ตอน 5: Chapter 5

แมวกับมังกร ตอนที่ 5 แมวดำกับนักผจญภัยมือใหม่

โอ๊ย ขอโทษด้วยนะคะ!

พอจะบอกได้ไหมคะว่ากิลด์อยู่ตรงไหนอ่ะ?

ก็ออกมาจากหมู่บ้านชนบทเพื่อจะเป็นนักผจญภัยน่ะค่ะ~

ของใช้ส่วนตัวน่ะโดนทำหายไปในป่าเลยล่ะค่ะ~

นี่คุณ...

หมีตัวนั้น... มันเป็นอะไรกันเนี่ย...

ก็บังเอิญเจอในป่าน่ะค่ะ~

นั่นมันเคทชี่ไม่ใช่เหรอ?

อะไรนะ มาว่ะ น่าสงสัย

ก็ถูกสงสัยอยู่แล้วนี่นา

อืม

เจ้าชายนี่ไม่รู้เรื่องโลกเลย แต่ตัวผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องสังคมมนุษย์เท่าไหร่เหมือนกันนะ

อ๊ะ! ก็พวกเราน่ะ ที่จัดการมันน่ะครับ~ ราคาซื้อหมีนี่ ถูกมากเลยเหรอครับ?

แล้วก็ รบกวนลงทะเบียนกับกิลด์ด้วยนะครับ

สองคนแบบนี้เนี่ยนะ ออกจากปราสาทมาได้เลยเหรอเนี่ย

ในฐานะนักผจญภัย!

แต่ว่านี่ก็เป็นแผนที่เจ้าชายได้วางไว้มานานแล้วนี่นา...

สวยจัง...

คุณคนนั้นคือใครเหรอคะ?

เป็นเจ้าชายของประเทศนี้ค่ะ อายุ 12 ปีเอง

เอ๊ะ... 12 ปีเหรอ!?

เจ้าชายสินะ! เข้าใจแล้ว มีแมวไปด้วยด้วย

แมวเหรอคะ?

ราชวงศ์ของประเทศนี้เนี่ย จะมีเพื่อนแมวเป็นเพื่อนกันน่ะค่ะ เป็นที่รู้จักกันดีเลยนะ

เปล่าค่ะ เจ้าชายไม่ได้เป็นเพื่อนกับแมวดำตัวนั้นหรอกค่ะ

โอ๊ะ?

เป็นพิเศษน่ะค่ะ

พวกเขาเป็นแบบ...

ถ้าแค่ระดับนี้แล้วเหนื่อยขนาดนี้ แสดงว่าการวิ่งมาราธอนยังไม่พอเลยนะ

เป็นอาจารย์กับศิษย์กันหรือเปล่านะ

เหนื่อยนี่มันทางนั้นสิ ไม่ใช่ทางนี้

ก็รู้ไม่ใช่เหรอคะ คุณผู้หญิงน่ะ

ทำไมถึงได้หลงใหลในเรื่องความรักใคร่กันทั้งนั้นเลยนะเนี่ย

การที่คนอื่นบอกว่าเป็นผู้ชายที่ดีนี่ก็ไม่รู้สึกแย่นะ

แต่ตัวผมเนี่ยยังเป็นแค่เด็กน้อยอยู่เลยนะ

ตรงนั้นน่าจะใช้ว่า "ผมเนี่ยยังเป็นแค่เด็กน้อยอยู่เลยนะ" จะดีกว่าไหม

อืม อย่างนั้นเหรอ เข้าใจแล้ว ต้องระวังหน่อยแล้วล่ะ...

ทำไมพวกคุณหนูสูงศักดิ์ถึงชอบพูดถึงผู้ชายดีๆ แบบนี้กันนะ

สำหรับพวกเธอแล้ว นั่นแหละคือการล่าไงล่ะ

?

การหาผู้ชายดีๆ ก็เหมือนกับการหาอาหารดีๆ หรือที่อยู่ที่ดีๆ นั่นแหละ

การแต่งตัวสำหรับพวกเธอ ก็เหมือนกับการลับเล็บหรือเขี้ยวเลยล่ะ

โอ้

เข้าใจแล้ว สมกับเป็นอาจารย์เลยครับ

เรื่องซุบซิบน่ะ มันก็ใกล้เคียงกับการรู้ข้อมูลของเหยื่อเลยนะ

ยังเป็นการข่มขู่ให้นักล่าคนอื่นต้องระวังด้วย

งานเต้นรำอะไรพวกนั้น ก็เป็นโอกาสในการล่าของพวกเธอด้วย

เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!

