ตอน 52: Chapter 52

ยอดรวมซีรีส์ทะลุสองล้านห้าแสนเล่มแล้ว! เล่มล่าสุดที่เจ็ดกำลังวางแผงอย่างล้นหลาม!!

เพื่อเธอคนสำคัญ จะตั้งใจเลิกงานจนตัวตาย ตรงนั้นแหละเลยวันแดดรุ่งเรือง... คืนนี้สุดทรมานเลย

สองคนสูบบุหรี่หลังซูเปอร์

หลังซูเปอร์มาร์เก็ต สูบกับคุณ

【เล่มที่ 52】

ผู้ประพันธ์และผู้วาด: จิสุ

บริษัทเก็งกิ

กา-กา

อูวว คุณซาซากิ~

ออกไปลุยมาตัวแหลกเลย...

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใดๆ ทั้งสิ้น

หัวหน้าก็อยู่ด้วย แถมจะไปพักยาวหน่อยล่ะนะ...

กิกะ กิกะ กิกะ กิกะ

โอ้ โยกา กะกา

คาคุโระ อูคาคุโระคุ

โมเบะกิ

อ๊ะ...อะไรน่ะ!?

อย่ามารบกวนคุณซูซูกิเลยครับ

โทษทีนะ ซูซูกิ พูดอะไรเหรอ?

คุณซาซากิบอกว่าวันนี้ไม่สามารถอยู่ทำงานจนดึกได้

ทั้งที่ไม่สูบบุหรี่ แถมยังไม่รับประทานอาหารกลางวันด้วยซ้ำ...

เปล่าๆ ก็...เหรอ?

อย่างนั้นเหรอ?

ถ้างั้นพวกเธอก็ขอโทษด้วยนะ

เดี๋ยวจะไปที่บริษัทโอตสึ โชจิ แล้วกลับบ้านเลยล่ะ

ฮ่าา

สุดยอดไปเลย...

นี่มันจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ...

เรื่องราวนี้

เอกสารที่ต้องใช้ในการประชุมพรุ่งนี้เอาไว้แล้วนะ ช่วยดูให้หน่อย

คะ?

ครับ...!

ไอ้หมอนั่นน่ะ พอเป็นแบบนี้ทีไร ต้องเจอเรื่องแย่ๆ ทุกทีเลย

เกิดมาภายใต้ดวงดาวแบบนั้นแหละ

ความสุขประจำวันของคุณซาซากิ มนุษย์บริษัทวัยกลางคน คือคุณยามาดะ พนักงานร้านซูเปอร์ที่ไปประจำ วันหนึ่งได้พบกับคุณทายามะ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของยามาดะ และได้สานสัมพันธ์กันจนค่ำคืนแล้วค่ำคืนเล่า สองคนก็ไปสูบซิการ์ด้วยกันหลังร้านซูเปอร์

ไม่ไปทำงานกลับกับคุณซาซากิเลยเหงาแย่เลยสินะครับ

นี่แกมันเริ่มทะลึ่งขึ้นแล้วนะเฟ้ย!?

โล่งอกจัง...ถ้าเป็นแบบนี้กลับบ้านได้แบบเหลือเฟือสักชั่วโมงเลยล่ะ...

ประมาณสองทุ่มร่างกายก็จะว่างไหมล่ะ?

พรุ่งนี้คนจะไปส่งไม่ได้เลยนะ

แค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น...

มองไม่เห็นเลยแฮะ

ต้องรีบไปให้ทันก่อนเลย! ขอโทษก่อนเป็นอันดับแรก!!

เพื่อสิ่งนั้น ฉันจะกลับบ้านในเวลาที่ยังมีสติแน่นอน!

เรื่องตอนนั้น พนักงานร้านก็คงได้ยินมาแล้วล่ะ

หรือว่าอายที่โดนแบกอยู่แบบนั้น...

หรือว่าฉันพูดอะไรแปลกๆ ออกไปหมดเลยกันนะ...

ไม่นะ!!

