ตอนที่ 65

ตอนที่ 65 "ก็อาจจะเป็นได้นะ" ②

ทุกคนมาครบแล้วใช่ไหมนะ?

น่ารักจังเลย...

เป็นคนที่กินไม่ได้เลยนะเนี่ย

การคัดเลือกนำเสนอโครงการเทศกาลวัฒนธรรม

หมายความว่านั่นคือ...

พวกเธอทุกคน

「ถ้าพวกคุณไม่ก้าวข้ามมาให้ถึงระดับนี้ล่ะก็คงจะลำบากแย่」

งานเทศกาลวัฒนธรรมเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมทางการศึกษาที่ทางโรงเรียนของเราให้ความสำคัญ

นั่นแหละคือความหมายใช่ไหม?

วัตถุประสงค์นั้นล้วนแล้วแต่เป็นการบ่มเพาะความสามารถของพวกคุณทั้งนั้น

ความสามารถคืออะไรน่ะหรือ?

คำตอบมันง่ายนิดเดียว มันคือเทคนิคที่จะทำให้กลายเป็นสิ่งที่ตัวเองอยากจะเป็น

---พลังในการเอื้อมมือไปหาอุดมคติ

ผมคิดว่านั่นแหละคือสิ่งที่เรียกว่าความสามารถของมนุษย์

ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบก็ได้ ขอให้พวกคุณแสดงอุดมคติที่คิดไว้ให้ผมดูหน่อยเถอะ

---งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีไหม

เอาล่ะ ต่อไปคือ 17

ครับ!

พวกเราชั้นปี 1 ห้อง 7 กำลังวางแผนเรื่องร้านกาแฟโรแมนติกยุคไดโชค่ะ

--โดยใช้พื้นที่ของร้านกาแฟแห่งนี้เป็นตัวกลาง

เพื่อให้ทุกคนได้สัมผัสวัฒนธรรมยุคไดโชที่เชื่อมโยงมาถึงปัจจุบันค่ะ

จุนโชเป็นไปด้วยดีเลยนะ

การนำเสนอของคุณมินามิเป็นแบบอย่างเลยนะ

การตรวจสอบตามยุคสมัยทำให้ความแม่นยำของโครงการเพิ่มขึ้นไปหลายระดับเลยล่ะ

ความขยันของยูเมะที่มักจะทำอะไรสะเปะสะปะครั้งนี้ก็ได้ผลเป็นที่น่าประทับใจ

เมื่อเทียบกับการนำเสนอของห้องอื่นแล้ว ถือเป็นโครงการที่ 'เข้าท่า' มากเลยนะ

ถ้าไม่มีปัญหาอะไรนะ...

ใช่แล้ว ถ้าไม่มีปัญหาก็คือแบบนั้น

หน้าที่ของผมคือการจัดการกับมันนั่นแหละ

ต่อไปคือ...

เกี่ยวกับการเตรียมรับมือกับปัญหาที่คาดว่าจะเกิดขึ้น

ในการดำเนินการร้านจำลองครั้งนี้

...

ในการนำเสนอจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครลงรายละเอียดเรื่องการรับมือกับปัญหาเลยนะ

ในวันงานจะมีคนทั่วไปมาร่วมงานด้วย ดังนั้นสำหรับนักเรียนในชั้นเรียนของเราที่กำลังให้บริการ

โดยพื้นฐานแล้วสำหรับผู้เข้าชมลักษณะนี้

มีความเป็นไปได้ที่จะมีกรณีที่ถูกพูดคุยหรือเข้าหามากเกินไป

เราจะมีเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์การให้บริการจากการทำงานพาร์ทไทม์มาดูแล

ปัญหาคือการที่เราจะทราบข้อมูลของผู้เข้าชมลักษณะนี้ล่วงหน้าเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก

