ตอน 51: Chapter 51

ยังมีอยู่เลย! เครื่องมือเวทมนตร์ที่ทำไว้ตอนปี 2...

อ๊ะ... อันนี้ก็อันที่ฉันทำตอนฝึกซ้อมเอง

◆ไม่ทันได้มอง ก็เติบโตขึ้นแล้วนี่นา--

จะกำจัดมันยังไงดีนะ...

ซาซากิ อิซึมิ ต้นฉบับ อามารา แบบตัวละคร โอคุมะ มาอิ

ที่บ้านก็บอกว่าอย่าเอาเข้ามาอีกแล้วนี่นา...

จะให้วางตรงไหนกันเนี่ย มีแต่ของที่ต้องใช้เยอะแยะไปหมด

หวัดดี คุณลูคา

กาลลี!

โคมไฟที่ให้ยืมมานี่อันไหนเหรอ?

อันนี้ทั้งหมดเลย ♡

คุณลูคาทำโคมไฟตั้งกี่อันเนี่ย

การทำโคมไฟนี่มันเป็นพื้นฐานของงานประดิษฐ์เวทมนตร์เลยนะ

พอเปลี่ยนวัตถุดิบ เปลี่ยนวิธีการแปรรูป แล้วก็ทำแบบที่เปล่งแสงได้ดีๆ หลายๆ แบบไปเรื่อยๆ ก็กลายเป็นเยอะขนาดนี้เลย...

อย่างนั้นเหรอออ

ไม่สิ คุณบาทหลวงครับ โคมไฟจำนวนมหาศาลพวกนี้จะใช้หมดได้ไหมนะ?

ว้าว~ถ้าเอาพวกนี้ไปไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วตอนกลางคืนก็จะสว่างไสวเลยสิ

!

คุณบาทหลวงกาลลีใช้เวทมนตร์ได้ใช่ไหมครับ?

ถ้างั้นก็ไม่ใช่แค่โคมไฟนะ! เครื่องมือเวทมนตร์ทั้งหมดที่มีนี่จะยกให้หมดเลย!

เอ๊ะ? อืม

เอ๋~

ไม่สิ อันนี้ทั้งหมดมันหนักนะ แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร

ยังมีของเล่นที่เด็กเล็กน่าจะใช้ได้ด้วยนะ

ฉันจะช่วยขนไปถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเอง!

เพราะว่าต้องเก็บเครื่องมือที่ทำไว้ก่อนจบการศึกษาให้หมดเลยนี่นา เลยรีบร้อนมาก

นั่นก็น่าจะถูกใจนะ

ใช่แล้ว! คุณบอกว่าอยากจะทำห้องน้ำใหม่ให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใช่ไหมครับ? เดี๋ยวฉันทำให้เอง!

อ๊ะ นั่นน่ะ

แกร๊กๆ

จูจู

จูจู

จิราจิรา

เครื่องมือเวทมนตร์เยอะขนาดนี้ กับค่าทำห้องน้ำนี่

ใช้กลีบดอกอาร์คิกุสะนี่ดีจริงๆ เหรอครับ?

ดีสิ ดีสิ!

โกเลมขนของก็ต้องเดินตลอดนี่ เหนื่อยแย่เลยสิ

ไม่เป็นไรหรอกนะ นั่งอยู่ได้นี่นา

ก็มีคนที่ควบคุมโกเลมไปสู้ด้วยนี่นา

ฉันเองนี่ทำไม่ได้เลยนะ

มีอยู่เลยครับ! อย่างวีรบุรุษอย่างคุณโรบ หรือกองทัพอะไรพวกนั้น!

ฉันเองก็เรียนจากคุณบาทหลวงมา เลยพอจะควบคุมโกเลมได้อยู่หรอกนะ แต่ถ้าให้ทำไปพร้อมกับการล่าเนี่ย คงจะยากน่า

โรงเรียนเวทมนตร์

อ่า... คุณกาลลีเก่งมากเลยนะเนี่ย

ค้างคืน 3 ครั้ง

คุณสแตนครับ ขอโทษสำหรับงานที่น่าเบื่อนะครับ

งานคุ้มกันนี่ไม่น่าเบื่อเลยนะครับ โดยเฉพาะแถวบ้านของคุณกาลลี นี่เป็นสถานที่ที่ผมไปครั้งแรกเลยนะครับ!

