ตอน 34: Chapter 34

ท่านเจ้าเมืองผู้ปกครองดินแดนชายแดน

ของเผ่าอสูร

ต้นฉบับ: คิชิตะ ฟูรุ มังงะ: ยุนโบ

เก็บเกลือหินในทุ่งรกร้างทางใต้

ทำหญ้าอาหารและการล่าในทุ่งหญ้า

และส่วนใหญ่จะเป็นการเก็บเกี่ยววัสดุและอาหารในป่า

นอกจากนั้นยังมีกฎเกณฑ์อยู่หลายอย่างด้วยนะ

♦ป่าของดินแดนใหม่ มาสำรวจกันเลยไหม!?

เมื่อเห็นนกอพยพแล้วให้เริ่มได้เลย

เวลาล่าให้ระวังอย่าฆ่าตัวเมีย

และอย่างที่อาร์นาร์บอกเมื่อครู่

ให้หลีกเลี่ยงการแย่งชิงวัสดุหรือเหยื่อกับบ้านอื่นอย่างเด็ดขาด เป็นต้น

เขาบอกว่าเจอแล้วนะนกอพยพที่ประกาศถึงฤดูใบไม้ร่วงแล้ว

แต่ว่า—

อยากไป อยากไป!

อยากไปป่าจังเลย!

ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะ—?

แย่แล้ว

พูดเรื่องนี้ออกไปเร็วเกินไปหน่อยนะ...

เพราะว่าขั้นตอนเรื่องสิทธิ์มันยังไม่เสร็จสมบูรณ์เลย ช่วยรออีกนิดได้ไหมครับ?

เรื่องสิทธิ์อะไรเหรอ—?

อาาา...

ก็อย่างที่ว่ามาน่ะ พวกเซไนก่อนหน้านี้เขาอาศัยอยู่กับพ่อแม่ในป่าลึกนี่ครับ

พอได้นึกถึงความทรงจำดีๆ ในตอนนั้น

เขาก็ทนไม่ไหวแล้วล่ะมั้งครับ

ที่พวกเธอแสดงความต้องการออกมาแบบนี้มันค่อนข้างแปลกนะ

ดังนั้นเลยอยากจะทำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ...

ไม่ต้องกังวลกันนะทุกคน

ฉันได้รับอนุญาตจากเอลดันแล้วว่าถ้าเป็นส่วนตื้นๆ ของป่าก็เข้าไปได้

เพราะว่ามันเป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้วนี่นา... รอขั้นตอนอะไรอยู่ไม่ได้แล้ว!

ฤดูใบไม้ร่วงคือฤดูเก็บเกี่ยวและเตรียมพร้อมสำหรับฤดูหนาวนะ!

เดี๋ยวจะยุ่งจนต้องขอความช่วยเหลือจากนายกเทศมนตรีเลยล่ะ!

ขอบคุณครับ

ก็เป็นแค่การเปรียบเทียบเท่านั้นเอง

พวกเธอสองคนน่ะ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป

จะต้องไปป่าเป็นประจำทุกวันแล้วนะ

งั้นทุกคนเตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ!

จะไปป่าได้แล้ว—!

คุรุมิโฮะ

ทุกวัน! ทุกวันเลยนะ!!

ทุ่งหญ้าในฤดูใบไม้ร่วงนี่วุ่นวายขนาดนั้นเลยเหรอ?

อ่า! หน้าร้อนที่ยังพอจะผ่อนคลายได้นิดหน่อยมันจบลงแล้ว!

ต่อจากนี้ไปจะเป็นฤดูกาลของ

พวกขยันที่ต้องเก็บสะสมเสบียงกันแล้วล่ะ!

—ฟังนะทุกคน

ป่าเนี่ยเป็นแหล่งขุมทรัพย์ของอาหาร แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นขุมทรัพย์ของยาพิษด้วย

ผลไม้มีพิษ เห็ดพิษ หญ้าพิษ แมลงมีพิษ มอนสเตอร์มีพิษ

ดังนั้นในป่า ถึงจะแค่เดินก็ต้องระวังแล้วนะ

ต้องจำกฎให้ดีเลยล่ะ—

—

ป่า!

ป่าจัง!

อ๊ะ หญ้าพิษน่ะ

แค่ไม่สัมผัสก็ไม่เป็นไรนะ

...ก็ควรจะนะ...

