ตอน 12: Chapter 12

จ่ายเป็นเงินสดจริงๆ เหรอครับ?

เก็นบะคุง

ถ้าพี่ชายได้ครองแผ่นดินและได้รับมอบหมายให้ดูแลประเทศหนึ่ง

เงินหลายหมื่นเหรียญก็จะเข้ากระเป๋าเลยนะ

ทุกปีเลย

มัทสึอิ ยูเซย์

เรื่องค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันก็ไม่ต้องกังวลนะ

ไดวะเซ็นนิว ตอนที่ 12 แทรกซึม 1333

ส่วนของพรรคฮอนโจ โทกิโยรุ วัดสึวะจะรับประกันให้เอง

เข้าใจเลยๆ มันก็คือการพนันนี่นา

ว่าจะได้เหรียญเล็กๆ น้อยๆ สำหรับตอนนี้

แต่ว่านะ

หรือจะเดิมพันกับอนาคตเพื่อรับใช้ชาติ

ลูกของเจ้าผู้มีอำนาจที่จนมุมแล้วมาเชื้อเชิญนี่ อาจารย์ไม่เคยเจอเลย

เจ้าไม่จะลองเสี่ยงโชคที่ดูมีฝันแบบนี้หน่อยเหรอ?

อย่ามาล่อใจทั้งสองหูสิ!

ให้ข้าเป็นคนตัดสินเอง!

นี่เจ้าหนุ่ม!

ฮ่าๆๆ

ดูเหมือนว่านายจะอยากขโมยพระราชโองการจากคฤหาสน์โอกาซาวะสินะ

เป็นงานที่เสี่ยงต่อชีวิตเลยนะ

ฉันไม่คิดจะเอาชีวิตไปทุ่มให้เจ้านายที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนายหรอก

ถ้าแกจะมาด้วย ก็จะรับงานให้

ค่าตอบแทนจะเป็นแบบจ่ายเป็นเงินสด หรือแบบจ่ายจากทางราชการล่ะ

จะตัดสินหลังจากที่ได้ดูศักยภาพของนายแล้ว

ก็คือให้นายช่วยงานให้ฉันใช่ไหม

แน่นอนอยู่แล้ว!

คฤหาสน์โอกาซาวะ

คุณซะเนะมุบอกว่าหลังจากที่ได้เป็นผู้พิทักษ์ ก็ได้มีการต่อเติมห้องเก็บของด้วยครับ

ได้ติดต่อกับช่างไม้ที่ทำขึ้นมาด้วย...

ได้ทำแบบจำลองการสร้างขึ้นแล้วครับ

เหตุผลในการต่อเติมก็คือพระราชโองการจริงๆ

บอกว่าเป็นเพื่อการเก็บรักษาเอกสารสำคัญอย่างแน่นหนา

ติดต่อกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย

การเจรจาแบบนี้ชิซึคุนี่สุดยอดไปเลยนะ

พระราชโองการอยู่ที่ห้องเก็บของนั้นสินะ

ด้านนอกบริเวณเป็นคูน้ำกับกำแพง

ทั้งในสวนและหน้าห้องเก็บของก็มีทหารยามเยอะแยะเลย

ดูแล้วไม่น่าจะขโมยได้นะ

ถึงอย่างนั้น

คฤหาสน์ของคุณซะเนะมุที่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว แน่นอนว่าก็จะมีคู่แข่งมาเล็งอยู่...

ถ้าพลาดพลั้งไป ก็จะกลายเป็นแบบนั้นน่ะสิ

ขโมยก็ต้องประหารชีวิตในฐานะผู้พิทักษ์แห่งชินโนะ

คุกุคุ

พระราชโองการขององค์จักรพรรดิมีอานุภาพมหาศาล!

จะค่อยๆ กัดกินดินแดนของสึวะ แล้วในที่สุดทั้งหมดก็จะเป็นของข้า!

ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะท่านคุณซะเนะมุเลือกเป็นเจ้านายให้ข้า

ชีวิตของข้ากำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วเลย

ในวันย้ายออก ข้าจะนำพระราชโองการไปยื่นให้พวกสึวะเลย

อืม

คืนนี้เจ้าพักที่นี่ได้เลยนะ คุณอิจิคาว่า

บอกให้ซ่อนตัวรอสัญญาณตรงนี้แล้วนะ

เชื่อถือได้เหรอ เจ้าพวกที่อยู่หน้างานน่ะ

จะล่อให้หนุ่มๆ มาเสี่ยงโดยพาไปในที่ที่หนีไม่พ้นน่ะเหรอ

เพราะคุณโยริชิได้แนะนำให้เข้าพวกแล้วนี่นา

ไม่เป็นไรหรอก

พึ่บ

โคจิโร่

ไม่คิดเหรอว่ามันน่าสนุกที่จะรับใช้เจ้าผู้เป็นนายแบบนั้น?

ตอนที่ข้ายังหนุ่มๆ ก็เป็นแบบนั้นแหละ อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นพวกพ้อง

แล้วตอนนี้

...ก็

สนุกใช่ไหมล่ะ

เจ้าหนุ่มคนนั้นนี่ไม่เบื่อเลยนะ

ใกล้แล้ว

ห้องเก็บของที่คุณซะเนะมุลงมือล็อคไว้อย่างแน่นหนาเองนั่นน่ะ

โอ้โห

แม้แต่กุญแจสามชั้น ช่างขโมยฝีมือดีแค่ไหนก็เปิดได้

ตื่นเต้นจัง

การข้ามคูน้ำกับกำแพงน่ะ สำหรับข้ามันง่ายนิดเดียว

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือพวกยามสองคนที่อยู่หน้าห้องเก็บของน่ะ

ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ไม่มีกุญแจที่เหนือกว่ามนุษย์จริงๆ

แต่ว่า

การจะเปิดมันได้น่ะ มันเป็นฝีมือของข้าต่างหาก

ถ้าไม่กลัวก็ปีนขึ้นมาสิ

ซึกิ

ตื่นเต้นสุดๆ ไปเลยนะเนี่ย

นี่ เจ้าหนุ่ม

แกกำลังช่วยแบกรับการขโมยอยู่นะ

ถึงจะเป็นลูกผู้ดีนักรบแล้ว ก็ไม่มีความละอายใจเลยรึไง?

หรือว่า

ถ้าคุณโยริชิบอกให้ทำ ก็จะทำทุกอย่างเลยรึไง?

● ● ● ● ● ●

ความละอายของนักรบเนี่ย...

ตอนหนีออกจากคามาคุระ ก็ทิ้งมันไปตั้งแต่แรกแล้ว

แง!

แต่ว่า

ถึงแม้ว่าพวกชาวสึวะจะให้ที่พักพิงอย่างอบอุ่นก็ตาม

แต่มันก็เป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาทุกคนต้องลำบากอยู่ตลอดเลย

ถ้าขโมยพระราชโองการได้ พวกชาวสึวะก็จะรอดไปได้บ้าง

ถ้าสามารถตอบแทนบุญคุณทุกคนได้ ก็ไม่รู้สึกอายเลย

ช่างเถอะน่า

ฟังให้ดีนะ เจ้าคนไม่รู้เรื่องโลก

หนี้บุญคุณที่มองไม่เห็นน่ะ สุดท้ายแล้วมันต้องถูกทวงคืนให้ได้เสมอ

ดังนั้นข้าจึงเชื่อแต่สิ่งที่มองเห็นได้เท่านั้น

ทองหรือการแสดงความหวาดกลัว คนก็จะเชื่อฟัง

ตัวอย่างเช่น ครั้งก่อน

มีผู้หญิงคนหนึ่งที่รับงานสืบหาชู้แล้วก็หนีหายไปโดยไม่จ่ายค่าตอบแทน

ข้าได้แอบเข้าไปในบ้านของนาง

แล้วก็ผสมแมลงสาบกับปัสสาวะลงไปในข้าว แล้วก็หุงเป็นข้าวผสม

แล้วก็เอาไปพันตัวเปล่าๆ กับชุดกิโมโนของนาง แล้วก็แปะสิ่งต่างๆ ลงไปเต็มไปหมด

หุงจนมันฟูๆ

พับไว้อย่างเรียบร้อยเลยล่ะ!