เส้นทางนี้มันน่ากลัวกว่าที่คิดนะ มีอสูรเวทออกด้วย แล้วก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าจะปกป้องคุณบาทหลวงได้ไหม

แล้วตอนกลับก็คุณบาทหลวงจะไปด้วยกันไปโรงเรียนเวทมนตร์ใช่ไหมครับ

ใช่ค่ะ เขาบอกว่าจะไปงานรับปริญญาของฉัน...

เอ่อ จะเฝ้าคุ้มกันให้เองครับ!

แต่คุณบาทหลวงก็เป็นนักเรียนของโรงเรียนเวทมนตร์ไม่ใช่เหรอครับ?

ก็จริงด้วย คุณบาทหลวงเคยเป็นนักผจญภัยมาก่อนนี่นา

ตอนนี้ก็ยังใช้เวทมนตร์ได้ ไม่ต้องกังวลมากขนาดนั้นก็ได้นี่นา?

ก็จริงนะ แต่ก็ไม่เคยเห็นคุณบาทหลวงสู้เลย แล้วก็เป็นคนอ่อนโยนด้วยนี่นา

ถึงแม้จะมีอสูรเวทมา ก็ดูเหมือนจะสวดมนต์อยู่แล้วนะ

อาฮ่าฮ่า

ก็เพราะว่าเป็นคุณบาทหลวงนี่นา!

แล้วก็ทำอาหารไม่เก่งด้วย

อ๊ะ แย่จัง นั่นมันไม่เกี่ยวกันเลยนะครับ!

อาฮ่าฮ่าฮ่า ฉันเองก็ทำอาหารไม่เป็นเหมือนกันนะ!

เน่จัง!

กลับมาแล้วววว!

กลับมาแล้ว!

คุณกาลลีเน่จัง!

ชิโร่เหมียว!

คุณกาลลีเน่จังเหรอ?

ใช่แล้ว คุณกาลลีเน่จัง

โอ้~ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ! ชื่ออะไรคะ?

เยอะจังเลย! นี่อะไรเหรอ?

เป็นเครื่องมือเวทมนตร์ที่อยากให้ทุกคนได้ใช้ค่ะ

อะไรนะ?

ฟุฟุ... เอาออกมาให้ดูได้ไหมคะ?

มีคุรุอิกับยันโกะด้วย!

อาจารย์...!

อืม...

เป็นออร่าที่เหลือเชื่อเลย...!

ท่านพ่อและคุณอา คุณปู่... แบบนี้เลย

ผู้ใช้ที่มีฝีมือขนาดนี้ ในประเทศเราก็คงมีน้อยนิดกระมัง...!?

อืม... ไม่สิ แต่ว่าออร่านี้ มันเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน...

คุณกาลลีเน่จัง!

ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ คุณกาลลี คุณชิโร่ และคุณทาเอะซัง

คุณบาทหลวง... นักผจญภัย...

อ่าาา... จะรบกวนด้วยนะครับ

กลับมาแล้วครับ คุณบาทหลวง

สวัสดีค่ะ! ขออนุญาตเข้ามานะคะ

บ้านของพระเจ้า... น่าสนใจดีนะ!

ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ

คนที่สอนเวทมนตร์ให้คุณกาลลีคือ...

คุณสแตนครับ!

คนนี้คือคุณบาทหลวงครับ

ออร่าที่เหลือเชื่อนี่...

คุณบาทหลวงครับ คนนี้คือคุณสแตน นักผจญภัยครับ...

หนึ่งในเจ็ดวีรบุรุษที่ปราบจอมมาร

พวกทหารของโรบเหรอ?

เอ๊ะ... อ่า... อ่า...

?

!

ยินดีที่ได้รู้จักคุณบาทหลวงครับ

ผมชื่อคุโรบานะครับ นี่คือศิษย์และนักผจญภัยของผม สแตน

ส... สแตนครับ...

ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณกาลลีดูแลเป็นอย่างดีเลยครับ

สอง

นี่อะไรน่ะ!?

อุฟุฟุ...

