ตอน 11: Chapter 11

ตอนที่สิบเอ็ด โลกแห่งความมืด

แต่ว่า

ตอนที่นักเรียนย้ายมาอย่างนายมานี่ฉันก็ตกใจเลยนะ

เอ่อ... คือว่า

ฉันก็เหมือนกันค่ะ...

ถึงอย่างนั้น

การที่นายได้ดาบฟ้าผ่าที่ว่ากันว่าเผ่าจอมมารใช้เมื่อสี่ร้อยปีก่อนมาได้นี่นะ

สมบัติของตระกูลเอ็ดเวิร์ดนี่มันไม่เหมือนเลยนะ

อ๊ะ...อ๊ะ

ค่ะ...

ทำได้ดีมาก

นักผจญภัยกิลด์ระดับเอ็ดเวิร์ด

แต่ว่านะ

......

นายรู้เหรอ?

ไอ้เผ่าพันธุ์ด้อยนี่

มีพลังได้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ...

อะ...

นั่นมัน...

อนาสตาเซีย ฟังนะ

จัดให้ฉันได้สู้จำลองกับมันหน่อยสิ

เอ๊ะ!?

แต่ว่าคุณเฟตารุ...

นี่มัน...แข็งแกร่งจัง...

อย่าทำตัวมั่วซั่วแล้วฟังคำสั่งของฉันให้ดี!!

เข้าใจไหม

คะ...ครับ...

ตอนที่พยายามจะบอกไปแบบเนียนๆ น่ะ

●●●●●

คุณก็ไม่ฟังเลย...

หืม?

อะไรเหรอ?

อ๊ะ... ไม่ใช่ค่ะ...

ก็ไม่ได้คิดไว้เลยค่ะ

ถึงขนาดนั้น

อืม อย่างนั้นเหรอ

อะ...

แต่ว่านะ!!

หืม?

ด้วยเรื่องนี้

นี่จริงๆ แล้ว...

มันจะจบลงจริงๆ ใช่ไหมคะ...?

ฟังดูเหมือนนายไม่อยากรับใช้ตระกูลปอร์เทสเลยนะ?

...ขอโทษครับ

พูดตามตรงนะ...

เพราะว่ามันไม่ใช่อาชีพที่รู้สึกดีเลยนี่นา...

ก็ใช่น่ะสิ...

ด้วยดาบฟ้าผ่านี้...

รวมกับวัตถุโบราณที่พี่สาวนายขโมยมา

เป็นอันดับที่ห้า...

ห้าชิ้นต่อหนึ่งรุ่น

การถวายวัตถุโบราณ

ถูกต้องแล้ว ด้วยสิ่งนี้ ข้อตกลงของรุ่นนายก็

ถือว่าเสร็จสมบูรณ์แล้วสินะ

อะ...

งั้นก็...!!

เรื่องตราทาสพิเศษน่ะ มันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แต่ว่านะ!!

ตราของทาสพิเศษที่ถูกฝังไว้ในตระกูลบราโนวาของพวกนายเนี่ย

คำสาปของตราทาสพิเศษนั่นมันหายไปไม่ได้หรอกนะ

ถ้าหากว่าเจ้ามีลูก

ก็ให้สืบทอดมันต่อไป

แล้วก็ทำแบบเดิมอีกครั้ง...

แหมมมม

ไม่ว่ายังไง วันนี้เจ้าก็ทำได้ดีแล้ว

รวมถึงเรื่องการดูแลเจ้าในอนาคตด้วย

คืนนี้จะรายงานและปรึกษากัน

รอจนถึงเช้าได้เลย

อ๊ะ!

วันนี้เป็นรางวัลให้

เจ้าสามารถพักที่คฤหาสน์นี้ได้นะ

ถึงจะพักที่บ้านนี้...

ก็ได้เหรอครับ?

ในเมื่อขโมยดาบฟ้าผ่ามาแล้ว

ก็คงจะกลับไปหาคุณเจ้านายคนนั้นไม่ได้แล้วล่ะ

อีกอย่าง นี่เป็นรางวัลนะ! อย่าได้เกรงใจเลย

อ๊ะ...

ขอบคุณค่ะ

ขะ...ครับ...