ตอนที่ 52

ตอนที่ 52

เจ้าเมืองชายแดนที่เริ่มต้นด้วยผู้อยู่อาศัย

◇ผู้อยู่อาศัยใหม่ ชื่ออะไรนะ...?

ต้นฉบับ: คาเซรุ คินตะ มังงะ: ยุนโบ

ดีใจจัง...

มีผู้อยู่อาศัย (เมียร์) เพิ่มขึ้นมาถึง 18 คนเลยนี่นา...

※เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร เหตุการณ์ หรือสถานที่ที่มีอยู่จริงใดๆ ทั้งสิ้น

จะตั้งชื่อยังไงดีนะ...

เดียสกำลังปวดหัวกับการตั้งชื่อให้ทั้ง 18 คน

มีพวกแปลกๆ กำลังมาทางตะวันออกนะ!

เฮ้! ดิอาสึ!

ให้ตายสิ!

...พวกแปลกๆ เหรอ?

ดูเผินๆ เหมือนผู้ชายนะ แต่แต่งตัวเหมือนผู้หญิงเลย! พวกนั้นเป็นหัวหน้าอยู่!

น่าสงสัยเกินไปแล้ว! ควรจะแจ้งให้ทุกคนรู้ดีไหมนะ?

ซาฮิ... นั่นเป็นเพื่อนของหมู่บ้านอิรุคุ ก็เลยไม่เป็นไรหรอก

แล้วก็เรื่องนั้น...

คนคนนั้นถ้าโดนพูดแบบนั้น เขาจะเสียใจมากเลยนะ

ขอร้องล่ะ อย่าพูดเด็ดขาดเลยนะ...

?

กลับมาแล้วค่ะ คุณเดียส!

กลับมาแล้วครับ!

อ่า กลับมาแล้วเหรอ

กลับมาแล้วครับ ท่านพ่อ

อ่า กลับมาแล้วเหรอ เอลลี่

ซ่า ซ่า ซ่า

เหนื่อยหน่อยนะทุกคน

เป็นยังไงบ้างครับ การเจรจาธุรกิจน่ะ

โอ้ ฮิวเบิร์ต ยังผอมเหมือนเดิมเลยนะ

ก็...ก็พอใช้ได้นะ

เอ๊ะ?

นี่คือรายการของในการเจรจาครั้งนี้

ช่วยตรวจสอบให้หน่อยสิครับ ท่านพ่อ

ฟาง... 150 มัด น้ำตาล 10 หม้อ~ ชาแดง 5 ขวด เนื้อตากแห้ง 20 กล่อง ชีส ถั่ว ปาต้า เหล้าในถัง ผักตากแห้ง ผลไม้ตากแห้ง เครื่องเทศ วัสดุก่อสร้าง

โอ้

...ปริมาณเยอะจัง

มันเยอะเกินไปหน่อยไหมนะ?

พ่อบอกว่าคุณจะล่ามังกรเปลวไฟมาให้เองนะ

ถ้าเป็นวัตถุดิบมังกร มันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ

เรื่องมูลค่าของผ้าเมียร์ตามวัตถุประสงค์เดิม

ฉันจำไว้อย่างดีแล้ว คุณวางใจได้เลย

แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ใจ

เลยมีแผนว่าจะไปทางนั้นอีกครั้งนะ

เข้าใจแล้ว วันนี้พักผ่อนให้สบายนะ

เอ่อ... ขออนุญาตหน่อยได้ไหมคะ?

เรื่อง "เกลือ" น่ะค่ะ

ที่ดินผืนนี้ได้มาจากทางไหนเหรอคะ?

พอได้ดูรายการแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่ได้นำเข้ามาจากดินแดนข้างๆ เลยนะคะ...

เกลือเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อจากการค้ากับเป่ยจิน หรือไม่ก็รับมาจากเอลดันก็ได้นะ

ช่วงนี้พวกเผ่าสุนัขก็เก็บเกลือหินมาให้ด้วยนะ

เกลือหินเหรอ?

น่าจะ...

เก็บได้ในทุ่งรกร้างทางใต้ใช่ไหมนะ?

...ทุ่งรกร้างเหรอ?

เดี๋ยวก่อนสิคะ ฉันยังไม่ได้ยินเลยนะคะ...

