ตอน 54: Chapter 54

สองคนสูบอยู่หลังซูเปอร์ฯ 【54เล่ม】

ข้างหลังซูเปอร์ฯ ก็สูบบุหรี่กับเธอ

ผู้เขียน/ผู้วาด จิชุ

ตกลงมาจนร้าวเลยล่ะ ของมีค่าชิ้นหนึ่งของคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

ไม่มีเรื่องที่ต้องแจ้งเป็นพิเศษหรอก แต่ว่า

มีอะไรที่ต้องส่งแบบฟอร์มตัวเองออกไปไหม? มีอะไรที่ต้องส่งแบบฟอร์มตัวเองออกไปไหม? มีอะไรที่ต้องส่งแบบฟอร์มตัวเองออกไปไหม? มีอะไรที่ต้องส่งแบบฟอร์มตัวเองออกไปไหม?

จากสำนักงานใหญ่ ปีนี้ก็มาตามเคยนี่ล่ะ

เอาล่ะ มารวมตัวกันแล้วนะ

กำหนดส่งคือสัปดาห์หน้า!

แบบฟอร์มสำหรับพนักงานกับสตาฟจะต่างกัน ดังนั้นให้แต่ละแผนกแจกให้ถูกนะ

ซาซากิ... ไอ้หนุ่มวัยกลางคนที่ทำงานหนักจนเหนื่อยล้า ความสุขในชีวิตประจำวันก็คือบุหรี่ กับการบริการที่เป็นรอยยิ้มของคุณยามาดะนั่นเอง

มันออกแล้ว... แผ่นจัดการเป้าหมาย...

ถ้าไม่มีอะไรดีๆ ก็เขียนกลอนสั้นๆ ไว้ก็ได้นะ

เป็นคำเตือนจากสำนักงานใหญ่ว่า

ขอให้พนักงานอย่าเขียนอะไรที่คลุมเครืออย่างการลดการสูญเสียอะไรนั่นเชียวล่ะ

ฮ่า～

ของคุณพนักงานน่ะ ดูมีตั้งเยอะแยะ น่าจะยุ่งน่าดูเลยเนอะ

เปล่าหรอก! แต่ฉันมีปากกาของคุณยามอยู่นี่ไง!

มันเกี่ยวข้องกันเหรอ?

ส่วนฉันน่ะ ชอบอันที่ช่องเป้าหมายในอนาคตสิ...

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด

พูดอะไรน่ะ คุณป้า

คุณคลั่งไคล้ผู้จัดการร้านนี่นา แค่เขียนว่า "อนาคตอยากเป็นรองผู้จัดการครับ!" ก็ได้นี่นา

พูดอะไรของเธอเนี่ย!?

ยามาดะ... พนักงานร้านยอดนิยมของซูเปอร์ฯ เอส ดูเหมือนจะสนิทกับทายามะด้วยนะ

คะๆ พูดอะไรง่ายๆ แบบนั้นน่ะ...!

ก็ไม่ได้พูดอะไรง่ายๆ สักหน่อยนะ

ฉันนี่ ถึงได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ก็ว่าจะแวะมาดูที่ร้าน แล้วก็ไปเจอคุณยามะด้วย...

ตั้งใจว่าจะเป็นฝ่ายจัดซื้อของแผนกอาหารทะเลแล้วล่ะ...

ฟุฟุ บริสุทธิ์เกินไปแล้ว!!

แต่นี่มันอัจฉริยะนะ...

ใช่แล้วล่ะ

เอ๊ะ?

คุณยามะ นั่นเสร็จแล้วเหรอ?

ทายามะ-พนักงานปริศนาที่มาปรากฏตัวที่บริเวณสูบบุหรี่ของซูเปอร์ฯ เอส ดูเหมือนจะสนิทกับยามาดะด้วยนะ

ยามาดะนี่ทำเสร็จเร็วทุกทีเลยนะ...

อืมมม ยังไม่เสร็จ

ใกล้จะถึงเวลาที่ผู้จัดการร้านจะส่งแล้วล่ะ

คงต้องทำที่บ้านแล้วล่ะ

อ๊ะ โอ๋...อย่างนั้นเหรอ

จ...จงระวังนะ...

คุณยาม บ๊ายบาย!!

