขอร้องล่ะ

คุณก็โกรธขึ้นมาเลยทั้งๆ ที่ผมแค่คุยกับผู้หญิงคนอื่นแบบเป็นทางการนิดหน่อยเองนะ

ผมไม่ได้สนใจที่จะเป็นเพื่อนกับคุณซะหน่อย

แล้วทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นล่ะ

ตอนที่ 64 "ก็อาจจะใช่" ①

รู้แล้วน่า

ก็คงจะดีขึ้นได้ถ้าให้ผมเข้าไปอยู่ในวงนั้นด้วย

ถ้าเพื่อนคือชนวนที่ทำให้เขาแปลกไป

ควรจะเลือกใช้คำพูดให้ดีกว่านี้

ห้องประชุม

คณะกรรมการจัดงานเทศกาลวัฒนธรรม ครั้งที่ 1

...ค่อนข้างจะหลวมกว่าที่คิดแฮะ

ถึงแม้จะเรียกว่าคณะกรรมการจัดงานเทศกาลวัฒนธรรม

แต่จริง ๆ ก็เป็นแค่ที่รวมของพวกที่แพ้ทายการทายสัญลักษณ์นะเนี่ย

ถึงเวลาแล้ว

ผมคือ เคนริ คุเรสึ ในห้องปี 2/7

คณะกรรมการนักเรียนของเรา งานเทศกาลวัฒนธรรมจะเป็นงานสุดท้ายในวาระนี้

เป็นรองประธานนักเรียนอยู่ครับ

ส่วนนี่คือ ทาจิ บาบะ ฝ่ายบัญชี

และท่านอาจารย์ อารากิ ที่ปรึกษาชมรมนักเรียนครับ

รุ่นพี่คุเรสึเป็นอันดับหนึ่งแบบขาดลอยเลยนะของปี 2

เป็นอันดับหนึ่งแบบขาดลอยเลย ถึงรวมรุ่นทั้งหมดแล้วด้วยนะ

ฝากด้วยนะครับ

รวมรุ่นน่ะเหรอครับ...

ตอนนี้ก็ได้เกรด A ของทั้งมหาวิทยาลัยโตเกียวกับเกียวโตแล้วด้วยสิ...

ศิษย์เก่าของเรานี่คงมีนักการเมืองกับนักวิชาการอยู่เต็มไปหมดเลยใช่ไหมครับ?

ก็พูดง่ายๆ ก็คืออีก 1 เดือนผมจะเป็นประธานนักเรียนแล้วล่ะ

จำไว้ถือไว้ก็ไม่เสียหายหรอกนะ?

...เป็นอัจฉริยะตัวจริงนี่นา

สำหรับผลงานที่คุณเซ็นโดะยื่นมาเรื่องความต้องการแล้วน่ะนะ

ก็ซ้ำกันเหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ

คาเฟ่คอสเพลย์มีการแข่งขันกันระหว่าง 5 ห้องเรียน

คุณโคอุริสุริ รองประธานคณะกรรมการจัดงานเทศกาลวัฒนธรรมและเป็นกรรมการฝ่ายจัดงานก็บอกว่า

เป็นอย่างนั้นน่ะ

ก็เป็นไปตามที่คาดไว้แหละ แต่กำหนดการพรีเซนต์มันกระชับกว่าที่คิดนะเนี่ย

อืม

การนำเสนอนี่แค่ฉันอ่านสคริปต์ไปเรื่อยๆ ใช่ไหมคะ?

ถึงจะคิดว่าจะตัดสินใจเนื้อหาเองแล้วนะ...

ควรจะเน้นตรงส่วนไหนดีล่ะคะ?

อย่างเช่น "ยูกิโนะจังน่ารักมากเลยค่ะ!" แบบนี้เหรอคะ?

ถึงจะยุ่งยาก แต่แบบนั้นก็น่าจะเร็วกว่า

คุณอากิสึกิ...นั่นมันค่อนข้างจะ...

วันงานจริง คุณก็ต้องงานเขียนเยอะ คงไม่ได้อยู่ในห้องเรียนมากหรอกนะ

มันจะเป็นโฆษณาที่เกินจริงเลยนะ

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?