ตัวผมเองก็ต้องเลียนแบบท่าทางนั้นบ้างแล้วสิ...ไม่สิ ตัวผมก็ต้องเลียนแบบด้วยสิ!

อะไรนะ คุณคุโรบานะ!

ไม่ช้าก็เร็วต้องได้ทำแน่ๆ เลยล่ะ!

เตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?

การล่าสินะ...ช่วงนี้ไม่ได้ออกไปล่าเลยแฮะ...

แน่นอนอยู่แล้วครับ! คือการผจญภัยนี่ครับ!

การผจญภัย!!

วันนี้เข้มงวดเรื่องการเข้าออกจังเลยนะ...

ถึงจะมาทุกเดือนก็เถอะ

ถังไวน์มี 20 ถัง... จริงด้วย

ก็เพราะเป็นงานฉลองวันเกิดขององค์ราชาไงล่ะ มีคนจากต่างแดนมาด้วยเยอะแยะเลย

เหล้าพอไหมล่ะ?

อนุญาตให้เข้าเมืองได้

เฮ้ย! มีเค้กที่ยังไม่ได้อบอยู่นะ!?

ไส้ข้างในนี่ทำใหม่นะ!

11

โอ้ คุณแมวดำ

อา เนื้อที่ผ่านความร้อนนี่เอง...

ชิมให้หน่อยสิ วันนี้เป็นอาหารสำหรับคุณแมวพวกนี้

!

ข้างในเป็นเนื้อดิบสินะ อันนี้ใช้ได้

น่าจะถูกปากเธอด้วยนะ

นี่เธอต้องชอบแน่ๆ เลย

เอาล่ะ แล้วเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ

ปีนี้ก็ยังเป็นน้ำร้อนอยู่ดีสินะ

วันนี้น่ะก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ ชินแล้วล่ะค่ะ

เนื้อที่ผ่านความร้อน น้ำร้อน มนุษย์นี่มันยุ่งยากจริงๆ เลยนะ

โอ้

เมื่อถึงวัยผู้ใหญ่ จะขอรับไว้ด้วยตัวเองอีกครั้งนะครับ

น่าเสียดายที่ตอนนี้ผมยังไม่ถึงวัยที่ดื่มเหล้าได้เลยครับ

อะไรนะ!? ไม่สิ ขออภัยครับ คิดว่าเป็น...

โอ้ ช่างเป็นเจ้าชายที่สงบนิ่งและสง่างามเสียจริง

โอ้ แน่นอนอยู่แล้วครับ!

12 ปีเนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อเลย

เด็กคนนั้นคือองค์รัชทายาทคนต่อไปเหรอ

ประเทศนี้จะสงบสุขไปอีกหลายสิบปีเลยนะ

รอสักครู่นะครับ! ในที่สุดตัวเอกก็มาถึงแล้วครับ!

องค์ราชา!

ถึงองค์ราชา!!

แด่องค์ราชา ขออวยพร!

เป็นเจ้าชายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ นะ อิจฉาจริงๆ เลย

หน้าคุณรีโบ้ที่ได้ชมเจ้าชายนี่สิ

โอ้โห... ช่วงนี้ก็เริ่ม สงบลงแล้วล่ะ...

วันนี้ตัวเอกอีกคนก็คือองค์ชายสินะ

แทนคุณรีโบ้ คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากเลยตั้งแต่เช้าเพื่อต้อนรับแขกเลยล่ะค่ะ

ใกล้จะถึงเวลาของงานสุดท้ายแล้วล่ะ

ดอกไม้ไฟเหรอ? คุณก็จะเล่นด้วยเหรอ?

ฉันฝึกเวทมนตร์ดอกไม้ไฟมาแล้วนะ ดูสิ!