ทะเลทรายอันแห้งแล้งนั่น... มันเป็นดินแดนของอำนาจไหนในประเทศอะไรกันแน่คะ...?

มีใครอาศัยอยู่บ้างไหมคะ?

?

จากอาลนาร์ ได้ยินมาว่ามันไม่มีคนอยู่เลยนะ

ว่าเพราะว่ามันแทบจะไม่มีพืชขึ้นเลย ถึงเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น อะไรทำนองนั้น

...สรุปก็คือ

เป็นเพราะอย่างนั้นสินะ

สัตว์กับนกก็แทบจะไม่มีเลยค่ะ! แมลงก็เห็นกันเป็นครั้งคราวเท่านั้น!

ทางใต้ของทุ่งหญ้าแห่งนี้ มีทะเลทรายอันแห้งแล้งแผ่กว้างออกไป

และที่นั่นก็มีเกลือหินที่สามารถเก็บมาได้มากมาย...

คุณได้มาที่นี่หลายครั้งแล้วใช่ไหมคะ?

เป็นแบบนั้นสินะ

ตอนงานแต่งของคลาอุสก็

ได้ยินว่าซื้อเกลือทะเลมาจากเป่ยจินด้วยนะ แต่เขาบอกว่าเป็นของฟุ่มเฟือยเท่านั้น

บอกว่าโดยพื้นฐานแล้วใช้เกลือหินจากทุ่งรกร้างนั่นแหละ

เหรอ... ไม่รู้เลยนะเนี่ย

อืม... เข้าใจแล้ว

ก็เป็นของที่ขาดไม่ได้สำหรับการใช้ชีวิตที่นี่สินะคะ...

ถ้างั้นล่ะก็!

1

ทำไมล่ะ! ถึงไม่ได้จับทะเลทรายนั่นเป็นดินแดนของตัวเองล่ะครับ!

คุณเป็นดยุคแล้วนี่ครับ ก็ควรจะมีอำนาจในการตัดสินใจอยู่บ้างสิ!

ที่ดินที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตนี่ ต้องรีบจับให้ได้เป็นอันดับแรกไม่ใช่เหรอครับ!

แล้วถ้าหากว่าทะเลทรายนั่นถูกประเทศอื่นเข้ามายึดครองไปแล้ว คุณจะทำยังไงล่ะครับ!!

โอ้...!

คนปกติที่เงียบๆ เวลาโกรธนี่จะเป็นแบบนี้นี่เองสินะ

ไม่รู้จะโกรธยังไงดีเลย ดูวุ่นวายไปหมดเลย

อ๋อ... จริงด้วย... ไม่เคยคิดถึงถึงขนาดนั้นเลยนะ...

เป็นอะไรไปจ๊ะ~

ล้มเหรอ~?

...แล้วในกรณีนั้นควรทำยังไงดีล่ะ?

ลองตั้งป้ายดูก็เป็นไง?

อ๋อ... นั่นก็ดีเหมือนกันนะ

วันรุ่งขึ้น

กลุ่มของเดียสกำลังมุ่งหน้าไปสำรวจทุ่งรกร้างทางใต้

ถึงแม้กฎหมายของอาณาจักรจะกำหนดไว้ว่า "ที่นี่คือดินแดน" ก็ตาม

สำหรับผู้รุกรานแล้ว มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะรับรู้อะไรเลยนี่นา

ถึงอย่างนั้น ชื่อเสียงและเหตุผลอันชอบธรรมก็เป็นเรื่องสำคัญนะคะ...

ฝั่งพวกเรานี่แหละคือดินแดนของเราค่ะ!

มีทั้งประวัติศาสตร์และหลักฐานรองรับอย่างชัดเจนเลยนะคะ!

การมีสิ่งนั้น มันทำให้การเจรจาช่วงก่อนและหลังสงครามเป็นไปในทางที่ดีขึ้นได้

และมันยังส่งผลต่อขวัญกำลังใจของทหารในประเทศเรา หรือไม่ก็ความคิดของประชาชนในประเทศศัตรูด้วยค่ะ

ผู้รุกรานที่โหดร้ายได้มายังดินแดนของเรา

ปาป๊า

ผู้รุกรานอะไรกันเนี่ย!!

ทหารของประเทศอื่นมาสร้างปัญหาและพยายามรุกรานยึดครองดินแดนของประเทศเรา

เอ่อ... เอ่อ... นั่นมันค่อนข้างจะ...