นั่นน่ะเหรอ เป็นตุ๊กตาที่ตาจะส่องแสงเวลาปล่อยพลังเวทมนตร์!

นี่นี่มัน!?

นั่นคือดาบของเล่นที่เวลาปล่อยพลังเวทมนตร์แล้วตี มันจะเกิดเสียง "โปคุทสึ" น่ะ

คุรุรุคะ ทำแบบนั้นด้วยเหรอ

เขาว่ากันว่าถ้าได้เล่นใช้พลังเวทมนตร์ตั้งแต่เด็กๆ ก็จะสะดวกสบายหลายอย่างเลยนะ

แม่เหมียวกับป้าที่ร้านขายของชำบอกแบบนั้น เลยลองทำดูน่ะ

พวกคุณใช้พลังเวทมนตร์ได้ด้วยเหรอ?

เหรอ...!

ว้าว! เก่งจัง! เก่งจัง!!

พลังเวทก็ใช้ได้ระดับหนึ่งนะ เวลาทำอาหารนี่สะดวกเลย

ฉันก็เหมือนกันค่ะ! เพราะได้คุณบาทหลวงสอนนี่นา

ไม่สิ คุณถูกสอนโดยคนระดับสุดยอดเลยนะ พวกเธอ...!?

อย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นเหรอ! คุณบาทหลวงสอนเก่งจังเลยนะ

อาจารย์... คนนี้คือ... คนนี้คือ!!

ยับไว้ก่อน ไว้ทีหลังนะ

ขอรับประทานนะครับ!

ซุปของคุณกาลลีเน่จังนะ!

ระหว่างทางเราล่ามาเยอะเลยนะ กินให้เยอะๆ เลยนะ

อร่อยจัง

คุณบาทหลวงนี่ทำอาหารไม่เก่งเหมือนเดิมเลยนะ

ไม่เก่งขนาดนั้นเหรอคะ...?

อาาา

เค็มจังเลย!

ย่างมากเกินไปแล้วนะ

อร่อยมากเลยค่ะ!

เอาล่ะ งั้นเราจะไปนอนก่อนที่มันจะมืดนะ!

เอ๊ะ คุรุรุคะ คุณพี่มีโคมไฟของตัวเองนี่นา!

อื๊อ

ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่ได้นอนดึกขนาดนี้สิ!

คุณบาทหลวงครับ~ ขอให้เจ้าตัวนั้นไปเข้าห้องน้ำหน่อยครับ

อ่า แต่ว่า เล่าเรื่องให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?

ซะ... ซะ...

โอ๊ะโอ...

เดี๋ยวจะทำห้องน้ำให้ใหม่ทั้งหมดเลย! อยากให้เป็นแบบไหนคะ?

"แบบนั้นเหรอ? เอ๋ แบบเหมือนบ้านอะไรแบบนั้นเหรอ?

ที่นี่ 1000㎜

อ๊ะ... อีกครั้งนะครับ!

หนึ่งในเจ็ดวีรบุรุษ พวกคุณคือคุณบาทหลวงแห่งกองทัพโรบสินะครับ!

ผมคือเชื้อพระวงศ์แห่งอาณาจักรที่มีแมวอยู่ด้วยครับ...

อาาา! ขออภัยในการแนะนำตัวนั้นด้วยนะครับ

ถ้าได้ฟังเข้าแล้ว คงจะโดนเรื่องยุ่งๆ เข้าไปเยอะเลยล่ะครับ

คุณคือท่านนักผจญภัย สตัน! งั้นก็ขออภัยด้วยนะครับ

เป็นเพราะการเอาตัวรอดของคุณบาทหลวงที่ดูแลโบสถ์เล็กๆ แห่งนี้เองครับ มันเป็นความขี้ขลาดของผมเอง

คุณว่าผมขี้ขลาดอย่างนั้นเหรอ... ไม่นะ! ผมนี่มันประมาทไปเอง! ขอโทษด้วยนะครับ!!

ล้มแล้วเหรอ

คุณคุโรบานะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ

อ่า

...ห๊ะ? อาจารย์... ได้เจอคุณโรบด้วยเหรอ...!?

!? ในบรรดาเหล่าวีรบุรุษที่เคยมายังปราสาทหลวงเมื่อก่อน คุณโรบไม่น่าจะอยู่ด้วยสิ!