ดังนั้นพวกเราจึงขอเสนอระบบนี้

คือการแชร์ภาพลักษณ์ของผู้เข้าชมที่ก่อปัญหาภายในโรงเรียนในช่วงเทศกาลวัฒนธรรม

แบบเรียลไทม์ผ่านคลาวด์

เพื่อใช้ประโยชน์ในการตอบสนองอย่างรวดเร็วในแต่ละห้องเรียน

ถูกต้องเลย มันคือการผ่านเกมนั่นแหละ

ด้วยวิธีนี้ก็จะทำให้ไม่เป็นการรับมือแบบตามหลัง

และน่าจะสามารถยับยั้งการเกิดปัญหาได้เลยล่ะ

ถ้าใช้เทคโนโลยี T สมัยใหม่ และสมาร์ทโฟนที่ใครๆ ก็มีอยู่แล้ว

ก็สามารถสร้างฐานข้อมูลเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

ไม่ใช่แค่ตัวบุคคล หรือแค่ห้องเรียน แต่ทั้งโรงเรียนก็สามารถร่วมมือกันจัดการกับตัวสร้างปัญหาได้

นี่คือมาตรการรับมือปัญหาที่พวกเราได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้มาน่ะ

ถึงจะเป็นตัวละครแปลกๆ ไปหน่อยก็เถอะนะ

แน่นอนว่าเป็นไอเดียที่มีข้อบกพร่องอยู่

การนำเสนอของพวกเราก็เป็นไปตามนี้ครับ

แต่ว่า จริงๆ แล้วสิ่งที่จะตัดสินความสำเร็จหรือล้มเหลวของการนำเสนอครั้งนี้ คือว่าพวกเราจะต่อสู้ได้มากแค่ไหนต่างหาก

มีคำถามอะไรไหมครับ?

なるほど... (นารุโฮโด...)

เป็นข้อเสนอที่ยอดเยี่ยม แต่ผมรู้สึกไม่มั่นใจในแง่ของการใช้งานสักหน่อย

หมายความว่าอย่างไรหรือครับ?

ก็คือ กังวลว่ามันจะทำให้การบริการเกิดความล่าช้า

เราจะต้องเช็กก่อนว่าผู้เข้าชมคนไหนเป็นคนที่มีปัญหา แล้วค่อยให้บริการใช่ไหมครับ?

ถ้าเพิ่มงานเข้าไปอีกอย่างหนึ่ง ภาระของคนหน้างานก็จะเพิ่มขึ้นไปด้วยนะ

ผมค่อนข้างลังเลว่าร้านจำลองควรจะต้องมีระบบการดำเนินงานที่ซับซ้อนขนาดนั้นเลยไหม

สำหรับจุดนั้น เราได้มีการเตรียมการรับมือไว้แล้วครับ!

คืออะไรหรือครับ?

จะจำกัดจำนวนที่นั่งลงเล็กน้อยครับ

ด้วยการทำเช่นนั้น จะช่วยลดภาระของเจ้าหน้าที่ได้ครับ

เป็นมาตรการที่สมเหตุสมผล แต่ถ้าผู้เข้าชมหลั่งไหลมาเยอะๆ ก็จะทำให้เกิดแถวยาวๆ ขึ้นมา

ในประเด็นนั้นล่ะครับ?

เราจะตั้งใจสร้างแถวครับ

...จงใจเหรอครับ?

การสร้างแถวช่วยให้สามารถตรวจสอบบุคคลที่ต้องเฝ้าระวังล่วงหน้าได้ครับ

เมื่อจำนวนคนในแถวเกินระดับที่กำหนด ก็จะมีการจำกัดเวลาที่สามารถอยู่ได้เพื่อเร่งการหมุนเวียนครับ

ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ หรือว่า...ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ แถมยังได้ผลเป็นสามอย่างเลยล่ะ

เพราะว่าแถวน่ะ มันเรียกคนได้นี่นา

ฉลาดสุดๆ เลยยยยย เป็นแนวคิดที่ดีนะ...