อะไรกัน...ไม่ต้องให้ฉันสอนเลย

พวกเธอสองคนนี่เดินในป่าได้แบบไม่ระวังเลยนี่นา

อ๊ะ มีเห็ดที่กินได้นี่นา อัลนา

เก็บอันนี้ด้วยกันเถอะ

เดียสก็คุ้นเคยกับมันพอสมควรเลยนะ

เหรอ? ก็อย่างว่าน่ะนะ ทางตะวันออกของอาณาจักรก็มีป่าเยอะนี่นา

ตอนเป็นเด็กกำพร้าหรือตอนช่วงสงครามก็ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องพึ่งพาอาหารจากป่าอยู่ดี

งานเตรียมเสบียงสำหรับฤดูหนาวมันมีหลายอย่างนะ แต่การเก็บอาหารในป่าเนี่ย

มันก็ต้องมีความรู้ในการแยกแยะว่าอาหารชิ้นนั้นมันมีพิษไหม ดังนั้นมันเลยไม่สามารถปล่อยให้ใครก็ได้ทำได้

โชคดีที่เซไนกับไอฮันนี่เต็มไปด้วยแรงจูงใจเลยนะ

แล้วเพราะฉันมีขวานอยู่ด้วย พวกเราครอบครัวเลยได้รับหน้าที่ดูแลป่าไปน่ะ

แต่ว่า ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอย่างนั้น แต่ก็กังวลใจเรื่องที่ต้องห่างจากฟร็องซัวที่ใกล้จะคลอดน่ะนะ

ฮ่าาา

โดยใช้ประสบการณ์ที่เป็นนักบวชมาก่อนแล้ว ไม่ใช่แค่กับฟร็องซัวเท่านั้นนะ

แต่กับเหล่าหญิงตั้งครรภ์ของเผ่าสุนัข

ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคู่สนทนาที่ดี

และเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้ด้วย

กำลังเรียนอยู่↓

ตอนนี้คุณลุงเบนเป็นคนดูแลให้

เห็ดนั่น... ไม่มีพิษเหรอครับ?

ว่าแต่ จริงๆ แล้วฉันเองก็แปลกใจกับการที่กำลังจะลองกินเห็ดนี่แหละนะ

ว่าแต่มีเห็ดที่ไม่เป็นพิษด้วยเหรอ...

เพราะว่าฉันจะไม่แตะต้องอะไรที่ไม่มั่นใจว่าปลอดภัยแน่นอน

คุณก็วางใจได้เลย

ว่าแต่ อาห์นาร์ไม่เคยใส่เห็ดในอาหารเลยนะ

เอ๊ะ? ใช้เวทมนตร์ตรวจวิญญาณเหรอ?

ไม่เชื่อเหรอว่ามันเป็นเห็ดที่ไม่มีพิษขนาดนั้นน่ะ

ดูเหมือนว่าจะเชื่อแล้วล่ะ...

...ถ้างั้นอันนี้ก็กินได้เหมือนกันเหรอ?

อ๊ะ! เห็ดนั่นมันมีพิษนะ

หน้าตาคล้ายกัน แต่ทางนั้นมันมีพิษ ส่วนอันนี้ ถ้าดอกมันอวบๆ ก็เป็นเห็ดที่กินได้นะ จำไว้ให้ดีล่ะ

จริงๆ แล้วฉันอยากจะสอนพวกเธอเองมากกว่านะ

อ๊ะ... ตรงนั้นก็มีด้วยนี่นา

ไม่คิดเลยว่าจะถึงวันที่ได้รับความรู้จากเดียส...

การที่เธอเป็นที่พึ่งได้นี่เป็นเรื่องดีแล้วล่ะ

ไม่สิ...

ตรวจดูแล้วนะ เดียส...

อ๊ะ

อ๊าาา!

โอ้

ต้นวอลนัทนี่ดีจังเลยนะ

...โฮ่ว

ไม่ใช่เก็บผลที่ร่วงอยู่ทั้งหมด

แต่เก็บแค่ประมาณสามส่วนสิบเองนี่

ดูเหมือนว่าพวกเซไนจะเข้าใจกฎการเตรียมเสบียงสำหรับฤดูหนาวแล้วสินะ

กฎนั้นคือ 'ห้ามเก็บมากเกินไป' สินะ?