ยอดขายสะสมซีรีส์ทะลุสามล้านเล่ม!!
เล่มล่าสุดที่แปด ทั้งฉบับปกติและฉบับพิเศษวางแผงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า!!
ถ้อยคำและความร้อนที่อยู่บนบ่าของผม มันอ่อนโยนและอบอุ่นเกินไปแล้วเนี่ย—
สองคนสูบบุหรี่หลังซูเปอร์มาร์เก็ต
หลังซูเปอร์มาร์เก็ต กำลังสูบอยู่กับเธอ
【เล่มที่ 58】
ผู้ประพันธ์: นิชิจิ ชู
...อืมมม ก็
เป็นคนที่ทำได้ดีเหมือนกันนะ?
สำหรับห้าปีที่ไม่ได้ทำนี่ถือว่าอยู่ในระดับกลางถึงสูงเลยนะ
...ถ้าไม่นับสิ่งนั้นล่ะก็
อยู่ในระดับกลางๆ
แบบนั้นก็รับไม่ได้สิ...
อา อ่อนใจจัง อ่อนใจจริง
อย่าหดหู่ไปเลยกับข้อสอบเก่าที่ให้ลองทำนะ
★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแต่ประการใด
สิ่งที่เธอไม่ถนัดมาตั้งแต่ก่อนก็คือข้อสอบเขียนนี่แหละ
การสอบคัดเลือกพนักงานครั้งหน้าคือเดือนมีนาคมปีหน้า
ถ้าเริ่มเรียนตั้งแต่ตอนนี้ ก็น่าจะทันไหว
ส่วนการสัมภาษณ์ เรียงความ และทักษะต่างๆ ก็น่าจะแค่ทบทวนก็พอ
เรื่องจดหมายแนะนำตัวก็มีเรื่องให้เขียนเยอะเลยนะ เพราะเธอชนะการประกวดปีนี้
ที่เหลือก็...
...ก็ต้องเข้าอบรมที่สำนักงานใหญ่ก่อนสอบใช่ไหม
ประมาณหนึ่งสัปดาห์มั้ง
อ่า
เร็วมาก ได้รับภายในต้นเดือนหน้าเลยนะ
การฝึกอบรมมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวหรอกนะ
ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้มั้ง
ไปกันเถอะ
อย่างนั้นเหรอ
ถ้าอย่างนั้นทางฉันจะยื่นเรื่องสมัครฝึกอบรมให้เอง
ถ้าเป็นคุณมาซาวะ เขาก็คงจะยืดหยุ่นเรื่องกะให้ได้อยู่แล้วล่ะมั้ง
...นี่ คุณผู้จัดการ
อืมมม
ทำไมจู่ๆ ถึงมาคิดจะเป็นพนักงานอีกแล้วล่ะ
ไม่ถามเหรอ
...คุณยามาดะ
ว่าไงนะ คำถามที่มันน่าเบื่อแบบนั้น
อะไรกันเนี่ย ในเมื่อคนเขากำลังตั้งใจฟังอยู่แท้ๆ...
อื๋อ...
ถึงจะได้ฟังไปแล้ว มันก็คงพูดออกมาให้ดีไม่ได้อยู่ดีแหละนี่นา?
ไอ้แบบนั้นน่ะ เขาเรียกว่า การเอาแต่ใจน่ะ แก!
ฉันเจอแล้วล่ะ สิ่งที่อยากจะเป็นของพนักงานร้านฉัน
ไม่ว่าจะว่าเป็นอะไร ไม่ว่าจะกี่ครั้งแล้วก็ตาม ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม
ก็จะเป็นเพื่อนไปเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะพอใจ
นั่นคือหน้าที่ของฉันน่ะ
นึกว่าเธอจะรู้ดีซะอีกนะ
...รู้ครับ
แล้วก็นะ คุณผู้จัดการ
ฉันน่ะ
หนูเองนะ คุณซาซากิ
คือว่า
ที่โกหกมาตลอด ขอโทษนะคะ
แล้วก็
พูดเรื่องจริงออกมาให้ได้แล้วล่ะ
หนูตั้งใจว่าจะ
ตั้งแต่นี้ไปนะ
อ๊ะ โอ๊ะ
ตามใจเธอเลย...
เอ๊ะ...
เป็นอะไรน่ะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?
ทั้งๆ ที่พวกเราก็ทำท่าทางเหมือนพวกเรากำลังมีความรัก ทั้งๆ ที่มันไม่เข้ากับวัยแล้วด้วยซ้ำ
เบื่อแล้วเหรอ?
