ผู้วาด·ผู้วาดภาพ
สองคนสูบบุหรี่อยู่หลังซูเปอร์มาร์เก็ต ตอนที่ 53
【ตอนที่ 53】
สายฝนที่โปรยปรายลงมาเปียกเท้า พรมแดนที่คลายตัวและหย่อนยานของทั้งสอง
เรื่องราวนี้
คือความสุขเล็กๆ ในชีวิตประจำวันของคุณซาซากิ ผู้เป็นพนักงานบริษัทวัยกลางคนที่ต้องทำงานหนัก ซึ่งก็คือคุณยามะดะ พนักงานประจำของซูเปอร์มาร์เก็ตที่คุณไปบ่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้พบกับคุณทามายะ เพื่อนร่วมงานของคุณยามะ และความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เริ่มต้นขึ้นจากการที่ได้สูบบุหรี่ด้วยกันที่หลังซูเปอร์มาร์เก็ตในยามค่ำคืน
ช้าไปหน่อยนะ
เอ่อ... คุณทามายะ...
ก็แค่
ก็แค่เหรอครับ?
แค่เหรอ?
เบนิ
ก็
ก็อย่างนั้นแหละ เมื่อกี้มันก็เป็นแค่...
แย่แล้ว... ทุกอย่างมันถูกลบล้างด้วยคำว่า "ก็แค่" จนหมดเลย...
อะ เอ่อ...
คุณ... คุณสูบบุหรี่ไปแล้วเหรอครับ?
อ๊ะ!
งั้น... ในเมื่อสูบหมดแล้ว...
จะส่งไปให้ไหมนะ...?
ห๊ะ?
เอ๊ะ!?
แบบนั้นคุณซาซากิก็เหมือนเป็นแค่คนรับใช้ของผู้จัดการร้านเลยสิ
สูบสักมวนสิ...
★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล กลุ่ม หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใด ๆ ทั้งสิ้น
อืม...
อะไรนะ
อื้อ
...รู้สึกมึนๆ นิดหน่อย...
มึนๆ นี่...
จะเป็นเพราะเมื่อกี้แน่เลย...
อ๊ะ! ไม่สิ เราต่างหากที่มึน!
สงสัยเพราะสูบบุหรี่มาทั้งวันแล้วนี่นา!
...ทั้งวันเลยเหรอครับ?
วันนี้อยากจะกลับบ้านให้เร็วที่สุดเลย
ก็เลยพยายามกินกับสูบบุหรี่แบบพอดี ๆ น่ะ
เอ๊ะ...?
แล้วก็โดนตำรวจมาหยุดตรวจด้วย แถมยังตรวจอีกด้วย...
แต่ว่ารถไฟดันเกิดปัญหาใหญ่จนต้องหยุด แล้วก็แท็กซี่กับรถบัสก็มีแถวยาวเหยียด
ก็คิดว่าแย่แล้ว～ แต่พอดีว่ามีคนรู้จักขับรถผ่านมาพอดี เลยให้ไปซ้อนด้วย!
ก็คิดว่าคงจะทันช่วงเวลาของคุณทามายะแล้วสิครับ...
เลยต้องไปปั่นจักรยานเช่าไปให้ใกล้ ๆ น่ะครับ
ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ดูนาฬิกาให้ดีกว่านี้
ทำไม
ซาซากิ...มนุษย์เงินเดือนวัยกลางคนที่เหนื่อยล้า ความสุขในแต่ละวันคือบุหรี่และการบริการที่สดใสของคุณยามาดะ
ฮะ!
รีบ ๆ หน่อยสิ
ตึ้บ
...ขอโทษ
จะไม่พูดนะ!
ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้น...!
ที่ไม่ได้พูดออกไป
ฉันเอง
...ทำไม
พวกเราถึงได้เจอกันบ่อยขนาดนี้
พอได้เจอกันจริง ๆ แล้วมันจะเป็นยังไงกันนะ?
...ฟุ
อะไรเหรอ
คุณซาซากิ
จริงด้วยสิ ทำไมกันนะ
ขอโทษ...
ครั้งก่อนคุณอยู่ข้าง ๆ ให้ด้วย
เมื่อกี้กำลังคิดเรื่องจุกจิกอยู่
เหมือนคนโง่เลย
...ขอบคุณนะ
นี่
เอ๊ะ!?
ออกให้ซักรีดไว้นะ
เงินน่ะ...
