ตอน 129: Chapter 129

!?

ตอนที่ 129 ครอบครัวสโป 1337

มัตสึอิ ยูเซย์

ทหารของอาชิ

ตึกตัก

แทรกแซง...

ใส่เข้าไปก็ได้นะ

...นี่มันใครกันเนี่ย

ปกติแล้วมันก็มีบ่อยๆ ที่คนรอบข้างจะเข้ามาช่วยตอนที่สู้กันตัวต่อตัวนะ...

แต่คนที่เสนอตัวให้คนอื่นมาช่วยแทรกแซงให้ตัวเองเนี่ย

ท่านหัวหน้าตระกูลครับ

ในกรณีนี้ควรจะทำยังไงดีครับ...

...หึ

นั่นคือแผนของแกสินะ

ตั้งท่าอาวุธ

อย่าโจมตีจนกว่าผมจะพยักหน้า

คือ

ฮ่าฮ่า!

ถ้ากองทัพของเราเข้าช่วยล่ะก็...

นั่นแหละคือแผนที่ชิกิโยคิดไว้

กองทัพอากิอิ เข้าช่วย กองทัพอาคิเอะก็ร่วมด้วย จะเข้าสู่สมรภูมิใหญ่

สมรภูมิแห่งความโกลาหลคือถิ่นของโนเนะจิ

แม้แต่ผมก็คาดเดาการเคลื่อนไหวไม่ได้เลย

กองทัพของเราจะนิ่งเฉยไว้ แล้วดึงความสนใจของชิกิโย

แอบเข้ามาแล้วจัดการให้ทันที

ถ้าอย่างนั้นก็จะใช้จุดนั้นให้เป็นประโยชน์

ไม่ว่าจะจู่โจมเข้ามาแบบไหนก็ตาม

ดาบเล่มนี้และวิชาการต่อสู้ของผมไม่มีช่องโหว่เลย!

กับท่านหัวหน้าตระกูลที่ไม่มีช่องโหว่ "คิชินบุตโต" ก็ใช้ไม่ได้ผล

ถ้าอย่างนั้น

ก็เป็นวิชาลับอีกอย่างของกลยุทธ์หลบหนี "นิกะฮาคุบิน"

อันนั้นตามปกติแล้วเป็นท่าที่กระโดดถอยหลังตามคำสั่งของพวกพ้อง

ถ้ามีพวกพ้องอยู่ข้างล่างบันได ก็จะไปไม่ถึงศัตรูที่อยู่ข้างบน

สายตาของเหล่าทหารศัตรูที่อยู่บนยอดบันได

จับจ้องมาที่ผมคนเดียวเป็นอันดับแรก

จากนั้นก็

ค่อยๆ หันไปให้ความสนใจกับท่านหัวหน้าตระกูลที่กำลังแอบเข้ามาจากด้านหลังเพื่อจะแทงผม

จุดที่สายตาของทุกคนมาบรรจบกัน

ตรงนั้นมีท่านหัวหน้าตระกูลอยู่!

นิกะฮาคุบินที่ใช้สายตาของกองทัพศัตรู

!?

ป้องกันได้ทุกอย่าง แม้แต่โล่เหล็กกล้า

ดาบเบาที่สามารถทะลุได้ทุกสิ่ง

วิชาของโนเนะจิที่ได้เรียนจากอาจารย์

ก็สามารถก้าวข้ามมาได้ทุกการป้องกัน!

ท่านหัวหน้าตระกูลสปะ!

ความโกรธและความยิ่งใหญ่

ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านดาบของกันและกันจนหมดสิ้น

หลังจากนั้นก็เพียงแค่

ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

ต่อภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับไว้ในวัยเยาว์นั้น

...โอ้...

อนาคต...

ที่มากที่สุดในตอนนี้...

มองเห็น

ของ

โรงเรียนมินดงพีรุล

ถ้าเป็นอนาคตที่สงบสุข

ผมก็คงจะ

เอ๋! ดีจัง

เป็นยังไงบ้างนะ มังจิโร่

ว้าว ไม่ได้เจอกันนานเลย!

รุ่นพี่ครับ!

บอกว่ายังไม่รับสมาชิกใหม่เลยเหรอครับ?

ถ้างั้น

ดื่มกันที่ห้องชมรมก็ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ

เดี๋ยวก่อน

เลิกดื่มทันทีแบบนี้เถอะน่า!

ถ้าอาจารย์นาโอโยชิเห็นเข้าล่ะก็...

คิไคทสึ

แล้วรุ่นพี่อุเอซึกิล่ะครับ?

บีบเอง

บอกว่ากำลังยุ่งอยู่กับการทดลองน่ะครับ

สนุกจังเลยนะ ตอนที่มีรุ่นพี่อยู่

จำคอนเสิร์ตตอนที่คุณอุเอซึกิรุ่นพี่กับพวกคุณได้ไหมครับ?