ตอนที่เธอยังเป็นเด็กน่ะ

ใช่ค่ะ แต่หลังจากนั้นเราก็เคยเจอกันข้างนอกปราสาทหลวงกับคุณคุโรบานะด้วยค่ะ

ขอโทษด้วยที่เสียงดังไปหน่อยนะ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ที่นี่เขาทำระบบเก็บเสียงไว้แล้ว

บางครั้งพวกคุโรตะมาเองก็มาด้วยนะคะ

ก็ใช้เป็นสถานที่สำหรับพูดคุยกันน่ะค่ะ

แล้วก็ใช้เป็นห้องเก็บของด้วยค่ะ

เอ๊ะ... เหล่าวีรบุรุษมาอยู่ที่นี่...!!

ได้สูดอากาศที่เคยมีเหล่าวีรบุรุษอยู่ด้วยแล้ว

พวกเด็กๆ ไม่รู้เรื่องอดีตของคุณโรบเหรอคะ!? เรื่องเหล่าวีรบุรุษด้วย!?

ก็ไม่ได้เก็บซ่อนไว้นะคะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าต้องมาเล่าให้ฟังเป็นพิเศษด้วยนี่นา

ไม่นะ...! เรื่องที่พิชิตเขาวงกตน้ำแข็งน่ะสิ! พวกเด็กๆ ต้องดีใจแน่ๆ เลยค่ะ!!

คนที่จะดีใจก็คือแกนั่นแหละ...

คานูมุเกะ ฮิฮีฮี

อาาา คิดถึงจังเลยนะ...

จะทำแล้วๆ

นี่นะ เขาวงกตที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าไม้เนี่ย ถ้าเข้าไปแล้วจะกลับออกมาไม่ได้เลยนะ

นั่นเป็นตอนที่มิราร่าพูดว่า "ถ้าขายน้ำแข็งได้นี่ต้องรวยแน่ๆ!" น่ะสิคะ...

งั้น... งั้นเหรอ!?

เอ่อ... ก็คือเราได้ตัดน้ำแข็งออกมาน่ะครับ

แล้วก็มีพวกอสูรในเขาวงกตโผล่ออกมาเต็มไปหมดเลย... แล้วก็ยังมีตัวที่ใหญ่ยักษ์ที่เรียกว่า "อสูรน้ำแข็ง" ด้วย

เราก็จัดการมันไปได้ แต่ตรงนั้นก็มีกองทัพจอมมารอยู่ด้วย

เราก็สู้กับพวกมันไปเรื่อยๆ จนกลับมาถึงเมือง...

สุดท้ายก็ไม่ได้น้ำแข็งกลับมาด้วยนี่นา... ดูสิ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาเล่าได้เลยไม่ใช่เหรอครับ?

มิราร่า มันช้าไปแล้ว

ไม่นะ คุณโรบ! เรื่องที่เล่าตอนนี้มันตัดส่วนที่เป็นแอ็คชั่นผจญภัยออกไปหมดเลยนะครับ มันควรจะเป็นเรื่องที่ทำให้ใจเต้นแรงกว่านี้ตั้งเยอะเลยครับ!!

คุณบาทหลวงโรบหนุ่ม

ไม่ได้บอกว่าไม่มีการผจญภัยที่ทำให้ใจเต้นเลยนะครับ

แต่ว่าที่ผมกลายเป็นนักผจญภัยนั้น ก็เพื่อที่จะได้มีอิทธิพลในการพูดคุยภายในองค์กรของโบสถ์น่ะครับ

มันเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนในฐานะนักบวชครับ

คุณการรี่ก็เป็นนักผจญภัยด้วยสินะครับ

เด็กคนนั้น... กลายเป็นนักผจญภัยด้วย

แปลกใจเหรอครับ?

เปล่าครับ ก็จริงอย่างที่คุณว่า... ถ้าคิดย้อนไปแล้ว...