ผลลัพธ์ก็อาจจะกลายเป็นสงครามได้ ผู้คนจำนวนมากอาจจะต้องเสียชีวิต

หยุดเถอะ! อย่าทำแบบนั้นสิ!

การที่เกิดความวุ่นวายในหมู่ประชาชนหรือขวัญกำลังใจที่เปลี่ยนแปลงไปจากการกระทำแบบนี้ มันเป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้เลยนะคะ

ถ้าประชาชนต่อต้าน

ก็ไม่มีแรงใจจะทำอะไรเลยล่ะ...

เพราะฉะนั้น เราต้องทำทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้

เราจำเป็นต้องยืนยันทั้งกับคนในและคนนอกว่า ที่นี่ไม่ใช่ทุ่งรกร้างที่ไม่มีคนอยู่ แต่เป็นดินแดนของเรานะคะ

ถ้าทำแบบนั้น ก็อาจจะสามารถยับยั้งความทะเยอทะยานของประเทศอื่นได้นะคะ

และถึงแม้ว่าอะไรบางอย่างจะเกิดขึ้น เราก็อาจจะไม่ต้องสูญเสียทุ่งรกร้างแห่งนี้ไปก็ได้ค่ะ

อ๋อ... เข้าใจแล้ว

อาจจะไม่ต้องสูญเสีย... อืมมม...

ก่อนอื่นเลย เพื่อที่เราจะไม่กลายเป็นผู้รุกรานเสียเอง

เรามาสำรวจกันก่อนดีไหมคะว่า ทุ่งรกร้างแห่งนี้เป็นที่ไม่มีคนอยู่จริงหรือเปล่า

ระหว่างที่ทำแบบนั้น เราก็สร้างแผนที่ไปเรื่อยๆ... มาทำให้เสร็จภายในฤดูใบไม้ผลิกันเถอะค่ะ

ถึงฤดูใบไม้ผลิ...

อ๋อ... เข้าใจแล้ว

ปริมาตรของทรงกลมถูกกำหนดด้วยสูตร \( V = \frac{4}{3}\pi r^3 \). หากรัศมี \( r \) ถูกเพิ่มเป็น 2 เท่า ปริมาตรใหม่ \( V' \) 3 ารถคำนวณได้ดังนี้: \[ V' = \frac{4}{3}\pi (2r)^3 = \frac{4}{3}\pi 8r^3 = 8 \left( \frac{4}{3}\pi r^3 \right) = 8V \] ดังนั้น ปริมาตรจึงเพิ่มขึ้นเป็น 8 เท่า

อิรุเดมา... อึมมม...

ไม่คิดเลยว่าจะมีเครื่องมือวัดที่แม่นยำขนาดนี้อยู่ในหมู่บ้านนี้

ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ...

คุณบอกว่าได้มาจากพ่อค้าเร่ใช่ไหมคะ

ถ้ามีสิ่งเหล่านี้ ก็คงจะสามารถวาดแผนที่ที่มีความแม่นยำสูงได้เลยล่ะค่ะ

※ไม่ใช่การให้ แต่เป็นการปะปนเข้ามา

※ผลที่ตามมาคือการถูกสั่งพักงานของเป่ยจิน ด.

นอกจากนั้น พวกเรายังมีสายตาจากฟากฟ้าที่ชื่อว่าเซอร์วี่อีกนะ...

ฟุฟุฟุ... หัวใจเต้นแรงเลยนะเนี่ย

ไหวเหรอเนี่ย? เจ้าหมอนั่น...

...นายดูเหมือนกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ตลอดเลยนะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

ตั้งแต่เมื่อกี้ก็บ่นพึมพำอยู่เรื่อยเลยนะ

อ่า... นั่นน่ะ

ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้พวกเมียร์เลยน่ะ

พยายามคิดมาตลอด แต่ก็ยังคิดไม่ออกเลยสักนิด...

นั่น... เอาไว้ทีหลังก่อนไหม?

ตอนนี้ในฐานะเจ้าของดินแดน นายก็ต้องมีเรื่องอื่นให้คิดไม่ใช่เหรอ?

อย่างนั้นเหรอ?

ถ้าให้ฮิวเบิร์ตจัดการไป คงไม่มีที่ให้ฉันต้องลงมือทำอะไรหรอกนะ...

