ตอน 6: Chapter 6

ไม่คิดเลยว่าเคทซีจะมาอยู่ที่ที่ห่างไกลจากประเทศและป่าแห่งนั้นขนาดนี้

แมวกับมังกร ตอนที่ 6 แมวขาวกับสาวน้อย

ทำไมถึงมาที่นี่หลังจากข้ามทุ่งหญ้ามาล่ะ?

ข้ามาหาเขตแดนใหม่น่ะ

ในป่ามีปัญหาอะไรเหรอ?

ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แค่ว่า

พอรู้สึกสงสัยว่าข้างนอกป่าเป็นยังไง ก็หยุดไม่ได้เลย

เคยไปประเทศของมนุษย์แถวนี้มาแล้วนะ

ไม่ใช่แบบนั้นสิ เป็นดินแดนที่ไม่เคยเห็นแมวตัวไหนมาก่อนเลย อยากจะไปที่นั่นแล้วตั้งเขตแดนของตัวเองให้ได้

ยากลำบากน่าดูเลยนะ

ใช่เลย

อย่างแรกเลยนะ การจะออกไปจากป่าของแมวได้เนี่ย มันมีอุปสรรคใหญ่หลวงอยู่

ในป่านั้นมีด่านยากขนาดนั้นด้วยเหรอ?

มีสิ!

คุณนกปีกน่ะ!

ข้าเคยบอกแล้วกี่ครั้งว่าข้างนอกป่านั้นมันอันตรายแค่ไหน

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดเลย

นอกจากมนุษย์กับหมีแล้ว ยังมีอสูรเวทมนตร์อีกมากมาย ตัวอย่างเช่น ถ้าไปทางทิศตะวันออกจากตรงนี้ล่ะก็...

คุณนกปีกน่ะ คือองค์มังกรผู้พิทักษ์ ของพวกคุณนี่เอง

ถ้าไม่มีการอนุญาตจากท่าน จะออกไปนอกป่าไม่ได้เลยเหรอ?

ถ้าแมวออกไปนอกป่า คุณนกก็จะบินตามมาเพื่อพาพวกมันกลับมา

หลงทางรึเปล่านะ

เปล่า...

อืม

ต้องใช้เวลาเป็นสิบๆ วันเลยถึงจะโน้มน้าวคุณนกได้

ทั้งวันที่ฝนตก

ทั้งวันที่ลมพัด

พวกเราก็ไปตามถ้ำของคุณนกน่ะ

สุดท้ายก็แพ้ให้คุณแล้วล่ะ

แต่ว่ามีเงื่อนไขนะ

ข้าจะให้ทำเครื่องหมายไว้เพื่อให้รู้ตำแหน่งของเจ้าเสมอ แบบนี้โอเคไหม

แน่นอนสิ บอกแล้วไงว่าโอเค

แล้วข้าก็ออกไปจากป่าเลยทันที!

พอออกมาจากป่าแล้วก็เป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่เลยล่ะ

เดินไปหลายวันก็เห็นภูเขาแล้ว

นี่แหละ

เป็นที่ที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดที่ใหญ่กว่าหมีที่คุณนกเคยพูดถึงเลยนะ

แต่ว่า...บางทีอาจจะเจอเขตแดนที่ดีมากๆ ก็ได้นี่นา?

คุณเป็นคนที่มีความใฝ่ผจญภัยมากเลยสินะ

ภูเขานี่เป็นที่ที่อันตรายจริงๆ เลยนะ

ใช่เลยล่ะ นั่นแหละ ก็เลยว่า

อยากจะไปภูเขาในสภาพที่พร้อมร้อยเปอร์เซ็นต์น่ะ

เพราะว่าที่ทุ่งหญ้ามีแต่หนูชนิดเดิมๆ ให้กินตลอดเลย

มันเบื่อแล้ว...

อยากจะกินอะไรที่อร่อยจนใจอิ่มก่อน แล้วค่อยเข้าไปในภูเขา

แล้วระหว่างภูเขากับทุ่งหญ้าก็มีป่าเล็กๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ

อาจจะมีนกหรือกระรอก แล้วก็ผลไม้ด้วยนะ!

เกินที่คาดไว้เลย!

ทาโกะ

กลืน

จะใช้วิธีไหนถึงจะล่าได้มีประสิทธิภาพดีนะ...

ไม่ขยับเลยสักนิด

อยู่บนที่สูงขนาดนั้นทำอะไรอยู่...

