ตอนที่ 54

ฉบับเล่มล่าสุด ต้นฉบับกำลังจะออก 13 เล่ม วันที่ 16 ก.ค. (พฤหัสบดี)!!!

ปราสาทจอมมารของซูดาจิ

เมื่อครั้งที่เคยวิ่งตามความฝันーー

เอส ยู ดา ชิ โนะ มาโอโจ

รับซื้อวัตถุดิบ

เควสต์ บี รับซื้อราคาสูง

ตอนที่ 54 แสงที่มาถึงก้นทะเล

มาทำอะไรกันอยู่นี่เนี่ย!?

อีกแค่ 1 ชั่วโมง เรือก็จะระเบิดวารีแล้วนะ!?

ลูกกุญแจมีแค่จำนวนจำกัดเอง...

ชีวิตแม่งก็เป็นหมาขี้แพ้เหมือนกันแหละว่ะ

ถ้าสิ่งที่มาสเตอร์พูดเป็นเรื่องจริง ทุกคนก็คงจะรอดไม่ได้หรอก!

แต่เรื่องที่พวกหมาขี้แพ้อย่างแกจะรอดชีวิตได้น่ะ รับไม่ได้โว้ย...!

มะ...หยุดเดี๋ยวนี้นะพวกแก

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ตัวละคร องค์กร สถานที่ หรือชื่อประเทศที่ปรากฏ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสิ่งที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

กลับสู่สภาวะปกติเดี๋ยวนี้!

มาสเตอร์เนกะ ปล่อยให้ตายซะ!!

ไอ้บ้าคนนั้น ในที่สุดก็ลงมือทำแล้ว

แกจะฆ่าตัวเองด้วยเหรอ!?

จะเอาชีวิตพวกเราทุกคนมาเป็นสินค้างั้นเหรอ

ทำแบบนั้นแล้วใครจะซื้ออะไรกันล่ะ!?

บ้าชะมัด! สุดท้ายก็ต้องเตรียมทางหนีให้ตัวเองอยู่ดี

อย่ามาล้อเล่นน่า คนที่รอดก็คือฉันโว้ย!

มาสเตอร์น่าจะอยู่บนเวทีหลัก

เตรียมเรือให้พร้อม

ฆ่ามัน แล้วชิงลูกกุญแจมาให้ได้!!

หืม?

อะไรกัน...

เอ๊ะ...!?

นกเรืองแสงเหรอ...?

ฟังนะโว้ยยยยยยย!!

ไอ้พวกสารเลววววววววววววววว!!

มาสเตอร์ไม่ได้เอา“ลูกกุญแจ”มานี่นา!!

แม้จะโจมตีไปก็เปล่าประโยชน์!

ก็บอกให้มาช่วยตามหาไง!!

เอ๊ะ...ใครน่ะ?

นี่มันผู้บุกรุกนี่หว่า!!

นี่มาจากทางไหนกันเนี่ย

เดี๋ยวก่อนนะ!? ถ้าเข้ามาได้ก็ต้องมีทางหนีไปด้วยสิ!

โอเค แย่งชิง...

โดนมาสเตอร์เอาไปแล้ว! สถานการณ์วิกฤตชิบเป๋ง

โดนเอาไปเหรอ!?

พวกเราอยากจะมีชีวิตรอดโว้ย!!

อยากจะกลับไปอยู่ใต้แสงตะวันอีกครั้ง!!

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เรือลำนี้ไม่เสียหายเลย

ดังนั้นขอร้องล่ะ

ช่วยกัน“หยุดระเบิดของเคทท์ส”ให้หน่อย!!

ทุกคนกลับขึ้นพื้นดินจากตรงนั้นก็ได้ไม่ใช่เหรอ!?

พวกเราช่วยกัน

มีอะไรพอจะนึกออกบ้างไหม!!

หยุดระเบิด...เหรอ?

พวกแกเป็นทีมงานที่นี่ใช่ไหม บอกพวกเราหน่อยสิ!!

รับรองว่าช่วยทุกคนไว้ให้ได้แน่!!

อย่ามาพูดเรื่องที่มันสะดวกใจตัวเองสิ...

แกก็แค่หลอกพวกเรา แล้วจะเอาลูกกุญแจไปหนีคนเดียวใช่มั้ย?

ในโลกนี้เนี่ย

หรือว่าแกมีมันอยู่แล้วล่ะ? เอ๊ะ!?

มันก็มีแค่พวกผู้ชนะกับพวกผู้แพ้เท่านั้นแหละ

!?

ถ้าไม่เชื่อใจก็...

ข้างหลังฉัน

ตามมาเลย!!