ตอนนี้ตั้งใจกับงานก่อนสิ!!

(ฟู่ว) (ฟู่ว)

คุณซาซากิ...มนุษย์ทำงานอายุสามสิบกลางๆ ที่เหนื่อยอ่อน ความสุขในแต่ละวันก็คือบุหรี่ กับการบริการที่ยิ้มแย้มของคุณยามาดะ

ยินดีต้อนรับครับ!

อืม...เวลาคุณยามาดะบริการตรงนั้นมันก็รู้สึกสบายใจดีนะ

ฉันประทับใจจนน้ำตาจะไหลเลย แค่ได้ดูเฉยๆ ก็...

คุณกามิเนี่ย ขี้อายจังเลยนะ~ ให้อก...ยืมไหม!?

เอาสิครับ

เอ๊ะ...?

ตึจิจจิ...

จิฟุ...

จิระ...

โอจิคาจิ...

นี่ๆ แม่ขาาา~

เหนื่อยจัง งั้นอุ้มนะ!

ยามาดะ...พนักงานร้านดังของซูเปอร์เอส ดูเหมือนจะสนิทกับคุณทายามะด้วย

ต้องเกี่ยวกับคุณซาซากิเมื่อวานแน่ๆ เลยล่ะ...

ทายามะ...พนักงานปริศนาที่ไปปรากฏตัวที่มุมสูบบุหรี่ของซูเปอร์เอส ดูเหมือนจะสนิทกับคุณยามาดะด้วย

โฮ่ย คุณซาวะ แปลกจังเลยนะ แล้วคุณบ่อกับคุณบอหันล่ะ? (ว่าแต่คุณซาวะกับคุณโอโนะวันนี้ล่ะ?)

วันนี้ทั้งสองคนหยุดงานใช่ไหมนะ~

คุณผู้จัดการเมื่อวาน...

รู้สึกแปลกๆ ว่ะ

อยากจะจัดงานฉลองการกลับมาของคุณยามาดะจังวันนี้จังเลย

ถ้าคุณกินข้าวกับคุณซาซากิแล้วคุยกันล่ะก็

หัวข้อสนทนาต้องเป็นเรื่องของคุณซาซากิกับคุณยามาดะแน่ๆ เลย

ถ้าเป็นอย่างนั้น ผู้จัดการร้านก็น่าจะ...

ตื่นเต้น ตื่นเต้น ตื่นเต้นออกมาล่ะมั้ง!?

ถึงตอนที่ขอให้คุณซาซากิไปส่งไอ้หมอนั่นด้วยก็เถอะ...

เป็นอะไรไปล่ะ คุณโอบา มองไปที่ท้องฟ้าตรงนั้น

นี่ คุณคาวากามิ...

ถ้าแกต้องไปส่งคุณยามาดะกลับบ้านบ่อยๆ ต่อจากนี้

คิดว่าเป็นอีเวนต์ใหญ่ใช่ไหมล่ะ...?

มันก็เป็นอีเวนต์ใหญ่สุดๆ ไปเลยนะ!!

ใช่เลย...!

....

ปุ๊บปั๊บ

ทำอะไรอยู่เหรอ

ฉันน่ะ

ทั้งที่ผู้จัดการเป็นคนตกลงเองแท้ๆ แล้วจะทำไม...

มันก็เคยมีหลายครั้งแล้วนะที่ให้ไปส่งแถวบ้าน

ก็แค่ให้สูบบุหรี่แล้วไปส่งตามปกติไม่ใช่เหรอ

การนัดเจออะไรแบบนั้นน่ะ

ปิปแฮะ

ก็แค่ครั้งแรกเองนะ...

...ต้องไม่ทำตัวแย่ๆ เหมือนเมื่อวานให้ได้นะ

ทุกคนได้ยินกันแล้วใช่ไหมล่ะ

คนที่คุณซาซากิหาอยู่เนี่ย

ก็คุณยามาดะนั่นแหละ!