งั้นขอพูดถึงข้อกังวลต่อไปครับ

ข้อเสนอนี้มันป้องกันปัญหาแรกสุดไม่ได้เหรอครับ

ในเมื่อเป็นวิธีการการทำเครื่องหมายคนที่ก่อปัญหา

ก็หมายความว่าเรายอมรับได้ว่าต้องมีคนแรกที่เป็น "หมุด" เกิดขึ้นใช่ไหมครับ?

สำหรับจุดนั้นก็มีการรับมือไว้ครับ

ปกติแล้วผู้เข้าชมทั่วไปจะมาเช็กบัตรเชิญที่จุดลงทะเบียนทางประตูหลัก แล้วก็...

ลงชื่อไว้ในรายชื่อครับ

เราจะทำเครื่องหมายให้ล่วงหน้าที่จุดลงทะเบียนนั้นเลยครับ

จากลักษณะภายนอกหรืออะไรทำนองนั้น

หามาได้ดีจังเลย

ก็จริงนะว่าทุกปีจะมีจุดลงทะเบียนที่เช็กบัตรเชิญ

แต่คุณจะให้การบุคลากรในงานจดจำลักษณะภายนอกและรายละเอียดจำนวนมากได้เหรอครับ?

น่าจะเสียเวลาในการกรอกข้อมูลลงฐานข้อมูลเยอะมากเลยล่ะครับ?

เปล่าครับ ไม่จำเป็นต้องจำหรือกรอกด้วยซ้ำ

หืม?

□□□

จะถ่ายรูปทุกคนเลยครับ

เพื่อเป็นที่ระลึกในการมาเยี่ยมชมงานเทศกาลของโรงเรียนเรา

จุดถ่ายภาพเพื่อระลึกถึงการมาเยือนของแต่ละชั้นเรียน

...โฮ่

หลังจากถ่ายรูปแล้ว คนที่มีท่าทางเหมือนจะมีปัญหาอะไรก็จะถูกบันทึกลงในฐานข้อมูลครับ

โดยปกติแล้ว บริเวณในโรงเรียนระหว่างเทศกาลจะถูกถ่ายภาพไว้เพื่อวัตถุประสงค์ในการประชาสัมพันธ์และบริหารจัดการอย่างเหมาะสมของโรงเรียนอยู่แล้วครับ

ผู้เข้าชมทั่วไปก็ยินยอมด้วยการเซ็นชื่อในสมุดลงทะเบียนครับ

นี่ไม่เพียงแต่จะนำไปใช้ในหนังสือพิมพ์โรงเรียนหรือเว็บไซต์เท่านั้น

พวกเราคิดว่ามันเป็นมาตรการที่ช่วยยับยั้งการเกิดปัญหาด้วยการทำให้คนรับรู้ถึงการมีอยู่ของกล้องครับ

ข้อเสนอของเราก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่ต่อยอดมาจากสิ่งนั้นเท่านั้นเอง

...พูดจาเหมือนเป็นข้ออ้างอะไรนั่นนะ

แต่หลักการมันก็สมเหตุสมผลดี

เข้าใจแล้ว

--แต่ว่า นี่ไม่ใช่ระบบที่สามารถสร้างได้ด้วยชั้นเรียนเดียวหรอกนะ

เป็นอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการบริหารน่ะ

เอาเป็นข้อเสนอหนึ่งแล้วรับไว้ก่อนก็แล้วกัน

ขอบคุณครับ

สุดท้ายนี้ ขอถามอะไรหน่อยครับ--

คนที่คิดมาตรการป้องกันนี้

คือใครกันนะ?

อ๋อ นั่นน่ะคือ--

ผมคือ อิริโตะ มิโตะ ครับ!

เขา...

...คิดขึ้นมาได้แล้วครับ

ห๊ะ

ผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!

เธอเหรอ?

