ตอน 20: Chapter 20

ตอนที่ 20 มุ 1334

☆ฝ่ายหนี VS ฝ่ายพิชิตมด! เดือดสุดๆ! สีกลางยอดนิยม!!

นิเค ชิโยสุริ วากิ มิ

มัตสึอิ ยูเซย์

วากะ!

พวกเราจะไปนะ แต่ห้ามตายเด็ดขาดล่ะ!

...อ่า

ขอบคุณนะ

ให้คุณนิเคอยู่คนเดียวจะไหวเหรอคะ คุณวากะ

อย่างที่คิดไว้ พวกเราสามคนสู้ด้วยกันน่าจะดีกว่านะ

สถานการณ์ตอนนี้ ศัตรูไม่มีเวลาให้คนเดียวแบบคุณนิเคเลย

นอกจากนี้

ตามแผนที่คุณฟุบึกะวางไว้

คุณวากะอยู่คนเดียวจะจัดการไอ้หัวล้านนั่นได้ง่ายกว่านะ

ไม่ว่าจะใช้กลยุทธ์ไหนๆ ก็มีเหตุผลรองรับหมดเลย

而且สอนเก่งด้วย

สถานการณ์การรบตอนนี้ก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้เกือบทั้งหมด

แนะนำตัวละคร

ทักษะการใช้ดาบก็ยอดเยี่ยมสุดๆ ไปเลย

โฮโจ โทกิโย

ลูกหลานตระกูลโฮโจ "การหลบหนี" คืออาวุธ ถ้าเป็นโปเกมอนแล้วความสามารถก็คือ "ฝีเท้าหนี"

ฟุบุคิ

เป็นคนที่มีพรสวรรค์เต็มเปี่ยมเลยนะเนี่ย

หนุ่มที่ได้พบที่เมืองนากายามะ โช เป็นผู้ช่วยฝ่ายหนีด้วยวิสัยทัศน์ทางยุทธวิธี

ไอ้หมอนั่นที่ชื่อฟุบุคิ

หัวหน้าฝ่ายพิชิตมด

ตัวร้ายที่รับใช้คุณโอกาซาวะ และพยายามจะยึดครองแคว้นสึวะ เป็นคนนอกคอกเลยล่ะ

……

คึ

โอยยย ยอมแล้ว!

ถูกกักขังได้อย่างสมบูรณ์แบบเลย!

กับกับดักนอกหมู่บ้านนี่อีก...

เป็นยุทธวิธีป้องกันที่ทำให้คุณคุสุโนะกิหน้าซีดเลยนะ!

ว่าแต่ เจ้าหนู

นี่นายตั้งใจจะสู้คนเดียวเหรอ?

...?

เจ้าหนูเหรอ?

อ่า นายมันดีกว่าสองคนเมื่อกี้นี้เยอะเลย

สู้คนเดียวก็มีราคาสิบหมื่นเยนแล้วนะ

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ถ้าฝึกให้มันได้นะ ก็หวังว่าจะได้ 150,000 เยนนะ

ถ้าพูดถึงความคุ้มค่าในการลงทุน แล้วฝึกได้รวดเร็วล่ะก็...

ไอ้หมอนี่...

ถึงถูกจับขังไว้ได้แล้ว

ก็ไม่สนใจอะไรเลย เริ่มประเมินค่าฉันแล้วนะ

มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถาม

ก็ประมาณนั้นแหละ

การที่คุณฆ่าพ่อแม่ของเด็กในหมู่บ้านนี้ทั้งหมด มันเป็นคำสั่งของคุณใช่ไหม?

ทำไมต้องทำเรื่องน่าสลดใจขนาดนี้ด้วยล่ะ?

ถึงจะเป็นไอ้พวกนอกคอกที่ค้าคนก็ตาม ก็ควรจะไว้ชีวิตแม่ไว้สักคนสิ

เป็นคำถามที่ดีนะ

เจ้าหนูเอ๋ย 240,000 เยน

ถ้าฆ่าพ่อแม่แล้วช่วงเวลานั้นมันช่างสุขใจเหลือเกิน

ถ้าฆ่าพ่อแม่แล้วเอาลูกไปขาย มันก็สุขใจไปจนถึงข้างหน้าเลย

“อ่า พวกนั้นคงต้องทนอยู่กับนรกบนดินไปตลอดเลยสินะ”

“ความสงบสุขและอิสรภาพที่ได้อยู่กับพ่อแม่ มันคงไม่กลับมาอีกแล้วล่ะ”

“ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง น่าสงสาร น่าเวทนา...”

“อ่า น่าสงสารจัง น่าเวทนาจัง”

พอคิดแบบนั้นวนเวียนอยู่ในใจ แล้วเอาเงินที่ได้จากการขายลูกไปดื่มเหล้าเนี่ยนะ

หัวใจมันก็รู้สึกอิ่มเอมขึ้นมา...

รู้สึกดีจนเมาได้เลยล่ะ

●●●

เข้าใจแล้ว

เป็นพวกนอกคอกโดยกำเนิดก็ดีแล้ว

สามารถพรากชีวิตได้โดยไม่กังวลใจ

เป็นการแข่งขันนะ

ฝ่ายที่ชนะจะช่วงชิงอนาคตของอีกฝ่ายไปทั้งหมด

คงเป็นเรื่องที่นายถนัดสินะ

●●●●

เป็นเด็กที่กล้าหาญนะ

●●●●●

ชื่ออะไรเหรอ?

ทาจิโนะมารุ แห่งศาลเจ้าสึวะ

ทาจิโนะมารุเหรอ

ตั้งแต่เมื่อกี้อ่านออกเสียงเยอะเกินไปแล้วนะ!?