ไม่นานใครก็ไม่กล้าขัดขืนข้าเพราะความกลัว

...อา

เป็นแบบนี้เองสินะที่ถูกเกลียดชังไป

โคจิโร่ ช่างเป็นขวดที่เลวร้ายจริงๆ

มนุษย์น่ะ เชื่อแต่สิ่งที่มองเห็นได้เท่านั้น

นั่นแหละคือแก่นของฝีมือข้า

เอ๊ะ...

ทำไมถึงมาจากด้านหน้าของห้องเก็บของล่ะ!?

เป็นไปไม่ได้นะ...

มายกชื่อข้าไปขายด้วยเหรอ!?

การแอบเข้าไปมันจะไม่มีความหมายเลยนี่นา!

นี่!

!!

และ... คุณครับ!

แต่ว่า...

เมื่อครู่นี้เอง คุณเองก็ตรัสว่า "อย่าห่างจากห้องเก็บของเด็ดขาด"

ตะปูที่กำแพงฝั่งทิศเหนือมีบางจุดที่คลายตัวอยู่ครับ

รีบไปซ่อมให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้

เจ้าคนโง่

ถ้าคืนนี้มีพวกศัตรูบุกโจมตีล่ะ จะทำยังไง?

โดนแทงตอนนอนนี่มันต้องไปสู่โลกหน้าแน่!

พรุ่งนี้เช้าหัวของพวกแกจะถูกแขวนโชว์อยู่เลย!

อา...

ช่างตื้นเขินจริงๆ เร็วเข้า!!

มันเป็นจุดที่น่าเอ็นดูเลยนี่นา!!

และ... คุณครับ...

ว่าแต่ หูของคุณน่ะมัน...

โดนแทงเหรอ!?

ฮ่าฮ่าฮ่า!

ถูกแทงเหมือนการโจมตีในยามค่ำคืนตามที่ข้าชอบเลยล่ะครับ!!

เหมียว...

หน้ากากจิ้งจอกที่คลุมด้วยดินเหนียววิชาลับนี่เอง

เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงรู้ตัวตนของข้า

นางยังแปลงกายเป็นพวกชาวสึวะด้วยเลยนี่นา

รวมถึงอุปกรณ์ประกอบฉากด้วยนะ สามารถเลียนแบบใบหน้าคนส่วนใหญ่ได้เลย

เจ้าคนน่ากลัว...

เจ้าเมื่อครู่

ก็สงสัยว่าข้าจะแปรพักตร์ไปอยู่กับซาดะมุเนะสินะ

ขโมยอะไรก็ได้ แปลงกายเป็นใครก็ได้

กึน

ถ้ามีคนแบบนั้นอยู่ในลูกน้อง ก็คงจะสงสัยทุกคนแหละ

มั่นใจหรือว่าจะใช้ข้าได้โดยไม่สงสัย?

คุณหนูผู้ถูกเหล่าซามูไรนับล้านหักหลัง

อิชิคาวะ สุเกะ ฟุซาจิ คาวะสุเกะ โบ

เสียงดังในห้องเก็บของ

เสียงกระซิบ...

เด็กผู้ชายสองคนเหรอ?

โดเรย์เหรอ?

พวกยามที่ห้องเก็บของน่ะ

...ทำไมถึงคุยกันอยู่ตรงกำแพงฝั่งทิศเหนือล่ะ?

ครับ!

โกโร

ฮะ!!

ไปปลุกคุณซาดะมุเนะเถอะครับ

ฮิโกะฮาจิโร่ ไปปลุกเหล่าลูกน้อง ส่วนเซตะโร่ให้ไปแจ้งยามหน้าประตู

ทุกอย่างต้องทำอย่างลับๆ นะ

ถ้าวันนี้ตอนกลางคืนนี้มีแค่ข้าอยู่...

จบตอนที่ 12

ก็คงไม่ต้องแขวนหัวเด็กๆ เอาไว้หรอก

คุณหนูผู้หนีรอด