ตอนที่ 66 "ฮัลโหล"
มีช่วงวันหยุดฤดูร้อนที่ว่างเปล่า
โลกก็ยังหมุนไปได้ตามปกติ
แม้ไม่มีเธออยู่
แม้ไม่มีฉันอยู่
ราวกับว่าปีนี้มันเป็นเรื่องไร้ค่าเสียอย่างนั้น
เธอมัน
รู้สึกเหมือนจะไปไกลเกินกว่าสัญญาณจะไปถึง
แล้วน่ะ
อยากจะขอให้
มันเป็นเรื่องโกหกไปเถอะ
เรื่องปีนี้เนี่ย...
ว่าจะมีวันจบลง
ช่วงเวลาที่อยู่กับเธอ
ฝ่ายดำเนินงานเทศกาลวัฒนธรรม
สำนักงานใหญ่
—เป็นไงบ้าง?
ว๊า!
ทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะคะ...?
ดูดีจังเลยนะ
ก็ระบบที่โจเตรียมมานี่นา ก็เลยไม่ได้กังวลเท่าไหร่
นี่คือฝ่ายบัญชีของพวกเรานะ
โจ...?
ถึงแม้จะเป็นเงาที่จางๆ แต่นี่ก็มีฝีมือดีไม่เบาเลยนะ
เขาเรียกเธอว่า "โจ" นะ
ไคเกย์
ฝ่ายบัญชีน่ะ
รุ่นพี่ฮาบะ ฟุมิโคะ
หรือว่า...สนิทกันมากเลยรึเปล่านะ?
ฉันว่าพวกเขาสนิทกันมากนะ?
เอ๊ะ?
ถูกอ่านใจแล้วววว
หืม?
"ยัง"?...เหรอ?
เอ๊ะ? ประมาณนั้นเหรอ?
เธอเนี่ย หน้าตาสื่อสารได้ดีและน่าสนใจจังเลยนะ
ว่าแต่เสียดายที่ตอนนี้ยังไม่ได้เป็นคู่รักกันนะ
งั้นก็ฝากต่อด้วยนะ
นี่มันน่าประหลาดใจมากเลย...
นี่
น่ะ
อะไร อะไรเหรอ?
คือแท็บที่สองน่ะ
มันมีการป้อนข้อมูลผิดมากกว่าอันอื่นไหม?
เอ๊ะ...
พอคิดดูแล้วก็น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ...
สำหรับบางคนอาจจะดูเข้าใจยากก็ได้
อืม เข้าใจแล้ว
จะเอาข้อมูลไปรายงานให้นะ
งั้นฉันกลับก่อนนะ
...ก็ยังคงสเปคสูงเหมือนเดิมเลยนะ...
การที่มิซึโตะเข้ากับคนรอบข้างได้ไม่ค่อยดีก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนะ...
น่าเสียดายจังนะที่ได้รับการยอมรับจากการพรีเซนต์แล้ว
โค-คุง อ้าปากหน่อยสิ♪
อั๊ก
เป็นไงบ้าง?
มันหวานไปหน่อยมั้ย?
มันก็เป็นสิ่งที่ชอบไม่ใช่เหรอ!
ถ้าไม่ใช่เรื่องของสิ่งที่ชอบ แล้วจะให้ตัดสินจากอะไรกันล่ะ!
คุณโท-ทังเหรอ?
อิริโตะไม่มีอยู่เลยนะ
เป็นฟุมิโคะเองนะ
พวกเรายุ่งกว่านายเยอะ อย่ามายุ่งสิ
คุณมิซึโตะไปอยู่ที่ไหนล่ะ...?
อย่างนั้นเหรอคะ
น่าเสียดายจัง คงจะสร้างความเดือดร้อนไม่ได้สินะคะ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะถูกบรรยากาศงานเทศกาลวัฒนธรรมนี่ทับจนตายแน่ๆ เลยค่ะ!
ชั้นของเธอล่ะ เป็นยังไงบ้าง?
ฟุฟุฟุฟุ คุณคิดว่างานจะถูกมอบหมายให้ฉันเหรอคะ?
ช่วยหน่อยสิ...