จะทำยังไงดี!?

ริล่า เดกิซึมันเหรอ!?

อยากจะรอดเหรอ? หรือว่าไม่อยากจะอยู่!?

อือ ไม่จริงน่า!? ถ้างั้น... จริงดิ!? ไอ้หมอนี่... ไอ้หมอนี่ที่มีสายตาเหมือนพวกเราเนี่ยนะ!?!!

...! ใช่แล้ว

มีคนที่มีดวงตา!

ถ้าอย่างนั้น การให้คนคนนั้นไปช่วยหาจุดระเบิดก็...

!!

ดี! พาพวกเราไปดูหน่อยสิ!

รับทราบ

ริล่า! คาลเทริโกส! พวกแกช่วยกันควบคุมความวุ่นวายภายในเรือหน่อยนะ

ครับๆ

ถ้างั้นพวกเรา 2 คนก็ต้องมีคนตามไปนำทาง แล้วก็คนติดต่อสื่อสารด้วยสิ

รับทราบครับ!

ช่วยได้เลย! เอาล่ะ พวกสารเลวคนอื่นๆ ตามมาซะ!!

พวกเราจะช่วยชีวิตทุกคนบนเรือลำนี้เอง!!

ทางนี้!

อะไรกันเนี่ย... ให้ตายสิวะ

ให้ตายเถอะ... อื้อออ

เกลียดจัง

เกลียดจัง

ทั้งๆ ที่...

ทำไมนะ

ทำไมล่ะ... อึก!

ก็ยัง

รู้สึกอยากจะวิ่งตามไปอยู่ดี... อึก!

ฟู่~

ไม่เคยถูกเอาเป็นสินค้าตัวเองมานานหลายปีเลย

วิญญาณของแก่แบบนี้เนี่ย อยากได้มันมันคือนิสัยชอบอะไรไร้รสนิยมว่ะ แกนี่!

ตัวฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะ

แต่มันก็เป็นเรื่องที่ต้องยอมรับได้ เพราะฉันเริ่มรู้ว่าตัวเองต้องการมันแล้วนี่นา

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีของที่อยาก“ขาย”เยอะแยะ แต่เป็นครั้งแรกที่มีของที่“ต้องการ”ล่ะนะ

แต่ถึงจะอย่างนั้น ก็ทำเรื่องแบบอ้อมๆ นะเนี่ย

จะลงมือเองไม่ได้รึไง

มูลค่าเนี่ย มันคือสิ่งที่เพิ่มสูงขึ้นไปอีก ในการแย่งชิงที่น่าเกลียดน่าอนาถที่สุดนั่นแหละ

ความตื่นเต้นที่ไม่รู้ว่าจะได้มันมาถึงวินาทีสุดท้ายน่ะ

ที่ตัวฉันซึ่งเป็นมาสเตอร์แล้ว ไม่ได้ผ่านประสบการณ์นั้นมา แต่กลับได้สิ่งที่ต้องการมาง่ายๆ...

มันเสียดายแย่เลยไม่ใช่เหรอ?

ไอ้โรคจิตเอ๊ย โรคจิต

จริงๆ น่ะเหรอ

นี่เป็นความรู้สึกจริงใจของคุณเนกะเหรอ?

... 'ประสบการณ์แรก' ... คุณพูดแบบนั้นใช่ไหม?

ก็เรื่องนั้นน่ะเหรอ?

คือเรื่องที่ "พวกเดียวกันจากบ้านเกิดถูกกวาดล้างหมด"?

ถ้าเป็นอะไรให้ฆ่าเวลา ก็เล่าให้ฟังก็ได้นะ

มันไม่ใช่ความทรงจำที่จะต้องเก็บซ่อนอะไรหรอกนะ

นอกจากจะสูญเสียคนในครอบครัวไปแต่เนิ่นๆ แล้ว

ฉันก็ยังอ่อนแอ โง่ๆ และไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ฉันคือคนไร้ค่าที่สุดในหมู่บ้าน

คนอย่างฉัน

ที่ได้ถูกชักชวนให้เข้าร่วมกลุ่มผจญภัย

ก็คือการเก็บวัตถุดิบที่ได้จากการผจญภัย

สิ่งที่ได้รับก็คือ "คนแบกสัมภาระ"

ที่โรงเตี๊ยม

คือการนำสิ่งของที่เพื่อนๆ ไม่ต้องการ

ไปขายที่ร้านขายเครื่องมือและร้านขายวัตถุดิบ นั่นคือกิจวัตรประจำวันของฉัน

รับซื้อราคาสูง

วันนั้น

พวกพ้องรับงานที่ไม่สมกับความสามารถของตัวเอง

พวกมันเดินลึกเข้าไปในดันเจี้ยนเพื่อไปเก็บ“วัตถุดิบ”

แต่ว่า “วัตถุดิบ” นั้นมันดุร้ายเกินไป

หนีไปเลย

ไปทางนั้นสิ!! ไอ้ไร้ประโยชน์!!