อย่าชี้คนสิ คุณยามาดะ!
...ฉันเคยพูดไปแล้วนะ ไม่นานมานี้เอง
ถึงจะพูดไปแล้ว แต่พวกเธอคงจะโอเคอยู่แล้วล่ะนะ
เลิกพูดไปสิ บอกมาให้มันจบๆ ไปเลยน่า
แย่จัง ลืมไปเลย
อะไรเหรอครับ
นี่นายยังให้คุณซาซากิส่งกลับอยู่เหรอเนี่ย
ห๊ะ?
ให้ส่งกลับน่ะ
เพราะว่าคุณผู้จัดการบอกให้ทำแบบนั้น ก็เลยทำตามที่ท่านบอกสิคะ
นี่นายลืมสิ่งที่ขอไปรึเปล่า?
โวยวายจังเลยนะ~
ฉันเองก็มีเรื่องให้คิดเยอะแยะช่วงนี้เหมือนกันนะ!
แล้วก็เรื่องนั้นน่ะนะ
คุณซาซากิเองก็ใกล้จะถึง...
เอ๊ะ...
อีกสองสามวันต่อมา
สบายดีนะ คุณเบอร์วัน!!
อาาา แย่จังเลย...โคตรจะรู้สึกเซื่องซึมเลย คุณซูซูกิ!
ให้ดูหน่อยครับ ท่านผู้จัดการ～～! พวกเรามันเบอร์วันนี่นา～!
ทำไมนายถึงเป็นแบบนั้น ชอบดื่มมากเกินไปอยู่เรื่อยเลยนะ!
ขอโทษนะ ถึงจะเหนื่อยจากการไปทำธุรกิจมา แต่ก็มาโชว์อะไรแบบนี้
ก็เพราะว่าเหล้ามันอร่อยนี่นา รุลุ~! ♡
เอาน่า แต่ถ้าลองคิดดูดีๆ คุณซูซูกิก็เป็นแบบนี้อยู่ตลอดเลยนี่นา
หนูจะส่งคนนี้ไปเอง คุณซาซากิกลับไปเถอะครับ
เอ๊ะ!? เปล่านะ ไม่เป็นไรหรอกครับ...
ไม่เป็นไรแล้วครับ!
...การทำธุรกิจใหญ่ๆ ที่ประสบความสำเร็จน่ะ
เกือบทั้งหมดเป็นเพราะคุณซาซากิเลยนะ
แต่ว่า...เจ้าหมอนี่มันน่ารำคาญจริงๆ เลยนะ!?
คุณเคียวโกะจัง ชมสิ ชมฉันสิ ฮือ~
พ่อของฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ฉันก็ชินแล้วล่ะ
ดังนั้นให้ฉันทำเรื่องแค่นี้ได้ไหมครับ
พูดอะไรของแกวะ ไอ้บ้านี่!!
แกก็สู้มาตลอดนะ เลลารอ~ คุณนิตะ!
อย่ามาแพ้ไอ้แก่สิ!!
โกหกน่า~
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ถูกเรียกชื่ออย่างเป็นทางการแบบนี้...
ฮ่าๆๆๆ
ไม่คิดเลยว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีขนาดนี้
ยี่สิบเอ็ดแปดหนึ่งศูนย์สี่ศูนย์
ชื่อตัวเอง
...ตั้งใจทำก็ดีแล้วล่ะ
รู้สึกเหมือนสมัยก่อน
มันสนุกจังเลยนะ...
นี่... บ้าน...
ผ่านไป...
ยังมึนๆ ยังเคยชินจนไปถึงซูเปอร์ฯ เลย...
แกนี่มัน...
นี่...
คุณทายามะดะซัง!
เย็นชาถึงขนาดร้องออกมาแบบนั้นเลยเหรอครับ?
เหนื่อยหน่อยครับ
เสร็จจากการไปทำธุรกิจแล้วเหรอครับ?
อืม เพิ่งกลับมาเมื่อกี้เอง
รู้สึกเหมือนมีเสียงกึกกักดังมาจากข้างนอกน่ะ
ใช่ครับ
ห๊ะ!?
คุณทายามะดะซัง ขอโทษด้วยนะครับ...
ถ้าอยากได้คืนก็รีบมาสิ~
มันหนักใช่ไหม...ไอ้ของนั่น
อ่า...โดนเอาไปเหรอเนี่ย...
จริงเหรอครับว่าไปทำธุรกิจแล้วต้องมีสัมภาระขนาดนี้?