เธอพูดอย่างมั่นใจอะไรน่ะ
คุณโท-คูหัว จะทานฟรุตตี้พอนชี่ไหมครับ?
ตรงนี้ดีเหรอครับ!?
นี่เป็นการทดลองของร้านจำลองน่ะ แต่ความเห็นของเจ้าหมอนี่ดันไม่เป็นประโยชน์อะไรเลย
ใช่ไหมล่ะ
อึก
แก...ดูท่าทางจะมั่นใจกับฉันคนเดียวสินะ เป็นยังไงกันเนี่ย
มิซึโตะคุง มิซึโตะคุง!
อิซานะ?
ไม่ใช่ฟุมิโคะเหรอครับ?
งานวันนี้เสร็จแล้ว
เดิมทีตั้งใจจะมารับเธออยู่พอดีเลยนะ...
ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้
ฉันก็เพิ่งจะไม่มีที่ยืนในห้องเรียน จนรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่พอดีเลยค่ะ!
เดี๋ยวไปเอาของมาให้นะครับ!
ที่นี่ ฟุฟุ
ถ้าไม่มีงานทำ ก็กลับไปด้วยกันเถอะ
โย่ว
คุณอิริโตะเป็นอะไรไปเหรอ?
ยังมีงานที่ต้องทำเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ?
งั้นลาก่อน คาว่านะ
คุณมินามิ
เหนื่อยแล้วล่ะ
เอ่อ...
อืม...
เดิมทีตั้งใจว่าจะใช้การทำงานร่วมกันช่วยให้สนิทกันมากขึ้นนะ...
แต่กลับกลายเป็นว่า...
...ทำไมล่ะ?
ในที่สุดก็ผ่อนคลายได้แล้วสิ
คณะกรรมการจัดงานเทศกาลวัฒนธรรมยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ?
งานก็ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกนะ แต่ว่ารองประธานดันมาวุ่นวายด้วยซะงั้น...
คนที่มาวุ่นวายมันน่ารำคาญดี
แย่จังเลยนะคะ
ก็คงไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ แต่ว่ารู้สึกไม่ถนัดเลยล่ะ
ฉันไม่มีงานทำอะไรเลยก็เลยกระฉับกระเฉงเต็มที่อยู่แล้วนะครับ?
ถ้าไม่ได้ทำอะไรเลย มันจะเกิดความเครียดในทางกลับกันนะ
การใส่เสื้อยืดชั้นทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเลย มันเป็นความกระอักกระอ่วนอย่างใหญ่หลวงเลยล่ะ...
มันมีอยู่จริงๆ เหรอครับ? วัฒนธรรมที่เรียกว่าเสื้อยืดชั้นน่ะ!
คุณมิซึโตะก็ไม่ชอบเหมือนกันเหรอคะ? เสื้อยืดของชั้นเรียนน่ะ
ก็ต้องอย่างนั้นแหละ
เหมือนเป็นตัวแทนของแรงกดดันให้ทำตามกระแสน่ะ
ทั้งๆ ที่ตัวผมเองยังรู้สึกไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าสังกัดชั้นเรียนนี้อยู่!
ฮ่า...
แม้ว่าจะทำท่าทางเหมือนเป็นเพื่อนร่วมชั้นก็ตาม...
โดยรวมของชั้นเรามันแปลกๆ ไปหมดเลยนะคะ
คุณมิซึโตะจะไปทำคาเฟ่คอสเพลย์เหรอครับ?
มันเป็นเรื่องของชั้นเรียนแหละ
ถ้าเป็นคอสเพลย์ที่น่ารักขนาดนั้น ฉันก็สนใจเหมือนกันนะคะ~
เธอเหรอ? ต่อหน้าคนเยอะๆ? คอสเพลย์เนี่ยนะ?
นายควรจะคิดดูนะว่าตัวเองทำอะไรได้กับอะไรไม่ได้
จริงด้วยค่ะ การที่จะต้องทำต่อหน้าคนเยอะๆ แล้วยังต้องบริการลูกค้าอีก มันเป็นเกมที่เล่นยากเลยนะคะ
ลองทำตรงนี้ดูก็ได้ไหมครับ?
อืมม...