งั้นฉันจะไปที่ที่นั่งพิเศษบนกำแพงปราสาทดีกว่า

โอ๊ะ ช่างคิดไวเสียจริงนะ

ใกล้ถึงเวลาของฉันแล้วล่ะ

ท่านพ่อ

ขออภัยด้วยครับ พอดีว่าเหนื่อยไปหน่อย

อยากจะพักผ่อนในห้องส่วนตัวจนกว่าจะถึงเวลาดอกไม้ไฟครับ

โอ้!

วันนี้ทำงานได้ดีมากเลยนะตั้งแต่เช้า!

แขกเหรื่อก็ให้ความสนใจในตัวคุณเยอะเลยนะ!

โอ้

ลูกชายที่ภาคภูมิใจของพ่อเลยนะ!

ตอนดอกไม้ไฟเริ่ม เราจะออกไปรับกันนะ ไปพักผ่อนก่อนเถอะ

ท่านพ่อครับ!

ช่างดอกไม้ไฟกับพวกผู้ใช้เวทมนตร์ที่มาร่วมงานดอกไม้ไฟมารวมตัวกันแล้วใช่ไหมครับ?

ดอกไม้ไฟให้ยิงจากสวนแห่งนี้เท่านั้นนะ...

โอ้!

เริ่มแล้ว!

สวยงามจัง!

นี่เป็นสิ่งที่หาดูได้เฉพาะในประเทศนี้เท่านั้นนะ!

ถึงฝ่าบาท!

โอ้ แล้วองค์ชายล่ะ?

คือว่า... คือว่า เอ่อ... ท่านไม่อยู่ในห้องครับ...

แล้วบนผนังห้องก็มีเขียนไว้ว่า "ออกไปผจญภัยกันเถอะ" ด้วย...

โดนแล้ว!

ตั้งแต่เด็กก็พูดว่าจะมาเป็นนักผจญภัยนี่นา

ช่วงนี้ก็นึกว่าเขาจะสงบลงแล้วซะอีก...

ให้ตายสิ... หวังว่า

ขออวยพรให้

ไม่เป็นไรหรอก

เพราะว่าเด็กคนนั้นอยู่กับวีรบุรุษนี่นา

ดอกไม้ไฟขนาดใหญ่นี่น่าจะเป็นของท่านปู่แน่ๆ เลย!

โอ้!

ถึงจะบอกว่าแก่แล้ว อายุขัยเหลือน้อยแล้ว แต่ก็เอาแต่กระตือรือร้นเวลาแบบนี้!

ดูสิ คุณคุโรบานะ!

คงไม่มีนักผจญภัยคนไหนกล้าเรียกท่านเสนาบดีว่า 'ท่านปู่' หรอกนะ

ผจญภัยกัน!

คุโรบานะ ในที่สุด! จริงๆ นะ! ผจญภัยกัน!

เงียบหน่อยสิ เดี๋ยวพวกผู้ตามจะจับได้นะ

การรักษาความปลอดภัยในวันนี้เข้มงวดมาก แต่ก็ผ่อนปรนสำหรับคนที่ออกจากปราสาทนะ

ด้วยดอกไม้ไฟ ทำให้เขตป้องกันเวทมนตร์ก็คลายลงด้วย

นอกจากนี้ องค์ชายก็ฝึกเวทมนตร์ต่างๆ เพื่อวันนี้โดยเฉพาะเลย

ทะยานข้ามทหารเหมือนนก และเคลื่อนห่างจากปราสาทเร็วกว่าม้า

และตามแผนที่วางไว้ ไปทางริโดของคุณโยชินชะเลย

มุ่งหน้าไปยังประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่เลยป่าไป

ถึงจะเรียกว่าเพื่อนบ้าน แต่ก็เป็นประเทศที่อยู่ไกล เลยไม่เคยไปเลยนะ

ถึงอย่างนั้นเอกสารก็คงจะถูกส่งมาให้ในไม่ช้า

ฉัน... ไม่สิ ตัวตนที่แท้จริงของฉันก็คงไม่ถูกเปิดเผยหรอก!

โอ้! ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่เป็นเวลานานหรอก

เอาเป็นว่าทำตัวเป็นชาวบ้านชนบทไปก่อน

ถ้าเป็นไปได้ อยากจะทำตัวเป็นหมาป่าหรืออะไรสักอย่าง... อยากจะหาของที่พอจะแลกเป็นเงินได้ที่กิลด์จัง

ใกล้รุ่งแล้ว คงจะนอนสักหน่อยก็ดีนะ

อืม!