แต่ว่า การตั้งชื่อนี่แหละสำคัญกว่านะ

อยากจะรีบตั้งชื่อให้พวกเมียร์จะได้เข้ากับหมู่บ้านได้เร็วๆ น่ะสิ...

ใช่ จริงด้วย นั่นก็เป็นเรื่องนึงนะ...

อย่างเช่น ถ้าผลการสำรวจของเรา

ออกมาว่า "มีผู้อยู่อาศัยอยู่ในทุ่งรกร้างนี้" ล่ะจะทำยังไงล่ะ?

ยังไงล่ะ

ตอนนั้นก็ถึงคิวของเดียสแล้วล่ะมั้ง

คงจะต้องมีการตัดสินใจในฐานะหัวหน้าฝูงแล้วล่ะมั้ง?

ตัดสินใจอะไรกัน

ตอนนั้นก็แค่ต้องไปทักทายว่า "มาเป็นเพื่อนบ้านกันอย่างดีนะ" แค่นั้นเองไม่ใช่เหรอ?

เรื่องเกลือหินน่ะ ก็แค่แลกกับผ้าของเมียร์หรือเสบียงก็ได้นี่นา...

ถ้าเป็นคนที่อาศัยอยู่บนดินแดนแบบนี้

เขาอาจจะมีความรู้หรือเทคโนโลยีที่เราไม่รู้ก็ได้นะ

คงจะดีกว่าถ้ามีใครสักคนมาอาศัยอยู่เสียอีกนะ

※

...อย่างนั้นเองเหรอ

สงสัยอยู่ว่าทำไมถึงไปกันแค่คนน้อยขนาดนี้

ทุกคนก็น่าจะเข้าใจเขาแล้วเลยตามมาด้วยล่ะมั้ง

ถ้าเป็นผู้ชายคนนี้ ต่อให้มีคนพื้นเมืองอยู่

ไม่สิ ไม่ไหวว่ะ...

คิดว่าเขาคงจะเข้ากับคนอื่นได้ดีแน่ๆ เลย...

ถึงแม้ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา ก็คงจะจัดการได้ด้วยตัวเองอยู่ดี

ถึงขนาดที่เรากลายเป็นผู้รุกรานไปเลยล่ะ

?

ขอโทษที่ให้รอครับ/ค่ะ~

แกร๊ก

...ก็ยังไม่เห็นร่องรอยว่ามีใครอาศัยอยู่เลยนะ

ไม่สะดุดตาพวกเราเลยสักนิด

อย่างนั้นเหรอ...

เซอร์วี่! เห็นอะไรไหม!

ไม่! ไม่มีอะไรเลย!

ไม่ว่าจะเป็นที่ไม่มีคนอยู่ หรือแม้แต่ร่องรอยของสัตว์ด้วยก็ไม่เห็นเลย!

อย่างนั้นเหรอ... ไม่มีใครอยู่จริงๆ สินะ...

ไม่มีใครอยู่เลย...

ไม่มีใครอยู่เลย

เลโมอาสเตียไน...

อาาา...!

เป็นอะไรไปเหรอคะ คุณเดียส!?

มูเรีย... ไม่สิ "เมอาเรีย" นี่แหละจะดูเป็นเมียร์มากกว่า!

...

เอ๊ะ? ชื่อของเมียร์เหรอ?... ชื่อเมื่อกี้เหรอ!?

ตั้งสมาธิหน่อยสิคะ คุณเดียส!

เฮ้ย! ตรงโน้นมีอะไรบางอย่างนะ!

นั่นมันแหล่งแร่เกลือเหรอ!?

!

...นี่มันสุดยอดไปเลยนะ

เหมือนจานซุปเลยแฮะ...

บอกว่าเป็นที่เก็บเกลือหิน ก็เลยคิดว่ามันจะเป็นยังไง...

ไม่คิดเลยว่าจะมีดินแดนแบบนี้อยู่...

...ไม่มีสิ่งปลูกสร้างที่ใช้เก็บเกี่ยวอะไรแบบนี้เลยเหรอครับ/คะ

แหล่งแร่เกลือหินขนาดนี้ แต่กลับไม่มีประเทศไหนดูแลอยู่เลยนี่นา...

นอกจากเผ่าโอนิแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยเหรอ...?