มิซึโตะคุง
...มิซึโตะคุง
คอสเพลย์
แค่ให้ยืมอันนี้ก็พอแล้วครับ!
เสื้อเชิ้ตเหรอครับ?
...เผื่อสำรองมีอยู่ในตู้ล่ะนะ...
ผมอยากใส่มาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วครับ!
เสื้อของคุณมิซึโตะคุง!
...ความใคร่แบบเรียบง่ายนี่มันน่าขยะแขยงชะมัด...
ไม่ใช่แบบนั้นนะ
เขาชัท! เขาชัท!
ว่าแต่...จะไปคอสเพลย์อย่างเปิดเผยเลยดีไหมล่ะ!
ขออนุญาตนะครับ!!
งั้นขอออกไปข้างนอกก่อน...
ไร้ซึ่งความรู้สึกเลยจริงๆ...
ตรงนั้น จัดไว้คนละทางก็ได้นะครับ?
คุ๊นนะ
อย่ามองมาทางนี้เลยนะครับ?
ห้ามมองเด็ดขาดเลยนะครับ?
เสียใจด้วยที่เธอหันมามองอย่างสุภาพแบบนั้น แต่ว่า...
จริงๆ นะ จะไม่มองเด็ดขาดเลยครับ
สบายๆ
30นิด
การถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเด็กผู้ชายเนี่ย...
เอ่อ... ตื่นเต้นกว่าที่คิดแฮะ...
อา...!
นี่มันเซ็กซี่! เซ็กซี่เลยนะเนี่ย!
เอาล่ะ ต่อไปก็กระโปรง...
!
ฟุริ
ฟุริ
โนโนะ
...เฮ้
ทำไมถึงจงใจเข้ามาใกล้
ล่ะ...
มันหมายถึงอะไรกันนะ......
โครก...♪
นี่มันต้องพูดออกมาเท่านั้นแหละ
การที่ชุดชั้นในจะโผล่ให้เห็นก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่...
ถ้าไม่มองในกระจกก็ดูไม่ชัดเจนเลยครับ
แต่ก็น่าจะไม่ได้ติดกระดุมทั้งหมดไม่ใช่เหรอครับ...
ลองดูจากสมาร์ทโฟนสิ...
เฮ้!
เอ๊ะ?
อ๊า...!
เมี้ยวววว!
นี่มันคนเสียงดังอยู่คนเดียวสินะ
นายเป็นคนจัดให้ตัวเองอยู่ในชุดแบบนั้นเองนะ?
ค...ก็เพราะว่า...
...เป็นยังไงบ้างครับ?
ก็...น่ารักดีนะ
โดนชมแล้วครับ!
แค่ไม่พูดออกไปก็เพราะว่าเกรงจะหลงตัวเองมากเกินไปเท่านั้นเอง
ส่วนผมเองก็คิดว่าคุณเป็นคนน่ารักอยู่แล้วนะ
...เอ่อ... คือว่าคำว่า 'น่ารัก' น่ะ
มันหมายถึงความน่ารักแบบหมาหรือแมวใช่ไหมครับ?
ก็ใช่สิ?
รู้สึกผิดหวังเลยครับ!
แบบว่า! อยากให้รู้สึกหวามไหวขึ้นอีกหน่อยสิครับ!
ทำแบบนี้ได้ไหมครับ?
แย่จัง...
อ๊ะ...♪
ไอ้ขี้แพ้!
ที่รู้สึกผิดหวังที่สุดก็คือคุณนี่แหละครับ!!
ห้องประชุม
เหลืออีก 5 วันแล้วนะ สำหรับคณะกรรมการวัฒนธรรมของกองบัญชาการปฏิบัติการ
ยูกิจัง!
จะไปติดโปสเตอร์ที่บอร์ดหน่อย ช่วยหน่อยได้ไหม?
ข้า... ขาและเอวมันปวดเหลือเกินนะเนี่ย
ได้สิคะ!
นี่มันโอกาสแล้วนะ
...ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมีคนหนุ่มรุ่นพี่ด้วยไม่ใช่เหรอครับ?
ได้คนหนุ่มมาแล้ว
น้องชายที่เป็นข่าวลือสินะ
สวัสดีครับ ผมชื่อยาซุดะ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!