...ก็แค่คิดขึ้นมาเฉยๆ น่ะครับ

ผมมีคำพูดที่ชอบอยู่คำหนึ่งนะ

“ไอเดียก็คือการแก้ไขปัญหาหลายๆ อย่างพร้อมกันในคราวเดียว”

ข้อเสนอของคุณน่ะ

สามารถแก้ปัญหาทั้ง 3 ข้อได้ในทีเดียวเลยนะ คือ 'ความไม่เชี่ยวชาญของสตาฟ', 'วิธีการดึงดูดคน' และ 'การป้องกันปัญหา'

ว่ามันมีประสิทธิผลไหม ต้องมีการตรวจสอบ แต่เรื่องนี้มันเป็น 'ไอเดีย' ชัดๆ เลยนะ

รู้ไหม?

ถ้าเราเอาคำว่า 'idea' ในภาษาอังกฤษ มาเป็นคำคุณศัพท์เป็น 'ideal'

มันจะแปลว่า 'ในอุดมคติ' น่ะ

ขอบคุณครับ

โอชิ

ได้เห็นอุดมคติของคุณแล้วนะ

แป๊ะ

แป๊ะ

แปด...

พิช

แปด

ปัช

อุดมคติเหรอ

สำหรับผมมันก็...

แทบไม่เห็นเลยสักนิดเดียวเลยครับ ท่านรองประธาน

ชั้นเรียนของพวกเราถูกเลือกแล้วครับ!

ไอเดียของคุณ อิริโตะ ได้รับคำชมจากท่านรองประธานมากๆ เลย สุดยอดไปเลย!

ทำได้ดีนี่หว่า!

สมกับเป็นคุณจริงๆ!

นี่แหละที่เขาเรียกว่าวัยเยาว์หรืออะไรทำนองนั้นสินะ

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็--

แบบนี้ก็ไม่เลวร้ายนี่นา ถึงจะเป็นเรื่องแบบนี้ก็เถอะ

...อาจจะใช่ก็ได้นะ

ผมพูดในสิ่งที่ใจผมไม่ได้คิดจริงๆ ด้วย

แสดงว่าโตขึ้นมาได้ถึงระดับนั้นแล้วสิ

เหนื่อยหน่อยนะ คุณมิโตะ

...เมื่อกี้ไม่ได้บอกให้กลับก่อนเหรอ?

ไม่เหมือนผู้หญิงเลยนะนั่น

ก็มีคนบอกครับ รออยู่นี่เลย

ฟังแล้วก็ไม่น่าจะมาจากปากของคนที่พยายามจะไปคบกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ตอนนี้เลย...

ได้ยินมาแล้วนะ คุณมิโตะ

ได้โชว์ผลงานเก่งมากๆ ในการนำเสนอเลยเหรอครับ?

ได้ยินมาจากใครล่ะน่ะ?

คุณ ยูเมะ ครับ

เขาพยายามจะปกปิดความดีความชอบของตัวเอง แล้วทำตัวเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหรอครับ--

ถึงจะล้มเหลวไปนะ

...ก็ประมาณนั้นแหละ

แต่ถ้าพูดแบบนี้ ทุกคนก็จะบอกว่า 'ไม่จริงหรอกน่า' ...

แสร้งทำเป็นปิดบังฝีมือตัวเอง แต่กลับพลาดซะได้

ตัวเอกไลท์โนเวลที่เกือบจะสำเร็จ

เชยชะมัด

อาาา--

ผมนี่มันหมดหนทางจริงๆ เลยนะ

คุฟุฟุ

...นี่

อย่าทำตัวเก๊กไปหน่อยเลย เดี๋ยวจะมีผลตามมานะ

ที่ทำตัวเก๊กน่ะ คุณต่างหากล่ะ--

ตรงขมับน่ะ กริด อย่าทำแบบนั้น โอชิซ่ายย!

เชยแล้ว!

ถูกเพื่อนร่วมชั้นชมมากกว่า

โดนไอ้นี่ ยั่วมากกว่า

วิธีลงโทษมันเชยไปแล้ว!

รู้สึกสบายตัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

ผมนี่มันหมดหนทางจริงๆ

ผมมันเป็นคนไม่เข้าพวกกับวัยเยาว์สินะ