ทั้งคอมพิวเตอร์ ทั้งเสื้อผ้าต่างๆ เลยนะ
คุณซาซากิ
นั่งลงไหมครับ?
โอ้ ขอรบกวนด้วยครับ!
ไปทำธุรกิจที่ไหนมาเหรอครับ?
ที่ฮากาตะ ฟุกุโอกะครับ
ดีจังเลยนะ สามสุดยอดราเม็งเลย
คุณ... อะไรนะครับ...?
ราเม็งฮากาตะ ราเม็งนางาฮามะ ราเม็งคุรุเมะ
ตัวแทนสุดยอดของแต่ละร้านครับ
ฮากาตะนี่ไปมาหลายครั้งแล้วนะ
แต่ว่าก็ไม่เคยไปกินราเม็งแบบรู้เรื่องราวพวกนี้เลย
คุณทายามะดะชอบอะไรเหรอครับ?
ปกติแล้วไม่ใช่แบบนั้นนะ
ฉันชอบราเม็งนางาฮามะ
กินไปเมื่อนานมาแล้วก็ไม่ได้กินอีกเลย เลยคิดถึงซะหน่อย
แล้วก็โอกาสที่จะได้ไปก็ไม่ค่อยมีด้วย
งั้นถ้ามีโอกาสไปทำธุรกิจอีกครั้ง ฉันจะซื้อมาให้นะ
จริงเหรอครับ?
จ่ายเงินให้
ได้เลยครับสักถุงนึง
แต่ว่าถ้ามีแค่ถุงเดียวมันคงไม่พอสิ...
หา?
อา! ไม่ใช่สิ ทางนี้สิ!! ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นนะ!! ถ้ากินแค่ถุงเดียวครั้งเดียวก็หมดแล้วใช่ไหม!? ดังนั้น...
...ไม่เป็นไรหรอก ถุงเดียวก็พอแล้ว
มันจะกลายเป็นสัมภาระไปไหม
ไม่เป็นไร
หึ.
คุณทายามะดะครับ เดี๋ยวตอนส่ง ผมจะถือไปให้ถึงบ้านเอง
...นี่ครับ หมายถึงแบบนั้นน่ะ
คุณซาซากิ
อันนี้ให้นะครับ
ร่ม
ขนม
ถึงคุณซาซากิด้วยนะ คุณผู้จัดการบอกว่า
คุณผู้จัดการให้ผมเหรอ!? ทำไมล่ะ...
ของแบบนั้นนี่ดีจังเลย...
เป็นการขอบคุณที่คุณส่งมาให้ฉัน
บอกว่าเป็นค่าธรรมเนียมสูบบุหรี่นะ
แล้วก็บอกว่าไม่ต้องส่งแล้ว
อ๊ะ ตัวฉันนี่ทำให้อาจารย์กังวลเหรอครับ...
ก็อย่างที่คิดไว้เลยล่ะ การที่ชายแก่คนนี้ต้องส่งพนักงานคนสำคัญไปมัน...
เผื่อว่าคุณซาซากิที่เลิกงานแล้วจะลำบากต้องอยู่เป็นเพื่อนไปเรื่อยๆ
ไม่ใช่สิ ทางนี้สิ
แล้วเรื่องที่เคยมีกันก่อนหน้านี้มันก็สงบลงแล้วด้วย
เพราะว่าหลังจากนี้วันที่จะมีธุระกับอาจารย์หลังเลิกงานก็จะเยอะขึ้น
ดังนั้นก็แค่อยากจะบอกว่าต่อจากนี้จะไม่มีปัญหาแล้ว
หมายถึงตามนั้นเลยจริงๆ ครับ
ฮิ
นี่ การไปทำธุรกิจก็เหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ
อา...
วันนี้กลับกันเถอะ
อืม
ขอบคุณนะครับคุณซาซากิ
ตอนกลับคุณซาซากิก็อยู่ด้วยเหรอครับ
ค่อนข้าง
รู้สึกโล่งใจจัง
...ผมเองก็
ได้คุยกับคุณทายามะดะนานกว่าปกติ
รู้สึกสนุกดีนะ
คุณซาซากินี่...
สุดยอดเลยครับ
คุณทายามะดะ
ต่อไปนี้ฉัน
ขออนุญาตส่งคุณอีกได้ไหมครับ
ความรู้สึกแบบเมื่อก่อนแบบนี้
นี่ไม่ใช่ค่าธรรมเนียมสูบบุหรี่นะ
ไม่อยากให้เธอมีอีกแล้ว
มันเป็นเพราะว่าฉันแค่อยากทำแบบนั้นเอง
...ดังนั้นก็ขอให้
เธอให้ฉันได้เป็นคนทำให้เธอต้องเป็นห่วงได้ไหมล่ะ
อ่า
เอ๊ะ เป็นอะไรไป!?