ถ้าคิดแบบปกติ ผลกระทบของแผนงานน่ะ

...แต่น่าจะสำคัญกว่านั้นคือ การว่าจะสามารถบริหารร้านจำลองให้เหมาะสมได้ไหมนั่นแหละ

เพราะอย่างอื่นมันน่าเบื่อที่สุดเลย คือการพยายามทำอะไรที่บ้าระห่ำแล้วเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา

ก็จริงอย่างที่คุณว่าเลยนะ...

ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งเมนูให้เป็นของง่ายๆ ดีไหม?

นั่นก็จำเป็นเหมือนกัน แต่ก็อาจจะถูกมองว่าเป็นการทำแบบขอไปทีก็ได้

ดังนั้นสิ่งที่ควรจะเน้นคือ...

คงต้องเตรียมรับมือกับปัญหาให้เข้มข้นล่ะมั้ง

ปัญหาน่ะ หมายถึงแบบไหนเหรอครับ?

ที่น่าจะเกิดมากที่สุดก็คือการจีบสาวไม่ใช่เหรอ?

น่าจะใช่เลย

ทำป้ายติดไว้เลยว่า "ถ้ามาจีบจะฆ่า!!" ดีไหม!!

ลองจำลองดูก่อนดีไหม?

ถึงจะเป็นระบบเชิญ แต่ก็มีคนนอกเข้ามาด้วยนะ

เยี่ยมเลย! นั่นแหละ!

ต้องฝึกซ้อมด้วยนะ! คุณยูเมะจัง!

การจีบสาว แบบไม่ใส่ใจอะไรเลยน่ะ เนาะ!?

ถ้าฝึกซ้อมกันในกลุ่มก่อนก็จะสบายใจขึ้นนะ!

จริงด้วย! ฝึกกันในกลุ่มไปเลย!

ดูนี่สิ!? คุณอิริโตะคุง!

ลองทำดูสิ! ทำแบบลวกๆ ก็พอ!

แบบลวกๆ น่ะเหรอครับ...

● ● ● ● ● ●

...งานอดิเรกของคุณคือ...

มะ...

การหาคู่เหรอ!?

ถ้ามีคนมาจีบ คุณจะรับมือยังไง?

การจีบเหรอ?

กินได้เหรอครับ?

อันนั้น

รู้สึกมั่นใจเหมือนว่าได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่สงบสุขเลย

ในแง่หนึ่ง ถือเป็นการรับมือที่ตรงไปตรงมาที่สุดเลยนะ

น่าจะหนีไปนะ

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องล้อเล่น

การเปลี่ยนเวรเมื่อเจอแขกที่น่ารำคาญระหว่างให้บริการนี่เป็นวิธีที่ไม่เลวเลยนะ

ไม่ว่าจะทางไหน ปี 2 ก็ต้องหนีไปแบบราบรื่น

ทำไมถึงคิดถึงเรื่องมาตรการป้องกันการจีบล่ะครับ?

คุณกำลังคิดอะไรที่ซับซ้อนอยู่เหรอครับ

มันเป็นมาตรการรับมือปัญหาของร้านจำลองไง

ถ้าเป็นไปได้ การป้องกันล่วงหน้าคือสิ่งที่ดีที่สุดเลยนะ

เล็กน้อย

คุณคิดว่าที่ผ่านมาคุณใช้ชีวิตโดยการหลีกเลี่ยงเรื่องต่างๆ ในโลกนี้ใช่ไหม...

นั่นมันการด่วนสรุปอะไรกัน!

ใช่แล้วค่ะ!

เวลาที่จะคิดว่าจะหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจจะมาจากที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้

คุณจะทำอะไรเป็นอย่างแรก?

นั่นมันมีกำหนดไว้แล้วนี่คะ

จะดูเว็บ攻略ค่ะ

...ไม่ใช่เรื่องเกมนะ

ปัญหาสมควรเจอได้แค่ในเกมเท่านั้นล่ะค่ะ!

...หรือเปล่านะ?

ถ้าเป็นภายใต้เงื่อนไขจำกัดอย่างเทศกาลวัฒนธรรมนี่ล่ะก็...

ฉันกำลังถูกชมเยอะเลยนะเนี่ย

...เล็กน้อย

คุณคือตัวละครผู้ช่วยเหลือของผมเลยนะ

ฮัลโหล

โย่ ได้ของตามที่คุณอิริโตะต้องการมาแล้วนะ

ใบแรกเป็นบัตรเชิญสำหรับผู้เข้าชมทั่วไปของเทศกาลวัฒนธรรมปีที่แล้ว

อีกอันเป็นบัญชีรายชื่อผู้เข้าชมครับ

ช่วยชีวิตไว้เลย

ไว้พรุ่งนี้ก็ขอให้ดูของจริงด้วยนะ

ก็ได้ แต่ว่า...จะเอาไปทำอะไรกันเนี่ย ของแบบนี้?