ไม่สิ... มันเป็นไปไม่ได้หรอกน่า--

!

มีอะไรเกิดขึ้นบนท้องฟ้าเหรอ?

ไม่สิ... ก็ไม่ใช่แบบนั้นนะ...

เป็นอะไรไปเหรอ เซอร์วี่

รู้สึกมึนๆ น่ะ... เอาเป็นว่ารู้สึกไม่ค่อยดีเลย

อย่างนั้นเหรอ...

อย่าฝืนนะ พักผ่อนซะ

ซุย๊ะ!

ฮิวเบิร์ต! มัสติ!

!?

ค่ะ คุณเดียส... พวกเราก็... รู้สึกว่ามันแปลกๆ นะคะ...

ฉันก็เหมือนกันค่ะ... นี่มันอะไรกันเนี่ย...

!?

กลับไปก่อนเถอะ!

เอ่อ... คุณเดียส

พวกเราวิ่งได้นะ ยังพอไหวอยู่...

ไม่ต้องกังวลน่า

เป็นอะไรไปเหรอ?

ไม่เป็นไรเหรอ?

ไม่รู้สิ... คงเป็นอาการไม่สบายที่เกิดจากความเหนื่อยล่ะมั้ง

วันนี้กลับไปก่อนดีไหม?

?

...เหรอ?

เอ่อ...

ดูเหมือนจะโอเคแล้วค่ะ

อาการคลื่นไส้เมื่อกี้นี้หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยค่ะ...

เอ๊ะ?

พวกเราก็เหมือนกันค่ะ... ไม่รู้สึกคลื่นไส้เลยสักนิด

ฉันก็เหมือนกัน

นี่มันอะไรกันเนี่ย อาการคลื่นไส้หนักขนาดนั้น แต่กลับหายดีไปเลยซะงั้น!?

ฟู่ม...?

พวกคุณพักอยู่ที่นี่ก่อนนะ

ฉันจะไปสืบดูหน่อย

คุณเทียส!?

อาจจะเป็นพิษอะไรบางอย่างค่ะ

อย่าไปคนเดียวสิคะ!

ไม่เป็นไรหรอก! ดูสิ ยังปกติดีเลยนี่!

ถ้ามีอะไรขึ้น เดี๋ยวจะรีบกลับมานะ!

แน่ๆ เลยว่าฮิวเบิร์ตเป็นสายเลือดของเผ่าสัตว์ใช่ไหมนะ

ที่ฉันไม่เป็นอะไร แสดงว่ามันเป็นพิษที่ออกฤทธิ์กับเผ่าสัตว์เท่านั้นเหรอ?

ไม่สิ... ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม

การที่มันส่งผลถึงเซอร์วี่ที่กำลังบินอยู่บนฟ้าด้วยนี่มันแปลกนะ...

ซ่าาา

แต่เดิมถ้ามีพิษอยู่ในแหล่งเกลือหิน

พอได้ชิมเกลือตรงนี้เข้าไป ก็ควรจะมีอาการคล้ายๆ กันสิ...

ทำไมถึงมีแค่ฉันคนเดียวที่ไม่เป็นอะไรนะ

ถ้าจะให้เดา ก็คงเป็นเวทมนตร์พิษล่ะมั้ง

สำหรับฉันที่ไม่มีมานา เวทมนตร์พิษก็คงไม่ส่งผล เพราะโดยพื้นฐานแล้วฉันไม่มีมานาที่ปั่นป่วนอยู่แล้ว

แล้วก็อาจจะเป็นเพราะผลของเครื่องรางด้วย...

ถ้าเป็นแบบนั้น...

ก็คงจะมีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังปล่อยเวทมนตร์พิษอยู่แน่ๆ เลย...

แต่ว่า

มองไปรอบๆ ก็ไม่มีอะไรเลย...

ไม่สิ

มีอะไรบางอย่างนะ

สัมผัสได้...

ความรู้สึกนี้มัน...

เหมือนตอนที่เปิดใช้งานพลังของขวานศึกหรือไม้ขีดไฟนั่นเลย...

ตรงนั้นสินะ

ไม่รู้สิ...?

นั่นมัน...

ในขณะเดียวกันนั้น...

เดี๋ยวก่อนสิ

คราวนี้ฉันไม่ได้ออกโรงเลยนะ?

◇ตัวตนของพิษคือ...!?