งั้น บ๊ายบาย คุณป้า

กรุบกรับ

วิธีการต่าง ๆ

เป้าหมายการปฏิบัติงาน

เป้าหมายในอนาคต (เว้นว่างก็ได้นะ)

เป็นความฝันที่วิเศษจัง

เหรอ แกนี่

คนอย่างฉัน

...นี่นา

ตั้งเป้าหมายเป็นพนักงานประจำ

ไม่อยากทำแท้ๆ เลยนะเนี่ย

หลายวันต่อมา

ช่างไม่ให้เกียรติเลยนะเนี่ย~!!

ทำไมสามคนถึงไปทำธุรกิจด้วยล่ะครับ หัวหน้า!!

ถ้าเป็นการสอนงานพนักงานรุ่นใหม่ซาซากิคนเดียวก็พอแล้วนะครับ!

ห๊ะ?

ถึงต้องให้ผมไปช่วยด้วยเนี่ยนะ

...แกนั่นแหละ

แกนั่นแหละ

แกแทนเหรอ?

ก็เลยบอกคุณซาซากิว่า ไปไปทำธุรกิจเพื่อเป็นการสอนงานเพื่อนร่วมงานโง่ๆ น่ะสิ!!

คือผมเป็นคนบอกคุณซาซากิเองนะว่าไปทำธุรกิจ!

ไม่เป็นไรนะ? เมื่อเดือนที่แล้วคุณไปเดทกับภรรยาใช่ไหม?

รุ่นพี่ซูซูกิ...

ในที่สุดก็อยู่ระดับเดียวกับฉันแล้วสินะ

ให้ตายสิ สองคนนี่สนิทกันจริงๆ เลยนะ

ไอ้โง่! มองตาเป็นเหรอแกเนี่ย!?

ก็คงไม่มีหรอกครับ คุณซาซากิ

ขอโทษครับ

ว่าแต่ เดือนหน้าต้องไปทำงานต่างจังหวัดเป็นสัปดาห์สินะ...

ต้องเตรียมของที่จำเป็นสำหรับวันหยุดไว้หน่อยแล้ว

แล้วก็ต้องคืนร่มที่ยืมคุณทายามะด้วย...

บทนำ...

...รถที่คุณทายามะพูดถึงน่ะ

มันเป็นแบบนั้นสินะ

ไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นยังไงบ้าง...

ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร...ถ้าอย่างนั้น

คุณซาซากิก็อยู่ในความฝันของฉัน

...หรือเปล่า?

โง่เอ๊ย! อย่าฟูฟ่องสิ...!

คุณทายามะ

ก็เพราะแบบนั้นไง ถึงเรียกชื่อผิดได้นี่นา...!

แค่ได้ได้รับคำชวนแบบนั้นก็ดีใจเกินเหตุไปหน่อยแล้ว...

แต่ก็นะ มันก็...

แกก็คงดีใจเป็นธรรมดาแหละนะ

ทำหน้าแบบนั้น แสดงว่ากำลังคิดเรื่องดีๆ อยู่นะเนี่ย คุณ

เจ็บอ่ะค่ะ คุณนากาชิมะ!

ฮ่าๆๆ อย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นเอง

ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าแกจะคิดเรื่องดีๆ แบบนั้นอยู่

ไม่ใช่สักหน่อย

มันไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นขนาดนั้นจนคุณนากาชิมะต้องดีใจขนาดนี้หรอกนะ...

สิ่งที่แกเล่าให้ผมฟังน่ะ

ผมก็เลยดีใจนี่นา

เรื่องที่คุณนากาชิมะทำนั่นน่ะ

เป็นแบบนั้นเหรอเนี่ย

ปุ๊...

ผมเองก็

ดูเหมือนจะดีใจสุดๆ นี่น่าอายจังเลยเนี่ย~~...

บัฟ

เสียงร้องนี่...

คุณไดโกโร่!?

ทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย...!

อีกแล้วสินะที่แอบออกมาตอนคุณนิชิโซโนะไปช้อปปิ้ง...

ถ้ามารอข้างนอก จะ มีคุณผู้หญิง น่ารักๆ ไปที่ไหนสักแห่ง ...

เจ้าไอ้ตัวแสบเอ๊ย ทำอะไรอยู่เนี่ย~

ไปซูเปอร์มาร์เก็ตกันเถอะ

111

เอ๊ะ?