ผู้เข้าชมทั่วไปให้ยื่นบัตรเชิญที่จุดต้อนรับทางเข้า

แล้วให้กรอกลงในบัญชีรายชื่อผู้เข้าชม ตามระเบียบ

จริงด้วยนะ คาว่ามิ?

บอกไว้ก่อนนะว่า การตรวจสอบรายชื่อทั้งหมดนี่มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ?

อันนี้เหรอ พอดีว่ามีรุ่นพี่คนนึงที่เก็บได้ เลยได้มาเฉยๆ น่ะ

สิ่งที่สำคัญไม่ใช่ชื่อที่ถูกจดไว้

แต่เป็นคำเตือนที่ระบุไว้ด้านบนของเอกสารน่ะ

เปล่าหรอก น่าจะใช้ได้

แขกผู้มีเกียรติแห่งเทศกาลคุโรโระ

เมื่อเข้ามา โปรดกรอกชื่อลงในกระดาษแผ่นนี้

ถือเป็นการให้ความยินยอมนะ คงไม่มีการเปลี่ยนแปลงข้อความนี้กะทันหันในปีนี้หรอกมั้ง

ดูไม่มีปัญหาอะไรเลยนะ...

กำลังวางแผนอะไรอยู่ล่ะ คุณอิริโตะ?

เปล่าหรอก

แค่จัดการภารกิจที่น่าปวดหัวไปชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง

``

ก็เพราะงานที่ถูกยัดเยียดให้...

อะ

...ตื่นอยู่เหรอ?

...กำลังจัดเตรียมแผนเหรอ?

ใกล้จะเที่ยงคืนแล้วนะ

จริงจังก็ดีนะ แต่ก็อย่าลดเวลาการนอนลงสิ

ลืมไปแล้วเหรอว่าเคยเมาแล้วล้มไปก่อนหน้านี้

คุณเป็นห่วงฉันเหรอ?

คิดว่าใครจะมาเก็บกวาดให้ล่ะ?

ซุกซิ

ถ้ามันช่วยเพิ่มงานให้คุณได้ล่ะก็ การล้มลงก็อาจจะสมเหตุสมผลก็ได้นะ

ไม่เป็นไรแล้ว กำลังจะนอนแล้วล่ะ

น่าจะทำได้ถึงส่วนที่ดีๆ ของคิริเลยนะ

แล้วคุณล่ะ? มาถึงส่วนของมาตรการรับมือปัญหาแล้วเหรอ?

เสร็จแล้ว

เหรอ?

พอมีวัตถุดิบครบแล้ว ก็แค่ลงมือเขียนเป็นต้นฉบับเท่านั้นเอง

พอๆ เหมือนตอนที่ต้องไปเรียนสึสึเลยล่ะ...

ผมไม่ได้ว่างขนาดที่จะติดอยู่กับเรื่องของโรงเรียนอย่างเดียวหรอกนะ

...อิจฉาจังเลยนะ นิสัยที่สามารถตัดใจได้ขนาดนั้น

นั่นมันปกติกลับกันไม่ใช่เหรอ?

ส่วนผมที่ไม่ปกติเนี่ยนะ

...ก็ดีนะที่งานมันรวดเร็วดี

สงสัยคงเป็นไอเดียแปลกๆ ล่ะมั้ง?

ไม่รู้ว่าคณะกรรมการบริหารจะทำท่าทางยังไงนะ?

ช่างแม่งเหอะ

นี่

อะไร อะไรเหรอ?

เรื่องการรับมือกับปัญหาต่างๆ

ถ้ามันเป็นที่ชื่นชอบ ก็ขอให้บอกว่าคุณเป็นคนคิดขึ้นมานะ

●●●●●

......ห๊ะ?

เดี๋ยวก่อนสิ!

หมายความว่ายังไงเนี่ย!

...หมายความว่ายังไง?

ทำไมถึงให้ผลงานของคุณมาเป็นของฉัน

ก็เพราะมันน่ารำคาญไงล่ะ