ทำได้ถึงขั้นสร้างบาดแผลถึงตายรึยัง

ก็อบไลท์มันก็สิ้นลมไปแล้ว

...อ๊ะ

ของฉัน

หน้าที่ของฉัน

ร้านขายวัตถุดิบ

รับซื้อ

สภาพมันแย่ เลยลดราคาลงให้หน่อยนะ

อาวุธกับชุดเกราะก็เละเทะแบบนี้ เกือบจะฟรีเลยนะเนี่ย

ครั้งต่อไปขอให้จัดการให้ดีกว่านี้หน่อยนะ!!

ขายได้แล้ว

เหมือนเช่นเคย

ไม่ต่างจากเดิมเลย

กิจวัตรประจำวันของฉัน

วัตถุดิบที่ทุกคนต้องเอาชีวิตเข้าแลก

อุปกรณ์ที่ทุกคนเลิกใช้

มันขายได้เรียบร้อยแล้ว...

ทุกคน...

ขายได้แล้ว

... "ของใช้" ของเพื่อน...

ฉันลืมความรู้สึกที่สัมผัสได้ในวินาทีนั้นไม่ลง...

แล้วก็ตระหนักได้ว่า

ฉันถูกเกิดมาเพื่อ "

คำชวนของเขาน่ะ

ฉันสามารถมอบ "คุณค่า" ให้กับประกายแห่งชีวิตมากมายเหล่านั้นได้!!

มันคือการเปิดเผย!

แม้กระทั่งการกระทำที่คนทั่วไปจะลังเล

ความตายที่ไร้ความหมายก็สามารถแปรเปลี่ยนให้เป็นงานศิลปะที่งดงามได้!! นี่แหละคือชะตากรรมที่ฉันต้องทำ!!

หลังจากนั้นฉันก็ได้เข้าร่วมกลุ่มต่างๆ สลับกันไป และได้ทำเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ว่า

ก็ไม่ถึงกับความปิติยินดีเท่าตอนแรก

เมื่อเวลาผ่านไป โลกก็สงบสุขลง และในโลกภายนอกก็ไม่สามารถเติมเต็มชะตากรรมของตัวเองได้อีกต่อไป

แล้ว จุดหมายที่ไปถึงก็คือ กิลด์เงามืด เทศกาลบูชาเนื้อของนางเงือก...

ประมาณนั้นครับ

เป็นอย่างไรบ้างครับ ชีวิตของผม

...งั้นก็

คุณเนกาคนนั้น

หมายความว่าไม่ใช่ของ “จริง” งั้นเหรอครับ...?

?

ส่วนอีกคนก็เป็นคนที่เคารพหัวหน้าอย่างยิ่ง

ทั้งสองคนก็เป็น “เนกา” ทั้งนั้นนี่ครับ?

และอีกคนก็คือคนที่รักประกายแห่งชีวิต

ทั้งคู่ก็ไม่ใช่ของปลอม เพียงแต่แค่แยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องสาธารณะแล้วสลับโหมดไป

คนหนึ่งก็ร่าเริงมาก

มันเป็นช่วงเวลาที่โคตรจะน่าเบื่อเลยครับ

...

ว่าแต่...ข้างนอกงานเป็นยังไงกันนะ?

ไม่มีใครมาเลยแฮะ

พวกมนุษย์สกปรกพวกนั้นมันกำลังคลานไต่ปลวกกัดกันเอง หรือกำลังถูกวีรบุรุษแห่งแสงบดขยี้อยู่กันแน่

อาฮ่าฮ่า!

ขอให้เป็นโศกนาฏกรรมที่วิเศษที่สุดก็แล้วกันนะ!

โย่วๆ กำลังทำอะไรสนุกๆ กันอยู่นะ

คุณมาสเตอร์

!!?

กลับไปดูพวกอุปกรณ์ที่ต้องซื้อเพิ่มแล้วก็เห็นสัญญาณออกอากาศเลยตกใจเลยว่ะ

มันเป็นการฆ่าตัวตายที่จัดเต็มทีเดียวเลยนะเนี่ย

ซิตโร!!

ไอ้หมอนั่นน่ะเหรอ!?

โอ้โห—!?

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ พี่น้อง!!