ทำไมแว่นมันถึงมาอยู่ที่ตรงนี้

พังซะแล้วสิเนี่ย

เอ่อ... ขอโทษนะครับ

มองไม่ค่อยเห็นเลยน่ะครับ

ไม่แน่ว่าคุณเก็บแว่นตาของผมได้หรือเปล่านะครับ...

ครับ 580 บาทนะครับ

ขอบคุณครับ คุณลุง

ขอโทษนะครับ รบกวนพามาที่ที่มันสงบหน่อยนะครับ...

อ๊ะ! ไม่เป็นไรครับ...!

ผมเองก็อยากซื้อบุหรี่ด้วยน่ะครับ

ดีจังเลยครับ

เพราะว่าลุงที่ร้านบอกว่าใช้ตรงนี้ได้

ถ้าไม่รังเกียจ ลองสูบสักมวนแล้วผ่อนคลายดูนะครับ

เอ่อ... ทำไมเวลาผมสูบถึง...

อ๊ะ

ก็เพราะมันโผล่มาจากกระเป๋าเสื้อนี่เองครับ...

อ่า...

ก็นึกว่าคุณเป็นพวกมีพลังจิตซะอีก...

ไม่ๆ ครับ! แค่พนักงานบริษัทธรรมดาๆ เท่านั้นเอง...

ว่าแต่ว่าคือว่า...

แว่นตา... คุณมองเห็นชัดไหมครับ...?

บ็อค

พูดตรงๆ คือสภาพการมองเห็นมันแย่มากครับ...

เอ่อ... คุณไดโกโร่ทำอะไรลงไปกันแน่ครับ...

แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีนี่ครับ

เขาไม่ใช่คนไม่ดีนะ...

เอ๊ะ!?

ไม่สิ! ไม่ใช่ครับ!

คือว่า... จริงๆ แล้วผมเนี่ย

ถึงจะอายุ 36 แล้ว แต่ก็กลัวสุนัขมากๆ เลยครับ...

พอผมไปยืนรอแถวนั้นสักพัก

เจ้าตัวนั้นก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ครับ

คงเป็นห่วงผมอยู่สินะครับ

เพราะฉะนั้นเจ้าตัวนั้นก็ไม่ได้แย่นะครับ

เป็นอะไรไป ได้ยินไหม?

แต่เพราะความกลัวน่ะสิ เลยปีนไปเกาะเสาไฟฟ้า

แว่นตาเลยหล่นและพังไปเลยครับ

เอ่อ! ขอโทษนะครับ! ผมจะไม่ปล่อยไปหรอกนะครับ! ไม่เป็นไรแล้วครับ...!

คุณไดโกโร่ คุณจงใจทำใช่ไหม!?

ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เห็นสภาพแปลกๆ บ่อยๆ

มันน่าอายจังเลยครับ

ไม่ต้องกังวลนะครับ ไม่ต้องกังวลเลย...!

โตก

ว่าแต่ว่าคุณ

คุณอาศัยอยู่แถวนี้เหรอครับ!?

ปกติจะอยู่แถวเซนโช นะครับ

เซนโช!

ที่ทำงานของผมมันอยู่ตรงนั้นน่ะครับ

...ช่างบังเอิญจริงๆ นะครับ

วันนี้มาถึงที่นี่ได้ยังไงเหรอครับเนี่ย?

เดือนหน้า... ผมจะไปเยี่ยมไซต์งานแถวนี้เพื่อให้กำลังใจน่ะครับ

เพราะว่าเส้นทางมันค่อนข้างไม่ชัดเจน เลยอยากจะมาตรวจสอบและ

ทำให้มันเรียบร้อยให้ดีเลยล่ะครับ...

เปล่าครับ

สุดท้ายมันก็กลายเป็นแบบนี้

ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากจะเข้าไปทักทายด้วย

ก็เลยไม่ได้เป็นไปตามที่หวังไว้

อ๊ะ

ถ้าไม่รังเกียจ ให้ผมพาไปจนถึงที่นั่นเลยไหมครับ?

ผมอาศัยแถวนี้อยู่ ก็คงจะพอรู้ทางแล้วล่ะครับ

สภาพแบบนั้น คงลำบากน่าดูเลยสิเนี่ย

ด้วยสภาพของผมตอนนี้...