ข้างหน้ามันยังอีกยาวไกลเลยนะ

นอนบนต้นไม้ก็อันตรายน้อยกว่า!

ทำอะไรอยู่เหรอ

ก็จริงนะ

อย่างน้อยก็ควรจะเป็นที่ที่สงบกว่านี้หน่อย...

ก็จริงอย่างนั้นแหละ

ก็นึกว่ามนุษย์เป็นพวกที่จัดเตรียมที่นอนที่ใหญ่โตและซับซ้อน...

เสียอีกนะ

● ● ● ● ●

แย่แล้ว ตัวปวดไปหมดเลย

เป็นฉันเองที่ชินกับโซฟาหรือหมอนมากกว่านะ

น่าสมเพช... อ๊ะ?

องค์ชาย?

โอ้!

ตื่นแล้วเหรอ คุณคุโรบานะ!

ทำอะไรอยู่เหรอ

ซ่อนเสื้อผ้าไว้แล้วนะ

ถึงจะเป็นชาวบ้านก็ต้องใส่เสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ?

บอกว่าทำตัวเป็นชาวบ้านนี่นา?

คุโรบานะ ถ้าใส่เสื้อผ้าแพงๆ แบบนั้น ตัวตนคงจะถูกเปิดโปงแน่ๆ เลย

แต่ว่า... จะไปในเมืองนี่นา? ใส่ชุดแบบนี้ได้เหรอ?

อืม ไม่ได้ คงต้องคิดอะไรสักอย่างแล้วล่ะ

ว่าแต่... หิวแล้ว!

แล้วคุโรบานะล่ะ? มีอะไรอยู่ไหมนะ

อ๊ะ กระต่ายเหรอ? มีกระต่ายอยู่ด้วย!

เป็นอะไรไป คุณคุโรบานะ

ไม่กินเหรอ?

อ่า... ไม่สิ... อืม...

คุณชายที่กำลังกินอาหารที่ถูกทำให้ร้อนและปรุงรสด้วยไฟ

ด้วยมีดและส้อมนั้น...

มันคืออะไรกันนะ

มนุษย์สามารถกินอาหารแบบนี้ได้เหรอเนี่ย...

จะไม่ท้องเสียรึเปล่า...?

คุณฝึกเวทมนตร์ที่ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายมาแล้วไม่ใช่เหรอ?

อ๊ะ แย่แล้ว

ตั้งใจว่าจะแกะให้ใหญ่ที่สุดเลยนะ...

อืม... ยากจังเลย!

แบบนี้จะทำชุดชั้นในไม่ได้เลยนะ!

วิธีหัวเราะแบบนี้คงจะแก้ไขไม่ได้สินะ...

ถ้าใช้ใบมีดเวทมนตร์แล้วจะไม่ได้เหรอ? อ่า~ เป็นเพราะฉันที่ฝีมือไม่ดีเองสินะ

... องค์ชาย

ไม่ลงไปอาบน้ำรึ?

คุณคุโรบานะก็คงไม่ยอมอาบน้ำหรือแช่น้ำสินะ?

เอ่อ... ก็จริงอย่างนั้นแหละ

คุโรบานะก็ลงด้วยล่ะ

ที่ปราสาทก็อาบน้ำทุกวันตั้งแต่ตอนเป็นทารกเลยไม่ใช่เหรอ...?

มนุษย์นี่แดงก่ำจริงๆ เลยนะ

ในต่างประเทศก็เป็นแบบนั้น แต่ประเทศเรานี่แหละที่ไม่ได้อาบน้ำทุกวันแบบนั้น

ค... ก็เป็นแบบนั้น... เหรอ...

หลังจากนั้นแค่ทำให้สิ่งสกปรกซึมเข้าไปได้

เดิมทีก็เพราะว่าตอนฝึกร่างกายมีบาดแผลและรอยช้ำอยู่หลายแห่งนี่นา

ก็สามารถกลายเป็นเด็กหนุ่มที่ออกมาจากชนบทเพื่อเป็นนักผจญภัยได้เลยล่ะ!

ดังนั้นตอนนี้ก็อยากได้หมาป่าสักตัวแล้วล่ะนะ...