เป็น...เด็กผู้หญิงที่เป็นมนุษย์ใช่ไหม...?

ข้าไม่รู้สึกถึงวี่แววของเด็กคนนั้นเลยสักนิด!

ซ่อนวี่แววได้สมบูรณ์แบบเลย...!

เป็นใครกันนะ...?

เก่งจังเลย!

เป็นนักล่าที่เก่งไม่เบาเลยนะ

แต่ว่า... ถ้าเป็นแมวก็ลงจอดได้นะ

แล้วมนุษย์ล่ะ... ทำได้เหรอ...?

อืม ก็อย่างที่คิดไว้เลยเนอะ ทำไม่ได้สินะ

ว้าว เป็นเด็กที่แข็งแกร่งจังเลย

เธอทำได้สุดยอดไปเลยนะ! บาดเจ็บด้วยนี่นา

เหมียวพูดได้ด้วยนะ

คงจะตีหัวแรงไปหน่อยมั้ง

ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนั้นนะ? ข้าพูดอยู่นะ

เอ่อ... คุณเหมียวพูดได้เหรอ?

ก็พูดได้สิ

คุณพ่อคุณแม่ของข้า กับพี่น้องของข้า ทุกคนพูดได้หมดเลยนะ

งั้นเหรอ... คุณเหมียวพูดได้นี่เอง ไม่รู้เลยนะ

นั่นก็ดีนะ แต่ว่าเธอรู้วิธีล่าเก่งจังเลยนะ เดี๋ยวก็บาดเจ็บหรอก

ข้าเข้าใจนะว่ามันสุดยอด

ไม่เป็นไรหรอก ข้าแข็งแรงนี่นา

มันสุดยอดไปเลย! ต้องทำให้มีประสิทธิภาพกว่านี้อีกหน่อย

ก็ไม่รู้ว่ามีวิธีล่าแบบอื่นอีกไหม แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ

เธอเรียนรู้วิธีล่ามาจากใครเหรอ?

ก็คิดขึ้นมาเองนี่แหละ

พ่อแม่ไม่ได้สอนให้เหรอ?

พ่อแม่ไม่มีนี่นา เพราะว่าข้าเป็นเด็กกำพร้าไง

เด็กกำพร้า...

แค่ตัวเดียวมันไม่พอเลยนะ

อยากจะให้ทุกคนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้กินเนื้อจังเลย

ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีครอบครัวอยู่ด้วยเหรอ!

ประมาณกี่คนเหรอ?

มีเด็ก 6 คน แล้วก็คุณครู 1 คน

เด็กคนนี้เรียนรู้การล่าที่ยากๆ ด้วยตัวเองเลยนะเนี่ย

แล้วก็เพื่อครอบครัวด้วย...

เอ่อ... เอ่อ... รวมเธอแล้วก็ 8 ตัวเลยนะ!

8 ตัวก็ถูกแล้วล่ะ

ที่ได้มาเจอที่นี่ก็เพราะมีวาสนาอะไรบางอย่างนี่นา!

ให้ข้าช่วยล่าให้เองนะ!

ล่าได้ด้วยเหรอ? ในเมื่อเป็นคุณเหมียวเองนะ?

ก็เพราะเป็นคุณเหมียวไงล่ะ

คุณเหมียวเนี่ย เก่งเรื่องการล่ามากๆ เลยนะ!

อ่า... จริงด้วย

คุณเหมียวเนี่ย ชอบจับหนูใช่ไหมล่ะ...

เอาเป็นว่ารอดูเถอะนะ

สุดยอด! คุณเหมียวสีขาวล่าเก่งจังเลยนะ!

ก็ใช่น่ะ

ฟู่

มีฝีมือถึงขั้นที่คุณนกอนุญาตให้ออกไปนอกป่าได้เลยนะเนี่ย

แต่ว่าถ้าเจอหมี ก็คงจะวิ่งหนีไป เลยล่าไม่ได้หรอก

แต่ว่าสักวันหนึ่ง...

จะได้โค่นหมีได้เหมือนกับวีรบุรุษคนนั้น...

...นี่ทำอะไรอยู่เหรอ

การเตรียม

กลับถึงบ้านแล้วจะทำอาหารเลยนะ!

ไม่ทิ้งเครื่องในเหรอ? มนุษย์น่ะกินมันเหรอ?