พอจะคืนให้ปุ๊บก็ปัดทิ้งเลย
...แผลน่ะ
...
ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?
พนักงานปริศนาที่มาปรากฏตัวในห้องสูบบุหรี่ของซูเปอร์เอส ทามายะ ดูเหมือนจะสนิทกับคุณยามะนะ
เป็นสะเก็ดแผลมานานแล้วนะ
ขาล่ะ? ที่เดินไม่ได้น่ะ...
นี่ไง
อะ! เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อนนะ...!
อย่าหักโหมเกินไปสิ...!
หืม?
ก็เลยบอกว่าไม่เป็นไรไงล่ะ!
ก็พูดเกินจริงไปแล้วนี่นา
ถ้างั้นก็
...ใช่ครับ
ไม่เป็นไรหรอก...
ตั้งแต่เมื่อกี้
นี่
ไม่ถามเรื่องคุณยามาดะเลยเหรอครับ?
คุณซาซากิหาเรื่องของคุณยามาดะกันทั่วเลยใช่ไหม
หรือว่าคุณได้ยินมาจากหัวหน้าแล้วล่ะ?
ไม่นะ
ก็แค่บอกมาว่าปลอดภัยดี
อ้อ จริงด้วย
ได้ยินจากหัวหน้ามาแล้วนี่นะ...
เป็นแค่สายช้าแบบไม่มีเหตุผลเลยนะเนี่ย
ไม่ต้องกังวลหรอกนะ
ใช่แล้ว!
ดีจัง ขอบคุณนะ
ที่มาบอกให้รู้
...หืม
งั้นก็そろそろกลับดีไหมนะ
เป็นไง?
ขอโทษนะ ที่ผู้จัดการสั่งแบบนี้อย่างรวดเร็วเลย
บ้านก็อยู่คนละทิศด้วยนี่นา
ไม่ ๆ!
แน่นอนอยู่แล้ว
ผู้จัดการก็พูดไม่ใช่เหรอว่าค่าสูบบุหรี่ด้วย
อีกอย่าง
ถ้าเดินได้ในคืนที่มีอากาศแบบวันนี้ รับรองว่าสบายใจแน่เลย
อืม
...คุณพกร่มอยู่ไหม?
ไม่มีเลย...
ขอโทษนะ คุณทามายะ
ขอบคุณที่กางร่มให้ครับ
เพราะว่าปกติจะพกเป็นร่มที่วางไว้ตลอดนี่นา
ร่มนี่ไม่เป็นปัญหาหรอก
ได้ยินมาว่าวันนี้อากาศดีแจ่มใสผิดปกติเลยนะ
บางทีมันอาจจะเป็นอย่างที่เจ้าหมอนั่นพูดก็ได้นะ...
เจ้าหมอนั่นน่ะ
เพื่อนร่วมงานที่มักจะเอามาพูดถึงเป็นพักๆ เหรอครับ?
อืม
เขาชอบพูดบ่อยเลยล่ะ
ว่า "ถ้าแกจะเลิกงานโดยมีเป้าหมายที่แน่ชัด มันจะนำมาซึ่งความโชคร้าย!" อะไรแบบนั้น
ก็คิดมานานแล้วนะ แต่ว่าคุณลุงคนนั้นมันไร้ความละเอียดอ่อนจริงๆ
ฮ่าๆๆ! ว่าไปนั่นแหละ!
แต่ก็นะ...ถ้าเป็นเพื่อนกันนานๆ มันก็จะกลายเป็นนิสัยไปเองสินะ
เป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปีแล้วล่ะ?
อย่าถามสิ
เรียก... ย้ายมา
เอ่อ คือว่า... เราเจอกันตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยที่มิเอะน่ะ...
พอแล้ว
เดินไปสิยย
นี่ๆ นิดนึงนะ...
ห๊ะ?
ตรงนั้นมีแอ่งน้ำ รีบออกไปเร็วๆ เลย
รถที่ขับพุ่งมาแบบโง่ๆ อ่ะ!
หลบหน่อย!
ไม่...ฮะ...ฮะๆ...
โชคร้ายจริงๆ วันนี้...
ทั้งๆ ที่คุณทามายะช่วยซักให้แล้วแท้ๆ
ตอนนี้ก็ต้องมาใช้ผ้าเช็ดหน้าแทนซะแล้วสิ~
ไอ้บ้า!