...ขอประทานอภัยด้วย คุณทาจิโนะมารุ

ในชั่วขณะนี้ ขอแสดงความเคารพในความกล้าหาญของนาย แล้วจะสู้กับนายในฐานะซามูไร ไม่ใช่แค่สินค้า

ชื่ออะไรเหรอ

ชื่อก็เปลี่ยนมาหลายแบบแล้ว แต่ตอนนี้

ข้าเรียกตัวเองว่า

...ชょうคัน ล่ะนะ

คงจะวิเศษน่าดูเลยนะ

โอ้โห ไอ้ปีศาจแห่งยุคนอร์ท-เซย์

เหล้าที่ดื่มด้วยเงินที่ขายคุณไปน่ะ

ฮิฮะ!

ทำไมเนี่ย ไอ้เด็กนี่ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยนะ!

ฉันคนเดียวก็พอแล้ว

รีบฆ่าแล้วไปหาหัวมาเลย

→ ควี

!?

...ชิ

จิบิ~...

ครั้งที่สองก็ไม่เข้าใจสินะ

หัวอยู่ไหน

สึตะ

เราถูกทหารของเราล้อมไว้ แล้วก็ร้องไห้ด้วยหน้าตาที่น่าสมเพชเลยล่ะ

ถ้าโค่นพวกเราได้ก็จะไปหาได้สินะ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ล่ะนะ

ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ซะหน่อยเหรอ!?

พวกเด็กนี่มันยังเด็กไปตั้ง 10 ปีเลยนะ

ตายซะ!

คิกะคิกะ

บ้าบิ่น บ้าบิ่น พวกเด็กนี่มันบ้าบิ่น!

พี่ชายที่เป็นขี้ผึ้งตายอ่ะ โคตรเก่งในพรรคแมลงเลยล่ะ

นี่ ไปไหนน่ะ จะหนีอีกแล้วเหรอ? มีพวกขี้ขลาดอยู่ด้วย ฮิฮะฮ่า

เพราะว่าไม่อยากให้เพื่อนๆ เห็นน่ะ...

ไม่ครับ

เพราะว่าได้รู้จากการซ้อมเมื่อกี้แล้ว

ว่าจะปล่อยให้ไปดีไหมนะ

ห๊ะ?

พูดอะไรน่ะ

คุณนี่เองเหรอ?

คนนี้แหละที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาโจรพวกนี้

ฮ่าฮ่าฮ่า!

จะเดาแผนการของนายเหรอ?

วิ่งหลบไปมาในห้องแคบๆ

อา

แล้วก็เล็งให้ดาบของฉันไปเกี่ยวสินะ

สึวะ

ง่ายไป

สำหรับพวกโจรที่บุกเข้าไปในบ้าน การต่อสู้ในห้องนี่มันเป็นวิชาประจำบ้านเลยล่ะ

ทิ้งดาบยาว

ถ้าสู้ด้วยดาบสั้นนี่ ก็คงไม่พลาดแน่

ถ้าเป็นอย่างนั้น

ในห้องปิดตายแบบนี้ กับชุดเกราะหนักๆนี่ ก็ไม่มีภัยคุกคามอะไรเลย

แถมคุณยังมีที่ให้หนีไม่มากในความแคบนี้ด้วย

นี่แหละที่เรียกว่าวิชาการรบ

คุณนั่นแหละที่บีบคั้นตัวเองนะ คุณนางาตสึมารุ!

ถ้าคิดว่าสู้ไม่ได้ล่ะก็...

ช่วยดับไฟแล้วหนีออกจากเพดานด้วยนะครับ

ด้วยความว่องไวขนาดนั้น ก็พอจะไปถึงความสูงนั้นได้

ถ้าทำได้ดี ก็อาจจะเผาให้ตายได้ก็ได้นะ...

แต่นี่ก็เป็นแค่มาตรการรองเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ดีที่สุดคือ

คุณจะเป็นคนจัดการโค่นหัวหน้าของศัตรูได้ด้วยตัวเอง

นี่จะสามารถฟันได้จริงๆ เหรอเนี่ย

ทั้งๆ ที่แค่ตั้งใจจะฟันอะไรสักอย่าง ดาบก็ยังสู้ไม่ขึ้นเลยนี่นา

คุณนี่เอง

เข้าใจผิดเรื่องการใช้ดาบไปแล้ว

อาวุธของคุณคือ "ความอ่อนโยน" ครับ

เก่งเรื่องการหนีมากกว่าการสู้

เก่งเรื่องการถอยมากกว่าการดัน

เก่งเรื่องการรับมากกว่าการรุก

นั่นเป็นเพราะความอ่อนโยนที่คุณมีทั้งหมดนั่นแหละ

ความอ่อนโยนนั้นแหละที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการฟันคน

ตั้งท่าตามที่บอกเลยนะ

ตอนนี้มาไหว้พระแล้วก็ขอพึ่งพระพุทธเจ้าเหรอ?

ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์

จะบอกความจริงที่น่าตกใจให้ฟังนะ

ไม่มีอยู่หรอก!

พระพุทธเจ้าน่ะนะ

ไม่ใช้พลังที่เต็มเปี่ยมด้วยความเกลียดชัง

ด้วยฝ่ามือที่พร้อมจะช่วยเหลือดุจพระโพธิสัตว์

โอ้

สิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาคือดาบแห่งความชั่วร้ายอันหนักอึ้ง!! ตัวตนที่แท้จริงของดาบแห่งจิตผีและพระพุทธเจ้าคืออะไรกัน!?

คุณหนูผู้หลบหนี

ตอนที่ 20 จบแล้ว