ถ้าทำวันนี้ก็ทำเป็นซุปกินได้นะ

ซุป...

รู้สิ เคยกินแล้ว

เมื่อไหร่แล้วนะ... นานแล้วล่ะ

ใช่แล้ว! นี่ คุณเหมียวสีขาว!

มาทานข้าวที่บ้านเราไหม?

จะกิน!

ข้าเลี้ยงซุปให้เองนะ!

นี่ๆ กลับมาแล้ว!

ว้าว คุณเหมียว!

คุณเหมียวจัง~!

เนื้อเยอะแยะเลย!

คุณเหมียวกำลังขนมาให้~

คุณเหมียวสีขาวกำลังช่วยคุณเนะอยู่เหรอ?

น่ารัก

เก่งจังเลยนะ

ไม่ได้ช่วยเลยสักหน่อย!

เหยื่อตัวนี้ข้าเป็นคนจับมาเองนะ!

คุณเหมียวพูดได้ด้วย

ก็แน่นอนสิพูดได้อยู่แล้ว

เหยื่อของวันนี้ทั้งหมด คุณเหมียวตัวนี้จับมาให้หมดเลยนะ

ข้าก็จับนกมาได้ 1 ตัวเหมือนกันนะ

คุณก็ล่าด้วยเหรอ นั่นมันเหนื่อยมากเลยนะเนี่ย

0.5

ทุกครั้งก็ต้องบาดเจ็บอยู่แล้วนี่นา

ก็เลยขอร้องไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ระมัดระวังเรื่องพวกนั้นหน่อย

อ๊ะ เป็นผู้ใหญ่แล้ว

ดีจัง มีผู้ดูแลที่เหมาะสมอยู่ด้วย

พอคิดว่าคุณจะบาดเจ็บขึ้นมา...

ไม่ค่ะ! เอ่อ! ไม่เป็นไรค่ะ คุณอาจารย์! ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลยสักนิดนะคะ!

โกหกน่า

หัวจมูก ถลอกไปแล้วนี่นา

ดูเหมือนว่าคุณเขาจะดูแลคุณแล้วสินะ ขอบคุณมากเลยค่ะ

เพราะว่าเจ้าหนูนั่นมันล่าไม่เก่งเลย ข้าเลยช่วยมันให้ไง

แล้วมันก็บอกว่าจะให้กินซุปด้วย

อย่างนั้นเหรอคะ ซุปที่เธอทำนี่อร่อยมากเลยนะคะ

ซู่ลลล...

เชิญทานได้เลยนะคะ

เดี๋ยวก่อนนะ

อยากให้คุณลองปรับเปลี่ยนวิธีคิดดูหน่อยสิ ถ้าหากว่า...

โดนดุแล้ว โดนดุแล้ว

คุณอาจารย์ เอ่อ... ต้องรีบทำซุปเลยค่ะ...

ถ้าทำล่าแบบอันตรายแบบนั้น ข้าที่เป็นผู้ดูแลก็คงจะทำแบบนั้นเหมือนกันล่ะเนี่ย

ว้าว มานี่สิ

คุณเหมียว~!

คุณเหมียวพูดได้นี่สุดยอดเลย~!

นี่ๆ ลูบหัวแล้วสบายไหม?

อ่า... อ่า...

ขาววาวเลย~

เหรอ? ก็ปกติแหละ

จะลูบหางให้ด้วยนะ!

หลังนี่สบายใช่ไหมล่ะ

เจ้าพวกนี้เป็นเด็ก

แล้วคอเป็นไงบ้าง?

ส่วนข้าเป็นผู้ใหญ่

การดูแลเด็กๆ นี่เป็นหน้าที่ของแมวที่เติบโตแล้วนะ

หางนี่มีแต่ขนเหรอ? ตรงนี้เจ็บไหม?

เดี๋ยวก่อนนะ หยุดหางก่อน

ทุกคน! ทำซุปเสร็จแล้วนะ~!

โอ้! ไม่ได้กินมานานเลย! ซุป!

งั้นทุกคนหลับตาลงนะ

เทพเจ้าที่สถิตอยู่ในสรรพสิ่งทั้งโบราณและปัจจุบัน...

รู้แล้วน่า

ก่อนจะกินข้าว ก็ต้อง ขอบคุณเทพเจ้ามนุษย์

ว้าว! คุณเหมียวโค้งคำนับอยู่ด้วย!