อาจจะทำให้คุณเป็นห่วงไปโดยเปล่าประโยชน์ก็ได้ครับ

อ๊ะ! ขอโทษด้วยนะครับ...!

ว่าแต่ว่า คุณกำลังจะกลับบ้านเหรอครับ?

...เปล่าครับ

ครับ พอดีจะไปซื้อของแล้วกลับบ้านน่ะครับ

ใช่แล้วครับ

ขอโทษนะครับ ที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ตอนที่กำลังเหนื่อยๆ...

ผมไม่เป็นไรแล้วครับ เชิญเลยครับ--

เพราะฉะนั้น

ผมก็แค่จะกลับบ้านน่ะครับ

ถ้ามีเรื่องอื่นให้ช่วยก็บอกได้เลยนะครับ

...ขอโทษนะครับ

เอ๊ะ!?

เป็นอะไรไปครับ

พูดตามตรงแล้วผม

ก็โล่งใจนะที่แว่นตาพังไป

ระหว่างทางมาที่นี่ตลอด...

ก็นึกว่าจะไม่มีเรื่องฉุกเฉินเกิดขึ้นซะอีก

เพราะว่าผมทำแต่เรื่องที่มันเหมือนจะแปดเปื้อน

หน้าคนที่คอยช่วยเหลือผมมาตลอดที่นั่นน่ะครับ

แต่ถึงอย่างนั้น นี่มันก็เป็นเรื่องงานนี่ครับ

เรื่องส่วนตัวของผมมันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอกครับ

ทั้งๆ ที่ควรจะต้องไม่เป็นอะไรนะ

เพราะฉะนั้น

แต่กลับมาอยู่ในสภาพแบบนี้

ทั้งๆ ที่คุณจะใจดีกับผมขนาดนี้

ผมกลับปฏิเสธด้วยเหตุผลที่น่าสมเพชแบบนี้

ขอโทษด้วยนะครับ

คืนนี้

ขอบคุณมากจริงๆ ที่มาช่วยนะครับ

ผมด้วยครับ

ผมเองก็

ถ้าแว่นตาพังขึ้นมาล่ะก็

เมื่อก่อนผมก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกันครับ

ความทรงจำมันก็เลยเลือนรางไปเพราะความรู้สึกผิด

อ๊ะ คิดว่ามันช่วยชีวิตไว้ได้เลยล่ะครับ

เป้าหมายที่ตั้งไว้ มันก็เปลี่ยนไปเป็นที่ที่อึดอัด...

แต่ช่วงนี้ผมกลับคิดอะไรอยู่ครับ

ก็ได้มั้งครับ

ว่ามันไม่จำเป็นต้องฝืนทำเป็นว่าไหว

ถ้าลำบากก็ลำบากไป

ถ้ากลัวก็กลัวไปก็ได้

แม้ว่าจะสั่นไปหมด...แล้วก็เผชิญหน้ากับอะไรบางอย่าง...

พวกเรามันจะหายตัวไปเฉยๆ เพียงเพราะมีเรื่องมืดมนเกิดขึ้นไม่ได้หรอกนะ

ดังนั้นท่ามกลางเรื่องนั้น เราก็จะสั่นไปมาซ้ำๆ

ถึงอย่างนั้น ชีวิตก็ยังดำเนินต่อไปด้วยการทำงาน

ถึงจะค่อยๆ ช้าลงไปบ้าง

แต่นั่นแหละ อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่า "ไม่เป็นไร" ก็ได้มั้ง...

บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่า "โอเค" ก็ได้...

...ขอโทษนะครับ

เรื่องที่อยากจะพูดออกไป...