ผมอิริโตะจากห้อง 1-7 ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ยาซุดะรุ่นพี่ครับ
เคยได้ยินมานะ แต่พอมาเห็นตัวจริงแล้ว หน้าตาน่ารักจริงๆ ด้วยนี่ต้องเป็นคนมีเสน่ห์แน่ๆ เลยสิ~?
ก็...
ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ
เพราะเป็นคนพูดไม่เก่ง เลยมีเพื่อนน้อยมากๆ เลยครับ
แต่ได้ยินว่าสนิทกับแฟนมากๆ เลยนะ~
อ่าาา
ผมถืออยู่ครับ
นั่นมันเป็นแค่สิ่งที่คนรอบข้างพูดไปเองครับ เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของผมเอง
น้องชายพูดดูแล้วเป็นคนดีมากๆ เลยนะ?
ไม่รู้เลยครับเนี่ย
ตรงนั้นโอเค
อาบะเคยะชิ 2-3
ขอบคุณนะ เจอกันพรุ่งนี้
ขอบใจนะ
คุยกับคุณยาสุดโตะได้ดีมากเลยนะ?
คุณที่คุยเรื่องทั่วๆ ไปกับวาคะ
ไม่เหมือนใครบางคนที่ชอบพูดจาประชดประชันเลย
รู้สึกสบายใจมากเลยล่ะ
อัดวิดีโอเก็บไว้นะ ถ้าเอาไปให้คุณโทชิดู รับรองว่าหัวเราะท้องแข็งแน่ๆ
เลิกพูดได้แล้วน่า
ไม่ก็จะเอามาเป็นเรื่องตลกตลอดไป หรือไม่ก็จะถูกแทงเข้าไปในคอมเพล็กซ์แล้วต้องแบกมันไปตลอดชีวิต
บอกว่าก็น่ารักนี่นา โออิสึ~~~
เอาล่ะ... น่าจะอัดวิดีโอไว้ดีแล้วล่ะเนอะ
ตอนที่เธอหดเอวน่ะ มันยุ่งยากกว่าคุณโทโดะตั้งเยอะเลย...
คุณโทโดะเหรอคะ?
—ขอโทษนะ ขอหน่อยได้ไหม
เพราะมาสายหน่อยไงคะー
คิกๆ
อ่า
อืม ไปเดี๋ยวนี้เลย
พอถึงบ้านก็จะได้เจออีก
น่าจะนะ
ถ้าคุยกันไม่พอ ค่อยว่ากันตอนนั้นก็ได้
แต่ว่า
ไปก่อนนะ
ผมขอแวะข้างทางหน่อยแล้วค่อยกลับ
ขอบใจมากๆ ครับ!
อ๊ะ...อืม
นี่!
เป็นอะไรเหรอ?
เสื้อยืดห้องเรียน!
เอ่อ...
คือว่า...
น่าจะถึงพรุ่งนี้...!!!
อย่างนั้นเหรอ
ตั้งตารอเลยนะเนี่ย
—ความสัมพันธ์มันก็แย่ลงเรื่อยๆ
พวกเราก็แลกคำพูดเสียดสีกันไปมาตลอดเลย...
ความสัมพันธ์แบบนี้ที่ต้องแยกจากกันไม่ได้นี่แหละ มันทำให้ฉันรู้สึกสบายใจที่สุดเลยตอนนี้
นั่นแหละคือพวกเราตอนนี้
ควรจะเป็นพวกเราในแบบที่ฉันชอบไม่ใช่เหรอเนี่ย—
แต่ว่า—ทำไมกันนะ
ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม
ทำไมตอนนี้—
ถึงรู้สึกได้ว่ามีกำแพงระหว่างมิสุกับคุณโทโดะ
ลูกติดของแม่เลี้ยงกับแฟนเก่าเอง ⑪:จบ
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/30)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คุณอิชิกิอยากรู้จักความรัก
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
คุณชิฮาระนี่เป็นสาวอันตรายงั้นเหรอ?
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เมียทิ้งปิ๊งน้อง
โหดไม่ถามชื่อ ภาค 3 The third secret
ปากกา กุญแจมือ และการแต่งงานของเรา