ตอนที่ได้เจอคุณการรี่ครั้งแรกที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใหญ่ในเมือง เด็กคนนั้นกำลังพยายามจะล่าสัตว์ปีกอยู่ครับ

จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนั้น ก็มีหลายคนถูกรับมาที่นี่

ดูเหมือนว่าเขาจะคิดว่าตัวเองจะต้องหาอะไรกินเองให้ได้ด้วยตัวเองน่ะครับ

พอเด็กๆ ที่อายุมากกว่าคุณการรี่เริ่มย้ายออกไป

พวกเขาก็เริ่มบอกว่าอยากจะหาเงิน เลยไปลงทะเบียนกับกิลด์และเริ่มเก็บสมุนไพร...

อ่า ตั้งแต่ตอนนั้นคุณการรี่ก็เป็นนักผจญภัยแล้วครับ! และจากนี้ไปก็จะจริงจังกับมันเลย...

คุณคุโรบานะ ในสายตาของคุณ คุณการรี่ดูเป็นนักผจญภัยที่ดีได้ไหมครับ?

ว่ากันว่านักผจญภัยที่ดีก็จะมีโชคดีที่ได้พบเจอ

และรอบตัวเด็กคนนั้นก็มีแต่คนดีๆ มารวมตัวกัน

นั่นเป็นเรื่องที่ไม่มีข้อสงสัยเลยล่ะครับ

ขอบคุณมากเลยครับ โล่งใจไปที

คุณสแตน

เด็กคนนั้นถึงจะมีนิสัยขี้เกียจนิดหน่อย แต่เป็นคนที่มีน้ำใจมากๆ เลยครับ

ถึงแม้ว่ามันอาจจะลำบากหลายอย่าง แต่ก็ฝากคุณด้วยนะครับ

ครับ!

นั่นเป็นเรื่องของผมเองต่างหากครับ!

งั้นก็ทำห้องน้ำ 3 ห้อง แล้วก็กั้นด้วยนะ

ของดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

ให้มันอยู่ใกล้ที่นอนของทุกคนเลยนะ

ใช่ค่ะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ รบกวนด้วยนะคะ

ขอใช้ไม้กับดินจากป่าข้างโรงอาหารหน่อยได้ไหมครับ?

คุณสแตน! รบกวนช่วยตัดไม้ให้หน่อยได้ไหมครับ?

อ๊ะ ค่ะ...

ตื่นเต้นจนนอนไม่พอ

1↑4F↑↑↑H1↑×4↑↑4F↑M↑ H1↑×14↑M×↑F↑H14↑HF× ↑↑HMK↑↑MR14HRD↑HF F P↑R1M4↑M MFR↑H1HF0

บุคุ...

ว๊าาา!?

นี่คือฐานเลย!

จะไปแปรรูปไม้มาให้นะ

สุดยอดไปเลย!!

เวทมนตร์นี่ทำเรื่องแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!?

คุณการรี่จัง ก็ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย

ทำไม่ได้ นี่เป็นเพราะคุรุรุคะไง

ก็เพราะถูกเรียกว่าสาวน้อยแห่งโรงเรียนเวทมนตร์นี่นา

ฟู่ววว... หัวดีจังเลย~

คุณการรี่จัง คุณถูกเรียกว่าอะไรเหรอครับ?

อ่า...

"ลูกสาวระเบิด" ไงล่ะ!

คุณการรี่จัง เดี๋ยวจะทำให้มันระเบิดให้ดูเลย!

พยายามอีกเยอะๆ นะ

คุรุรุคะเก่งอย่างเดียว ส่วนฉันก็ธรรมดานะ!

ว๊าาา...!

พรุ่งนี้เตาผิงก็ต้องทำใหม่นะ!

สุดยอด!

เตาผิงเสร็จแล้ว

จากตัวอาคารไปถึงห้องน้ำ มันควรจะมีหลังคาด้วยไม่ใช่เหรอครับ?

ด้านหลังก็ทำแบบถ่ายลงนะ แล้วก็จะติดตั้งตัวดับกลิ่นด้วยล่ะ

นั่นมันไม่จำเป็นเหรอครับ?

น่าจะมีที่จอดสำหรับภูตที่บินได้ด้วยนะ!

งั้นก็มีโคมไฟประมาณ 20 อัน จะทำที่วางให้ จะวางไว้ตรงไหนดีล่ะ?

ทำช่องเล็กๆ เลย ข้างนอกก็มีที่แขวนด้วยเหรอ!?