สำหรับผมที่พยายามเก็บอาการสั่นไว้

...มันเป็นความคิดใหม่ครับ

ผมเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันนะ

อันที่จริงนี่

เกือบทั้งหมดมันก็เป็นการฟังคนอื่นมาน่ะครับ

ตอนที่ผมกำลังลำบากใจ

ก็มีคนคนหนึ่งที่ให้คำพูดแก่ผมครับ

ตราบใดที่ผมได้ตั้งคำถามและตัดสินใจด้วยตัวเอง

คนคนนั้นบอกว่า ไม่ว่าผมจะเลือกอะไร จะเป็นยังไงก็ตาม

เขาก็จะเฝ้ามองมันอยู่

...เป็นคนที่ดีงามจังเลยนะครับ

ครับ

...เป็นคนที่มีวาสนาห่างไกลกับคนอย่างผม

แหม แต่ว่านะ

เอ่อ...แต่ว่านะ

วันนี้คุณนี่ผมเฝ้าดูอยู่เลยนะ

อา

ขอโทษนะครับ ที่พูดว่าเฝ้าดู ไม่ได้หมายความว่าผมจ้องมองหน้าคุณอย่างจริงจังเพื่อดูว่าคุณกำลังทุกข์ทรมานหรอกนะ

ว้าว...ดูเหมือนลุงจะจ้องมองอยู่เหรอ...?

บุบ

ฟุ

เอ๊ะ!?

ขอโทษครับ...!

ไม่ได้ตั้งใจจะเยาะเย้ยหรอกครับ

ก็ดีแล้วที่แว่นตาพังไป

วันนี้...เพราะได้คุณมาช่วยดูให้

ทางไปสถานีโอเคไหมครับ

ครับ ขอโทษด้วยนะครับตั้งแต่ต้นยันจบเลย

ถ้างั้น...พวกเราอยู่คนละทาง งั้นอันนี้ใช้ได้เลย

เอ่อ

ขอโทษนะครับ ขอถามชื่อคุณได้ไหมครับ

อ๊ะ! ขอโทษด้วยนะครับ

ผมชื่อซาซากิครับ

ทางนี้ผมชื่อไดโกโรครับ

คุณซาซากิ

...เป็นคุณไดโกโรสินะครับ

ผมชื่อโนะมะครับ

คุณซาซากิ

คืนนี้ขอบคุณมากจริงๆ ครับ

ค็อ

ฟุ

นี่ เจ้าไดโกโร่

...ไม่คิดมาก่อนเลยนะ

ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะพูดแบบนั้นได้

...ว่าจะพูดกับคนที่มีปัญหาเหมือนตัวเองขนาดนี้

ว่าจะบอกว่า "ไม่เป็นไร" ได้น่ะ

เมื่อเร็วๆ นี้

ที่ได้เล่าเรื่องเก่าๆ

ก็ทำให้นึกถึงวันวานกับคุณครูที่เคารพ

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมถึงได้รู้สึก...

ดีใจอย่างนี้

คิดถึงอย่างนี้

อา

คุณไดโกโร่ นี่!

เอ๊ะ

ซาซากิซังเหรอครับ?

โอบาตะ! เหนื่อยหน่อยนะครับ~

ทำไมมาอยู่กับไดโกโร่ด้วยล่ะ?

อ๋อ อีกแล้วล่ะ เหมือนหลุดออกมาตอนที่เจ้าของไปซื้อของน่ะ

ซวบ!?

ถ้าอยากให้ผมดูแลเจ้าตัวนี้ตรงนี้ก็บอกได้เลยนะครับ...

จริงเหรอ!?

ขอบคุณนะ พอดีอยากไปซื้อของด้วยเลยช่วยได้เยอะเลย~

ถ้าเจอเจ้าของแล้วจะบอกให้นะครับ

ครับ...

เฮ้อ ไดโกโร่... ดูฉันทำ อยู่ตรงนี้นะ

ฮ่าๆๆ ไม่มีแววเลยแฮะ

ขอโทษครับ คุณโอบาตะ

แล้ววันนี้...

ทาไดยามะเหรอครับ?

อืม

วันนี้ไม่เคยเห็นที่ร้านเลยครับ

วันนี้...ไม่อยู่เหรอ

น่าจะลาพักผ่อนอยู่ครับ

งั้นเหรอ

อยากเจอจังเลย

เอ๊ะ...

คุณซาซากิเนี่ย

แอบชื่นชมฉันที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์คิดเงินเหรอ

หืม?

คุณโอบาตะ ไรเดอร์ไหมครับ?

เหรอครับ?

งั้นขอโทษด้วยนะ ขอบคุณมาก

เดี๋ยวจะขอไปซื้อของหน่อยนะครับ

ครับ! ครับ!

บึ๊บ

ก็เพราะว่านั่นเอง