แล้วก็บังเอิญเจอคุณทายามะ

ช่วยไว้ให้

เพราะคุณซาซากิใจดีน่ะ

ถ้าใครไปยืนอยู่ใกล้ๆ แล้วกำลังลำบากใจ

ก็สามารถพูดในสิ่งที่คนนั้นต้องการได้เท่าที่ทำได้...

การที่ฉันมันประหลาดขนาดนี้

ไม่ใช่แบบนั้น...

ในเวลาเดียวกัน

ทำไมกันเนี่ย!!

...เหอะ?

เอ๊ะ? นี่มันอะไรกันเนี่ย?

อะไรกัน? ฝัน...เหรอ...?

ไม่มา...

ไม่ควรจะมายืนอึ้งอยู่เฉยๆ นะ!

ใช่แล้ว แท็กซี่...

เอ๋ย! ต้องต่อรถเมล์ด้วยนะเนี่ย!!

แต่ก็ถือว่าอยู่ในโหมดตื่นตัวอยู่แหละ

30 นาทีแล้วนะ

รู้สึกเหมือนเป็นคนอารมณ์ดีจังเลยนะ~

อะไรแบบนี้เนี่ย

มันมีเหรอ~?

..................

ขะ...สั่บ...

ต้อง...แน่ๆ...

ต้องไปให้ทันสี่ทุ่มแน่ๆ เลย...!

จากตรงนี้ไปถึงสถานีโมโろโอะ ใช้จักรยานก็ 47 นาที!!

ถ้าคืนจักรยานแล้ววิ่งก็ถึงซูเปอร์ 10 นาที!!

สี่ทุ่มต้องไปให้ถึงให้ได้แน่ๆ!!

ยกเว้นว่าฉันจะอายุ 46 ขวบนะ—!!

ครับ หยุดหน่อยนะครับ

อ๊ะ เอ่อ นี่มัน.......?

ผมเป็นแค่จักรยานเองนะครับ...

เอ่อ คุณโอเคไหม?

วันนี้ทางแถวนี้กำลังมีการตรวจจับผู้ใช้จักรยานที่ดื่มสุราพร้อมกันอยู่ครับ

ทำไมหน้าแดงจัง แล้วตาก็...

ไม่สิ นี่คือคือ...!

ดูท่าทางแปลกๆ นะ...

ตรวจสองอย่างเลยไหม?

ใช่สิ บางทีอาจจะมีอะไรออกมาก็ได้...

ว้าย ขอโทษนะครับ พอดีผมรีบอยู่...!!

กิ๊กโคระ กิ๊กโคระ

ผ่านไปกี่นาทีแล้วนะ...?

กลัวที่จะมองโทรศัพท์จัง...

โปรโร...

ไม่นะ! อย่าไปคิดเรื่องไร้สาระนั้น...!

โอฟุ...

ซาบุรัน...

ได้ยินเสียงของคุณไทโกโร่...

อะไรกันนะ? คงเป็นเพราะขาดนิโคตินจนเสียสติไปแล้วสินะ?

น่ารักกว่าเสียงตะโกนของคุณหัวหน้าเป็นพันเท่าเลย...

ฮะตะฮะตะ

ฮะตะฮะตะตะ

ฮะฮะ

ฮะฮ่ะ

โอ๊ะ

ไม่ได้เจอกันนานเลย...

ขอโทษจริงๆ นะคะ คุณนิชิโซโน่...

เปล่าเลย ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ

เป็นตอนที่เพิ่งกลับจากไปพักที่บ้านพักตากอากาศกับเขาช่วงหน้าร้อนน่ะค่ะ

ผมไปรบกวนธุระของคุณอะไรไหมครับ...?

หน้าร้อน...? สถานตากอากาศ...? บ้านพักตากอากาศ...? เอ๊ะ...?

คุณต้องการจะไปถึงซูเปอร์ประจำตามปกติในเวลาสี่ทุ่มใช่ไหมครับ

ถ้าเป็นแบบนี้ ผมน่าจะถึงก่อนเวลาห้านาทีเลยล่ะครับ

จริงเหรอครับ!?