อันที่ทำให้ฮอลล์คอนเสิร์ตกลายเป็นนรก ด้วยคอยล์เทสล่าดัดแปลงกับควันจากยาใช่ไหมครับ?

ไอ้พวกนักวิทยาศาสตร์บ้าๆ นั่นเป็นนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยโตเกียวเลยนี่นา

อนาคตของญี่ปุ่นนี่มันสุดยอดไปเลยแฮะ

ผมไม่ได้จับกลองเลยสักพักแล้วล่ะ

เพราะว่ากิจกรรมชมรมที่มหาวิทยาลัยมันยุ่งมากเลยครับ

ชมรมที่เน้นเรื่องเที่ยวผู้หญิงเป็นหลักน่ะเหรอ

พูดอะไรน่ะ ชิบุกาวะคุง!

อันเป็นอุดมการณ์อันสูงส่งของการเรียนรู้และสนุกแบบรอบด้านน่ะครับ...

คุณอิคาวะล่ะครับ?

กำลังหมกมุ่นอยู่กับการดูแลม้าที่คณะเกษตรน่ะครับ

ตอนนี้กำลังเล่นม้าโทคินอยู่ครับ

เอ๋! ผมชอบเบสที่นุ่มนวลของคุณรุ่นพี่นี่นา

มันยิ่งนุ่มนวลขึ้นไปอีกเลย!

คุณอิชิตะยังแต่งเพลงอยู่ใช่ไหมครับ

แน่นอนอยู่แล้ว! สำหรับเกมโดจินเล่มที่ 3 ของคุณทสึกุโกะ!!

คุณชิบุกาวะนี่เป็นคนจริงจัง เลยเข้าสู่ช่วงหางานแล้วเหรอครับ?

ทำไมแกถึงภูมิใจได้ขนาดนั้นล่ะ

คุณช่างมองทะลุใจจริงๆ

ตรงกันข้าม ในสมัยมัธยมต้นน่ะ...

คุณทำอะไรบ้าๆ ให้พวกเราแบบนี้เลยนะครับ

ช่วงเวลาที่อยู่กับพวกแกมันสนุกจริงๆ

แรงจูงใจอะไรนั่น มันก็ประมาณนี้ไม่ใช่เหรอ?

แล้วมังจิโร่

แกตัดสินใจเรื่องเส้นทางแล้วใช่ไหม?

ปีหน้าจะสอบเข้าเรียนน่ะครับ

ไม่รู้เลยว่าอยากไปที่ไหน หรืออยากทำอะไร

เรื่องเรียนเก่ง แถมยังแต่งเพลง ทำนอง ร้องร้อง จัดการได้ทุกอย่าง

ด้วยพรสวรรค์ของแกเนี่ย ทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ

อย่างน้อยก็เรื่องดนตรีสิ...

อ๊ะ ไม่ไหว ไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว

พรสวรรค์มันไม่มีความหมายแล้วล่ะครับ ในยุคสมัยนี้

ก่อนที่ผมจะทำเงินได้หมด...

ในอนาคตอันใกล้นี้...

การที่มนุษย์จะทำอะไรสักอย่าง มันจะไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

ทุกอย่างจะกลายเป็นว่าคุณ A เป็นคนแต่งเพลงให้หมดเลยล่ะครับ

การที่แกมองการณ์ไกลเกินไปนี่มันเป็นนิสัยไม่ดีของแกเลยนะ

มีพรสวรรค์ อีกทั้งยังรักเพื่อนและมีความรับผิดชอบด้วย

อายุแค่ 17 เอง ยังไม่ใช่ใครก็เป็นได้หรอกนะ

แกจะต้องเจอสิ่งที่ทำให้มีชีวิตชีวาได้แน่นอน

หิมะ

แค่เกิดมาในยุคสมัยนี้

ผมก็กำลังค่อยๆ ถูกบีบจนถึงขีดสุดอยู่เลยครับ

ถ้าเกิดในยุคสมัยที่ต่างออกไป...

ก็คงจะเจอสิ่งที่ทำให้ชีวิตลุกโชนได้แล้วสินะ

เฮ้อออ...

อีก 70 ปี จะใช้ชีวิตทำอะไรกันดีนะ

...นี่ เวลาเอ๋ย

การใช้ชีวิตในยุคสมัยไหนถึงจะมีความสุขล่ะ?

การตายตอนอายุเท่าไหร่ถึงจะมีความสุขล่ะ?

ตอนนี้แหละครับ ผม

อายุสิบเจ็ดแล้ว

เจ้าชายหนีขึ้นไป

จบแล้ว