อีกครั้งสิ
อื้ม
อีกรอบ
พูดแบบนั้นเลย
เห!?
มองหน้าแล้วพูดให้ชัดๆ หน่อยสิ...
...อึก
ก็แบบว่า
ดีใจจังเลยนะ ถ้าได้ส่งคุณไป...
ตัวคุณต่อไปนี้...
มองตา
สิ่งที่พูดมันไม่เหมือนกันนะ
กังวล...เอ่อ ไม่สิ กังวลน่ะครับ...
ไม่ได้ยิน
เอ่อ... คือว่า...
พูดให้ชัดกว่านี้สิ
แย่แล้ว ขอโทษครับคุณทายามะดะ!!
เอ๊ะ
มันยากจริงๆ เลยครับ
การพูดให้เหมือนกันเป๊ะๆ น่ะคือ...
ไม่หรอกครับ
ฮ่าๆๆๆ
ไปเร็วๆ เถอะ
อะ... ขอโทษครับ
ต่อไปนี้ก็ยังจะส่งให้ใช่มั้ยครับ
...อืม
งั้น กระเป๋านั่นให้ฉันถือเอง
ไม่เป็นไรเลย ไม่ต้องกังวลหรอก
เรื่องแค่นี้ฉันชินแล้วครับ
แต่นะครับ
ถ้าเอาแต่วนเวียนอยู่แบบนี้มันก็เหนื่อยแย่เลย
ฟุฟ
ซึม!!
เอ๊ะ!?
โอกิ
จุ๊บ!
คุพิ!
จุ๊น!
ปคคคคค
ปิ!
อะไรกันเนี่ย!?
ไม่เป็นไรเหรอ!?
...ขอโทษครับ จาม
งั้นเหรอ
ช่วงนี้ออกไปข้างนอกตอนกลางคืนบ่อยเลยนะครับ
ซัสซะซุ
อื้ม...
หนาว...
หนาวเหรอ?
ไม่ใช่สิ
เอ๊ะ? แต่ว่าตอนนี้...
ฟังนะ อันที่พูดไปเมื่อกี้ ไม่ใช่เพราะเสื้อตัวนี้ของวันนี้ทำให้รู้สึก "หนาว" นะ
ก็เพราะว่าเสื้อตัวนี้แหละ ที่ฉันมั่นใจว่าจะทำให้มีอารมณ์ดีที่สุดในวันนี้ไงคะ
จิ๊บๆ
คำว่า "หนาว" ของฉันตอนนี้ มันคือคำที่พูดถึงอุณหภูมิโดยรวมของวันนี้เลยนะ
ดังนั้นฉันเลยไม่ได้เสียใจกับการแต่งตัวนี้เลยนะอ่า
ฟู่หุ
!?
นี่ครับ
ฟังให้ดีนะ
ฉันอยากให้คุณทายามะดะใส่เสื้อผ้าที่ชอบได้เต็มที่เลยนะ
อีกไม่นานก็เดือนพฤศจิกายนแล้ว
เดี๋ยวอากาศก็จะเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ แล้วล่ะครับ
เพราะงั้น ตอนกลางคืนก็
ให้ทำตัวให้อบอุ่นแล้วค่อยนอนนะ...
คุณซาซากิ
อาจจะมากกว่าที่
นายคิดนะ เรื่องของนาย
หรือว่านายไม่ได้คิดเลยเหรอ?
คิดอะไรไม่ออกเลยเหรอ?
คุณทายามะดะเหรอ?
ไม่เป็นไรเหรอ?
มีอะไรลืมไว้รึเปล่า...
...ไม่มีเลย
ตอนต่อไป 202604 เล่ม 3/25 วางจำหน่ายต่อจากนี้
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/40)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ถ่ายทำลับฉบับคนช็อตเงิน
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
เสียงรำพึงจากหมอยา บันทึกไขปริศนาแห่งวังหลังของเหมาเหมา
ตำรับปริศนา หมอยาแห่งวังหลัง
แมวสาวอมควัน
ซาซากิกับพีจัง
คุรุมิจังนักเทรด FX
คนปรุงยาเสน่ห์ขวดนี้แอบมีใจให้อยู่รู้บ้างไหม
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