เอ๊ะ
จะมาพูดเรื่องว่าไม่เป็นดวงนี่มาจากปากใครวะ
...คุณซาซากิ
ก็เพราะว่าไม่ขยับไงคะ กลัวว่าตัวฉันจะเปียกน่ะ
เอ่อ...
ก็เป็นเรื่องโชคร้ายสารพัดนี่นา
...ขอโทษ
ถ้าเป็นคนใจดีขนาดนั้นล่ะก็
คุณซาซากิเนี่ย
จริงเหรอ
ใจดีกับทุกคนนี่นา...
ถึงจะอย่างนั้น ก็อยากตามหาคุณทามายะ
มาตามหาฉันให้เจอสิ
มาช่วยด้วยเนี่ยสิ
รูปมันเบลอเกินไปจนอ่านข้อความไม่ออกเลย
เอ๊ะ... คุณทามายะ!?
วันนี้ก็เป็นแบบนี้จนกว่าจะกลับบ้านเลยนะ
หา!?
ก็ช่วยไม่ได้นี่นา
ห๊ะ...?
ก็เพราะคุณซาซากิเป็นแบบนั้นไง
เป็นความผิดของฉัน
ไตร่ตรองแล้ว
อา...
แล้วเหรอ!?
เบรกให้ด้วยนี่นา
คนขับใจดีจังเลยนะเนี่ย
คุณทามายะเหรอ?
รถคันนั้น...
บางทีอาจจะเป็นคนรู้จักของคุณเหรอ?
...อืม ไม่ใช่
รถคันนั้นไม่ค่อยเห็นแถวนี้เท่าไหร่
คุณทามายะเป็นคนรู้เรื่องรถเก่งเหรอ?
...อืม ไม่รู้สิ
คัน...ที่อยากได้น่ะ
เงินที่ได้มาจากงานน่ะ ฉันเก็บมันไว้
รถคันนั้น
แล้วก็อยากจะซื้อรถด้วยแรงของตัวเอง
ฉันอยากจะไปกินราเม็ง
ที่หลายๆ ที่จังเลย...
ร้านราเม็งนี่นะ
ตามริมถนนนี่ก็มีร้านอร่อยตั้งเยอะเลย
ถ้าอยากจะเที่ยวแถวแบบนั้น การมีรถจะสบายกว่าเนอะ
ถ้ามีรถ ก็ไปกินตามจังหวัดอื่นได้ตามอารมณ์เลย...
เปิดร้านใหม่แบบจัดเต็มเลยนะ...
...แบบว่า "โอ๊ย ราเม็งอีกแล้วเหรอ" ใช่ไหมล่ะ
ไม่สิ ไม่ใช่แค่ข้างถนนเท่านั้นนะ...
แต่ที่ภูเขาที่มองเห็นวิวสวยๆ น่ะ
ก็มีร้านอร่อยๆ ตั้งอยู่โดดเดี่ยวนี่นา...
ช่างเป็น
ฝันที่สวยงามจริงๆ
...ขอโทษนะ...ที่คิดไปเองว่ามันเป็นความฝัน
ก็รู้สึกว่ามันดีจัง เลยหลุดปากออกไปเอง...
อา
คือว่านะ
คุณซาซากิ
ถ้าซื้อรถได้แล้ว อยากทำหลายอย่างเลย
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
ร้านที่เคยดูแลมาตลอด
ก็อยากให้พวกเขามานั่งในรถฉัน
ของฉัน...เรื่องนั้นทุกคนต้องมีส่วนร่วม
อยากจะไปกินข้าวหรือเล่นอะไรกับทุกคน
ดังนั้น
ด้วยกัน
ฉันไม่ได้เป็นพนักงานนี่นา
ไม่รู้ว่าจะได้เท่าไหร่เลยล่ะ...
แย่ที่สุดก็อาจจะเป็นฉันกลายเป็นป้าแล้ว
คุณซาซากิอาจจะกลายเป็นคุณตาไปแล้วก็ได้
...ถ้าอย่างนั้น
ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร
ในฝันของฉันน่ะ
คุณซาซากิก็
...มีอยู่ด้วยเหรอ?
ซาซะ...
คุณซาซากิหัวเราะแล้วก็พูดว่า ขอบคุณนะ...
ถึงจะพูดแบบนั้นก็ตาม
ฉันนั่นแหละที่เอาเปรียบความใจดีของคนๆ นี้มากที่สุด...
...อ่า
คุณซาซากิเหรอ?
อ๊ะ! ขอโทษนะ...