เห้ย!? สุดยอดไปเลย!! มาถึงใต้ทะเลได้ยังไงล่ะ!?

ไม่ใช่พี่น้องนะ!!

...มาทำอะไรเหรอ

ก็มากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายไงล่ะ!

ไม่คิดเลยว่าจะต้องปิดร้านซะแล้ว... ฉันชอบร้านนี้มากเลยนะ คงจะเหงาแย่เลยล่ะ～

เข้าใจแล้ว

นี่แหละคือความฝันต่างๆ ที่คุณมาสเตอร์อยากทำให้เป็นจริง

อย่ามายุ่งน่า

ไม่ทำๆ!

ก็บอกแล้วไงว่าฉันเป็นร้านขายของที่คอยสนับสนุนความฝันไม่ใช่เหรอ?

ถ้าคุณมาสเตอร์มีความฝันสุดท้ายที่อยากทำให้สำเร็จด้วยชีวิตล่ะก็ ฉันจะสนับสนุนให้เต็มที่เลย!

แต่นะ?

หมู่บ้านคนจะหนีออกไปเองนะ

!!?

คุณมาสเตอร์ต้องการหัวหน้าไม่ใช่เหรอครับ?

แค่นายคนเดียวก็พาขึ้นไปบนดินได้ ไม่น่ามีปัญหาเรื่องคุณภาพใช่ไหมครับ?

ทำไมต้องเป็นฉันคนเดียวล่ะ...!?

มีแผนอะไรกันอยู่!?

มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ!!

ก็เพราะคุณทาจิบาน่ากำลังเศร้าไงล่ะ

...ฮะ

พาไปให้พ้นๆ ไปซะที

ขอบคุณนะ♡

จะให้พาไปได้ยังไงกัน!

?? ทำไมล่ะ? หมายความว่าได้ช่วยแล้วเหรอ? คุณสามีที่คุณรักไง? ไม่ต้องการให้รอดเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น จะพาไปทั้งสองคนเลยไหมล่ะ?

ใครจะไปรู้ว่าหลังจากถูกพาไปแล้ว หมู่บ้านคนจะต้องเจออะไรบ้าง

อีกอย่างนะ

ทันเวลาแล้ว

ยังมี "เพื่อนร่วมทาง" ที่กำลังวิ่งวุ่นเพื่อแก้ไขเรื่องนี้อย่างเต็มที่

ห๊ะ~?

เป็นพวกที่จะทำให้ความปรารถนาที่ได้รับมอบหมายสำเร็จให้ได้แน่นอน

มีหลักฐานอะไรเหรอ~?

ในโลกนี้คนที่ไว้วางใจพวกนั้นได้มากที่สุดก็คือ

ข้า อดีตจอมมาร

หืม?

กลับตรงกันข้าม มันเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ

การที่เจ้าปรากฏตัวขึ้นน่ะ หมายความว่ากุญแจอีกหนึ่งดอกก็เพิ่มเข้ามาแล้วใช่ไหม?

ไม่รู้สิ

นอกจากเรื่องที่ดำน้ำลงทะเลแล้ว เจ้าแหละคือตัวหลักเลยล่ะ

พูดจาปัดความรับผิดชอบเหรอ!? ขอโทษนะที่ไม่มี (คำที่คล้ายกับ "Goden Tapure")

ตอนนี้ทั้งริร่าและคาร์เทริคอสก็ไม่อยู่

ถ้าเราจับพวกเราสองคนไว้ตรงนี้

เดี๋ยวอาจจะได้รางวัลเป็นของตอบแทนก็ได้นะ

ถอยไปก่อนนะ หัวหน้า เดี๋ยวจะโดนไฟลวก

คุณหนูเอ๊ย...!?

ว้าววว จอมมารคายาบะ~

คุณมาสเตอร์~ ช่วยหน่อยน้า~♡

...ทำไมถึงก่อเรื่องขึ้นมาได้แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้

ถึงอย่างนั้นก็ตาม

ในงานอันศักดิ์สิทธิ์นี้

การที่จะระงับลูกค้าที่ทำตัวป่าเถื่อนก็เป็นหน้าที่ของฉัน

ถึงแม้เขาจะเป็นปีศาจนะ ถ้าฆ่าได้จะได้เอาเป็นวัตถุดิบไหม?

เป็นของที่มอบให้จากคุณมาสเตอร์น่ะ♪

ได้รู้เรื่องมหัศจรรย์เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

จะทำอะไรก็ได้ตามใจเลย

โฮ่

ถ้าฆ่าได้ก็ลองฆ่าดูสิ

อัสนีดำ, โครม!