โหย...โล่งอกจัง...

...ถ้าไม่เป็นการรบกวน ขอสอบถามหน่อยได้ไหมครับว่ามีธุระอะไรเหรอ?

อ่า...นัดเจอคนครับ

กับคนที่คุณนิชิโซโนะเคยคุยด้วยน่ะครับ...

อ๊ะ! ถึงจะบอกว่าเพราะผู้จัดการขอให้ช่วยเฉยๆ ก็เถอะ

แต่ก็ได้รับอนุญาตให้สูบบุหรี่ตามปกติ

แต่เพื่อสิ่งนั้น คุณซาซากิวันนี้

คงต้องสละเวลาพักทั้งหมดมาทำงาน

แค่นี่เอง แค่ไปส่งทางกลับบ้านเท่านั้นเองนะ!?

แล้วก็ยังทำอะไรที่เหมือนไตรกีฬาอีก

แถมยังต้องไปปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยสินะครับ?

ช่างเป็นฉากแบบมังงะสาวๆ จริงๆ!

ว่าไปแล้ว มันไม่ใช่แนวตลกมังงะเหรอครับ...?

ไม่เลยครับ คุณซาซากิ

10

ไฟจราจร

จะวิ่งไปที่ที่คนที่รักกำลังรอให้ได้เลย

การกระทำที่ไม่ต้องใช้คำพูดมากมายขนาดนี้...ราวกับว่า—

...มีแค่

วิ่งได้เท่านั้น

อา...แย่แล้ว แย่แล้ว

ถ้าพูดออกมาแบบนี้ เขาคงจะลำบากใจแน่ๆ

ขอประทานอภัยนะครับ...ที่ทำอะไรเกินเลยไปหน่อย—

เอ๊ะ...

มันมีสีหน้าที่ไม่อยากมองแล้วล่ะ

แค่ได้เห็นก็รู้สึกทรมานจนทนไม่ไหวเลย...

เพื่อไม่ให้เธอมีสีหน้าแบบนั้น

เจอแบบวันนี้อีกกี่ครั้งก็ได้

แค่คิดแบบนั้นเองก็ไม่จำเป็นต้องมี

ความลังเลหรือความลังเลใจอะไรเลยเมื่อเร็วๆ นี้รู้สึกแบบนั้น...

ฮ่ะ

หะ...

ขอโทษครับที่เหม่อไปหน่อย...! ผมแถวนี้เองครับ...!

ครับ รับทราบแล้วครับ

ขอบคุณมากเลยครับ!!

คุณซาซากิ

คุณดูเหมือนว่า...

ซึฟ

เป็นอะไรไป คุณไทกโร่

...เอ๊ะ?

นี่...มันหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...

ฮึ

ตุ๊บ

โวว

ฮ่า

หะ...

ฟู่~

ฟู่~

สิ่งที่กำลังคิดอยู่

ก็...ต้องมีสิ

ก่อนอื่นถ้าได้เจอเธอก็จะ...

รถไฟ...

ใช่แล้ว บุหรี่...

แล้วตอนกลับบ้านก็...

อินาริ

ทุกอย่าง...ปลิวไปหมดเลย...

โล่งใจจัง

ที่อยู่ตรงนี้

ให้ฉัน...

แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

ตั้งแต่นี้

ฟู่...

ฮั่ก!

!?

ตึ

อันตราย—...

!!

๐.๑

อืมม...

คุณซาซากิ

คุณ...?

...สัมผัสได้

ร้อนจัง...

ร้อนจัง...

ขอโทษครับ คุณทายามะ!!

นี่คือ...มันกำลังจะหล่นจากเก้าอี้นั่นน่ะครับ!!

เอ๊ะ...?

!?

22:30

คุณทายามะ?

ขอโทษจริงๆ...

ที่ทำให้ตกใจ...

สายแล้ว!!

ขอโทษครับ ตอนนี้มัน...อะไรกันเนี่ย...

สองทุ่มครึ่ง!!

เอ๊ะ...เอ๊ะ...?