ขอบคุณนะ...！
ถ้าฉันพอจะช่วยได้
อยากจะ...
งั้นก็
สัญญานะ...
เข้าใจแล้ว
สัญญานะ...
เอ๊ะ!?
ไม่ใช่
เอ่อ งั้นก็แบบว่า เซ็นชื่อลงบนกระดาษอะไรแบบนั้นเหรอ!?
โง่
!?
โฮะ โทษทีนะ ดูเหมือนว่าฉันจะยังไม่เข้าใจดีเท่าไหร่เลย
อ่าาาาาาา
ดีเลย
คุณซาซากิ
สัญญาไว้นะ
แบบนี้
...ทำกันเหรอ
คุณซาซากิ
ใช้ร่มกลับไปเถอะ
เอ๊ะ...ได้เหรอ!?
ไม่งั้นจะเปียกโชกเลยนะ
งั้นวันนี้ก็ขอบคุณนะ
...ราตรีสวัสดิ์
คิ
อืม
ราตรีสวัสดิ์นะคุณทายามะ
อา
คราวหน้าจะไม่กอดอกแล้วนะ
เข้าใจแล้วไม่ใช่เหรอ!?
คุณซาซากิเนี่ย
ใจดีกับ
ทุกคนเลยนะ...
มันไม่ใช่แบบนั้น
คืนนั้นที่ฉันอยากจะเจอ
นะ
มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น
ที่เล่าเรื่องความฝันให้ฟัง
การที่เอาฉันไว้ในนั้นน่ะ
มันทำให้ดีใจมากแค่ไหน
แล้วบอกออกไปได้ล่ะก็
ถ้าสักวันได้เรียกชื่อของนาย
ขอโทษนะ
เดี๋ยวก่อนสิ
อะไรเหรอ คุณซาซากิ
เป็นไงบ้าง
ขอโทษนะ... จับหน่อยสิ
มันติดอยู่บนผมนะ
คุณทายามะ
...?
โฮะ โทษทีนะคุณทายามะ!!
ตอนนี้ชื่อ...!!
แย่แล้ว...!
ทั้งที่ไม่ได้ผิด แต่ดันไปผิดอีกแล้ว!! นี่มันอะไรกันเนี่ย!?
แต่สำหรับเธอแล้ว มันก็แค่ซาซากิที่ช่างซื่อบื้อ เข้าใจผิดว่าเธอกับคุณทายามะเป็นคนเดียวกันเท่านั้น
แค่ความหยาบคาย!!
โฮะ จริงๆ ขอโทษจริงๆ นะ...
ระวังหน่อยสิ
จริงเหรอ
ห๊ะ
นั่น
คะ!?
หอมส้มในบ้านฉันทิ้งไว้ไหม?
เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกนะ...
งั้น
คราวนี้ขอให้เป็นจริงๆ นะ
ลาก่อน
กลับบ้านดีๆ ล่ะนะ
คารากะ
การเก็บเป็นความลับนี่...มันลำบากจังเลยนะ
เปียก
...กลิ้งออกไปแล้ว
คุณทายามะ
อะไรเหรอ
ผิดเหรอ เจ้าโง่
ถึงจะถูกเข้าใจผิดไปแล้วนะ...
แบบว่า
รู้สึกเหมือนโดนเรียกจริงๆ เลย...
วันนี้
มันแปลกนะคุณซาซากิ
ใบหน้าแบบนั้นก็
ช่วยบอกหน่อยสิ
ที่แปลกกว่านั้น
คือทางฉันต่างหาก...
เป็นความฝันที่วิเศษจัง
เรื่องความฝันน่ะ
เล่าให้ฟังตั้งเยอะ
ถึงกับคิดถึงเล่าถึงมันตลอด... ทั้งที่เคยหยุดทำมาเลยนะ
ถึงกับทำให้มีการสัญญาด้วยเลยนี่นะ
เร็วเข้า
ก็อยากจะคิดว่ามันจะเป็นจริงให้ได้...
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/44)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ถ่ายทำลับฉบับคนช็อตเงิน
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
เสียงรำพึงจากหมอยา บันทึกไขปริศนาแห่งวังหลังของเหมาเหมา
ตำรับปริศนา หมอยาแห่งวังหลัง
แมวสาวอมควัน
ซาซากิกับพีจัง
คุรุมิจังนักเทรด FX
คนปรุงยาเสน่ห์ขวดนี้แอบมีใจให้อยู่รู้บ้างไหม
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