วิไคเวโนะอารุจี้

เรามาทานกันเถอะ

ปิโระ...

ข้าแบ่งส่วนไว้ให้คุณเหมียวแล้วนะ แบบที่รสชาติไม่เข้มมาก

ร้อนไหม? ไม่เป็นไรนะ? ข้าแช่ให้เย็นลงนิดหน่อยแล้วนะ...

อัม อัม

ล่าไม่เก่งเลยนะเนี่ย

คนทำซุปที่อร่อยสุดๆ ไปเลย

ฮ่าๆ

ฮะ...

นี่สินะ ที่อยากจะให้กิน...

เนื้ออร่อยสุดๆ ไปเลย!!

ไม่ได้กินมานานเลย ดีจัง~

เจ้าเด็กๆ ก็กำลังกินอย่างมีความสุขเลยนะ

เนื้อจากเหยื่อที่ข้าจับได้...

นี่มันความสุขอะไรกัน... ความอิ่มเอมใจนี่...

ไม่ว่าจะเป็นแมว หรือว่ามนุษย์

เจ้าเด็กๆ นี่มันน่ารักจริงๆ

ถึงจะไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษนะ

นี่ๆ ทุกคน! ถึงเวลานอนแล้วนะ~!

มาคุยกันหน่อยไหมครับ คุณเคทชี่?

อ๊ะ

หืม? กุญแจวิเศษเหรอ?

แกร๊ง

ใช่ค่ะ

คุณชิไซ ก่อนหน้านี้เคยเป็นนักผจญภัยเหรอคะ?

ของเพื่อนก็มีเหมือนกันค่ะ... ใช่แล้วค่ะ

ก่อนหน้านี้เคยผจญภัยในหลายๆ ที่เลยค่ะ แน่นอนว่าในป่าของคุณด้วย

เคยไปที่ป่าของนักผจญภัยมาแล้วล่ะ!

...อย่างนั้นเหรอ

แต่ถึงอย่างนั้น ภูเขาก็ยังอันตรายอยู่ดีค่ะ ถ้าจะข้ามไปนี่ก็เป็นงานใหญ่เลยนะคะ

ก็มีทางอ้อมให้เลือกเหมือนกันนะคะ?

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ก็อาจจะพลาดอาณาเขตดีๆ ที่อาจจะอยู่ในภูเขานะคะ

บี

ก็จริงนะคะ... ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามีสถานที่แบบนั้นอยู่ค่ะ

ใช่แล้วล่ะ!

เพื่อที่จะเดินเที่ยวไปในป่าได้ ก็ต้องพักผ่อนไว้ก่อนตอนนี้แหละ

งั้นคุณลองพักอยู่ที่โบสถ์แห่งนี้สักพักดีไหมคะ

คุณก็ดูจะชอบซุปที่เจ้าเด็กคนนั้นทำแล้วนี่คะ แถมเจ้าเด็กๆ ก็ดีใจด้วยนะ

ซุป!

ถ้าได้กินซุปนั่นทุกวัน ก็คงจะสู้กับหมีในป่าได้เลยล่ะ!

อืมมม... ถ้าคุณชิไซว่าอย่างนั้น งั้นข้าคงจะขอพักที่นี่สักพักแล้วล่ะนะ

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เชิญสะสมพลังให้เต็มที่เลยนะคะ

แล้วก็... การล่าของเจ้าเด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะ! ฝีมือแย่เกินไปแล้ว!

ต้องทำอะไรสักอย่างให้ได้แล้วล่ะ!

จะสอนวิชาให้ดีไหมนะ

...เมื่อครู่ดวงจันทร์มันบังไปแวบหนึ่งนะคะ

...เป็นไปไม่ได้

ถ้างั้นจะทำยังไงดี จะให้หลับที่ไหนดีล่ะ?

ที่ไหนก็ได้ตามที่คุณชอบเลยค่ะ

เป็นไปได้ไหมนะ

เขาบอกว่าได้ทำเครื่องหมายไว้แล้วนี่นา...

คุณลุงปีกน่ะ คอยหวงมากเลยนะ...

ทำไมถึงมาในเมืองของมนุษย์ที่อันตรายแบบนี้ล่ะ... ทำไมนะ...

ตอนที่ 6 · แมวขาวกับสาวน้อย / จบ

ไม่เป็นไรหรอกครับคุณลุง! คนที่นี่เป็นคนดีทั้งหมดเลยครับ...