เจ้าตัว... ระเบิดวารี

คุรุรุคะ ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ เลยนะ ใกล้จะพอแล้วไหม?

อาจารย์ครับ! คุณบาทหลวงร็อบ!

พี่ชาย! ไม่ได้เจอกันนานเลย!

คุณการรี่! โตขึ้นเยอะเลยนะ!

พี่ชาย! กลายเป็นบาทหลวงจริงๆ แล้วเหรอคะ~

จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ ที่ย้ายออกไป พี่ชายทุกคน คือคุณบาทหลวงไคครับ

ระหว่างที่ผมไปงานรับปริญญาของคุณการรี่ ขอให้ทุกคนทำตามที่เขาพูดนะครับ

คุณการรี่เรียนจบจากโรงเรียนเวทมนตร์ได้ด้วยเหรอเนี่ย

ฉันเองก็ยังตกใจอยู่เลยนะ

คุณการรี่ เป็นครอบครัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอครับ...!

พอมาอีกทีก็ดูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีขึ้นมากเลยนะ!

นั่นห้องน้ำเหรอ!?

ก็ช่วง 2-3 วันที่ผ่านมาน่ะครับ

เป็นยังไงกันเนี่ย!?

เหมะฮะฮะฮะ

คุรุรุคะจัง ขอบคุณมากเลย!

ไม่เป็นไรเลยครับ!

คุณการรี่จัง ไว้เจอกันใหม่นะ!

งั้นทุกคน ไว้เจอกันใหม่นะ!

บายบาย!

คุณบาทหลวงจ๋า! ของฝากนี่นะ!

คุณการรี่ งานรับปริญญาก็คือการย้ายออกสินะ

อะไรสักอย่าง... ไม่เหมือนเดิมเลยนะ

ห๊ะ?

อะไรสักอย่างที่ให้ความรู้สึกเหมือนจะลึกซึ้งกว่านี้หน่อย... ไม่มีเหรอ?

อืม... ก็เพราะว่าถึงจะเป็นนักผจญภัยแล้ว ก็ต้องกลับมาที่นี่อีกนี่นา

คุรุรุคะทำให้หลายอย่างสะดวกเลย แถมที่นี่ก็เหมาะเป็นฐานทัพผจญภัยด้วยนะ

สามารถตัดสินใจเรื่องปาร์ตี้เองได้เหรอครับ?

อ๋อ อย่างนั้นเหรอ คุณสแตนคิดว่าไงครับ?

เอ๊ะ... อ่า ก็คงจะดี... ไหมล่ะ...

ถึงแม้จะไปผจญภัย ก็ต้องกลับมาที่นี่

ก็จริงนะ สำหรับคุณการรี่แล้ว มันคือป่าแห่งผู้เริ่มต้น

ใช่ๆ!

คุรุรุคะจัง พี่สาวสุดยอดเลยนะ~

...เอ๊ะ?

โอ๊ะ อีกแล้วคนที่ไม่ได้เจอกันนาน...

อาาา...

คุณคุโระตะมา!

เมื่อกี้คุณบาทหลวงร็อบเพิ่งออกไปเมื่อนะ

มิราล่า!

สวัสดีค่ะ~

จะไปร่วมงานรับปริญญาของคุณการรี่น่ะ

คุณการรี่จัง ก็เพิ่งจะอยู่ตรงนี้เมื่อกี้เองนะ~

เอ๊ะ!

เอ๊ะ คึ!

ว้า เสียดายจัง

คุณการรี่! เจ้าคนนั้นเรียนจบแล้วเหรอเนี่ย พวกเราก็แก่ขึ้นด้วยสิเนอะ

คุณการซึ ก็ดูแก่ลงไปเลยนะเนี่ย

ต้องบอกว่าดูสง่างามเลยล่ะ

พี่จังก็จะเรียนจบแล้วไปเป็นนักผจญภัยด้วยนะ!

ว้าว จริงเหรอ!? งั้นก็คุณการรี่เก่งเวทมนตร์นี่นา!

อยากจะเจอที่ไหนสักแห่งแล้วไปผจญภัยด้วยกันจังเลย!

คุณโครทามะชอบนักผจญภัยเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย

ก็เพราะว่ามันต้องสนุกแน่ๆ เลยล่ะ!