หมาป่ามันอยู่เป็นฝูง การที่เธอจะดูแลมันคนเดียวคงจะอันตรายล่ะมั้ง

...

หมีนี่นา!

มีอยู่ด้วย

อันนี้ขอถอยห่างไปก่อนแล้วกัน

ทำไมล่ะ? จะจัดการให้ได้เลย!

พูดอะไรน่ะ

จะมาไม่สู้ตรงนี้ได้ยังไงกัน!

ตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก ฉันก็ได้รับการสอนเวทมนตร์และวิธีการสู้จากคุณคุโรบานะมาตลอด

เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ใช่แบบนี้ทันที

ถึงจะเรียกว่าป่าของมือใหม่ แต่ที่นี่มันพิเศษกว่าคนอื่นนะ! ตอนนี้ก็ยัง...

มันอันตรายมากเลย!

ถ้าจะตายแล้วก็ช่วยด้วยนะ!

อาจารย์ครับ!

อย่ารับมัน! ปล่อยมันไปเลย!

นี่เจ้า...

ฟังสิ่งที่อาจารย์พูดบ้างสิ!

โอ้โห

โอ๊ะ!

ดูสิครับ อาจารย์! สมกับเป็นนักผจญภัยจริงๆ เลยครับ!!

อู้วววว!

เสื้อผ้าที่ผมได้มา! อุปกรณ์ที่ผมได้มา! อาวุธที่ผมได้มา!

สมกับเป็นนักผจญภัยจริงๆ เลยนี่นา!!

ดีจังที่หมีตัวนี้ขายได้นะ แต่ว่า...

การเตรียมของให้เหมาะสมกับฝีมือของตัวเองก็เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการล่าเหมือนกันนะ

ฟังนะ ศิษย์โง่เอ๋ย

ขนกับหางของเธอถือว่าใช้ได้นะ แล้วเขี้ยวกับเล็บล่ะเป็นยังไงบ้าง?

เรื่องอาวุธเหรอ มีขวานเล่มนี้... อืมมม

ก็จริงนะว่าเป็นอาวุธที่ดูไม่น่าเชื่อถือเลย

ถ้าพูดถึงอาวุธที่เหมาะกับฉันเนี่ย ก็ต้องเป็น... เวทมนตร์ที่ส่งผ่านได้สินะ

ไอ้ชิ้นที่อยู่ในยุ้งฉางบ้านเกิดน่ะ ใช้งานง่ายดีนะ

โอ้

ดาบเวทมนตร์ระดับสมบัติของชาติเลยนะ

เยี่ยมเลยครับ อาจารย์!

มาฝึกขนกับหางไปพร้อมๆ กับหาเขี้ยวเล็บที่เหมาะกับฉันให้เจอเถอะ!

ดาบที่คู่ควรกับวีรบุรุษ!

ขอบคุณมากนะ! ช่วยเหลือกันมากเลย!

นั่นต้องเริ่มต้นด้วยการผจญภัยก่อน! ผจญภัยสิ!

เอาเป็นว่าเงียบๆ อีกหน่อยก่อน...

...แปลกๆ นะ

แปลกเกินไปแล้วนะ

พาเค็ตชี่มาด้วย...ไม่ใช่คนจากประเทศนั้นเหรอ?

เด็กคนนั้นก็ใช้เวทมนตร์ได้ใช่ไหม? ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์ช่วยคงจะลากหมีตัวนั้นด้วยมือเดียวไม่ได้หรอก

หมีมันไม่ได้ตกนะ มันคงจะถูกเด็กคนนั้นกับแมวใช้เวทมนตร์จัดการไปแล้วล่ะ...

ถ้างั้นก็ไม่ใช่มือใหม่แล้วสิ!

อืม ทุกคนดูสิ...

ใบงานครั้งนี้...

นี่คือเรื่องราวการเริ่มต้นการผจญภัยของคนหนึ่งกับหมาป่าหนึ่งตัว

การที่เขาจะโด่งดังในฐานะนักผจญภัยนั้น ยังต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย

ตอนที่ 5: แมวดำกับนักผจญภัยมือใหม่ / จบ

การที่เขาจะถูกขนานนามว่าเป็นราชาแห่งวีรบุรุษนั้น ยังอีกไกลเลยล่ะนะ