ตอน 61: Chapter 61

สิ่งที่ฉันตั้งใจ ของตัวฉันเอง

หลังซูเปอร์มาร์เก็ต สองเราสูบบุหรี่ด้วยกัน 【61มวน】

ผู้สร้างและผู้วาด

วันที่ 8 เดือนพฤศจิกายน

มาจากฝ่ายวางแผนบริการของสำนักงานใหญ่ค่ะ

ฉันโนมะนะคะ

ก็อย่างนี้แหละทุกคน ฝากด้วยนะ

ค่าาาา

หมดแล้วค่ะ!

สำหรับช่วงสิ้นปีและปีใหม่ บัตรสะสมแต้ม การรับสมาชิก จะจัดทำแคมเปญค่ะ

โอย~ สามคนจากสำนักงานใหญ่กลับมาเจอกันอีกแล้ว ตื้นตันจังเลยค่ะ!

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะในช่วงนี้

คุณมาร์ค ไม่ได้เจอตั้งนานเลยนะ!

เลิกเรียกแบบนั้นได้แล้วค่ะ

ไอ้หมอนี่ไม่เคยอ่านอีเมลให้ดีเลยนะ ไม่ว่าจะตั้งแต่สมัยอยู่สำนักงานใหญ่ โนมะ

...ก็เป็นแบบนั้นนี่นา

ไอ้เซ็กซี่ของรุ่นพี่โกโตะ~

ฮ่าๆๆๆ

อ๊า!

คุณมาเซะ คิโยโอะ~

ถึงแม้จะยกเรื่องความผิดพลาดของฉันไปก่อนก็ตาม

ในเมื่อจะมาพักสักหน่อยแล้ว มาร์คคุง มางานเลี้ยงสังสรรค์สิ้นปีของพวกเราสิ!

สนุกนะของพวกเราอ่ะ~

ใช่ๆ คุณโนมะก็ต้องมานะ!

คุณโนมะเป็นคนดื่มแอลกอฮอล์เหรอคะ?

วันที่ชอบกินของเป็นพิเศษ ๕ วันเต็ม

ทั้งหมดเลยจ้า เอโน พวกเราเลี้ยงให้เอง

ไม่ครับ ไม่เป็นไร

ผมก็เป็นแค่คนของสำนักงานใหญ่เอง

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องแต่งนะครับ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใด ๆ ทั้งสิ้น

โอ๊ะ

ไม่ได้คิดจะสร้างความปั่นป่วนให้กับชุมชนของสาขาหรอกครับ

ทำหน้าที่ของคุณต่อไปได้เลยนะครับ

หลังประชุมตอนเช้าก็ควรกลับไปที่จุดขายเลยนะ

ลูกค้าจะเดือดร้อนนะครับ

อูย

แล้วก็อีกอย่างนะ

ขอโทษนะคะ คุณโกโต

อ่า ไปที่จุดขายเลยเหรอ

อยากจะปรึกษาเรื่องที่วางจุดต้อนรับน่ะค่ะ

ครับ

•〓〓〓〓〓

อยากจะขอข้าง ๆ ซาบิคินค่ะ จะได้มีคนเข้ามาเยอะ ๆ น่ะค่ะ

อืมมม ถ้าเป็นตรงกันลมทางเดินจะ...

โอยยย เป็นคุณลุงที่รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวจังเลยนะ

โงก ๆ ๆ ๆ...

หืม?

เดี๋ยวก่อน... คุณเรียกผู้จัดการร้าน... ด้วยชื่อจริงๆ น่ะเหรอ!!

อะไรกันเนี่ย...!?

เดี๋ยวก่อนนะ...

ชื่อเหรอ... ก็แค่เรียกนามสกุลเฉยๆ เองนี่นา

แต่ทุกคนก็เรียกผู้จัดการร้านว่าผู้จัดการร้านนี่นา!!

ถ้าอย่างนั้นน่ะ ดูจากตอนที่พวกเราสามคนคุยกันเมื่อกี้นี้สิ!!

บางทีอาจจะเป็นเพื่อนเก่าก็ได้นะ!?

จริงของแกสิ ถ้าเป็นผู้จัดการร้านก็ต้องมีความสัมพันธ์ที่พวกเราไม่รู้เยอะแยะเลยแน่ๆ

ไอ้หนู

นี่ๆ ทำไมพูดแต่เรื่องเศร้าๆ แบบนี้ล่ะ คาวาคามิ...

น่ารำคาญชะมัด...ถ้ากังวลขนาดนั้นก็ไปถามคุณโนมะโดยตรงเลยสิ

เอ๊ะ? สุดยอดไปเลยเหรอ!?

จะให้ฉันทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ให้ตายสิ ปกติดูเย็นชานะ...!?

ไม่ต้องห่วงฉันเลยนะ คุณอา!!

ก็เพราะว่าเราสนใจเรื่องพวกนั้นมากๆ เลยนี่หว่า!!

ลองเข้าไปคุยตอนพักกลางวันดูไหม...อาจจะพูดเก่งก็ได้นะ?

อ๊ะ เข้าใจแล้ว...!!

คาวาคามิเก่งสุดๆ ไปเลย!!

เอ๋มี่

เฮ้อ...

นี่

แหวววววว...

คุณโอนะ เกิดอะไรขึ้นคะนี่!

...ฮะ

ตั้งแต่พักเที่ยงมา ทั้งสองคนดูหม่นๆ นะคะ

คือว่า...คุณโนมะน่ะ...

เอ๊ะ?

คุณมาร์ค เป็นอะไรเหรอคะ

สงสัยจะกินอะไรแปลกๆ เข้าไปรึเปล่านะคะ

คุณโนมะไม่ได้เย็นชาอย่างเดียวซะหน่อยนะ!!

ขั้วโลกใต้สิคะ!!

นี่จ๊ะ เกิดอะไรขึ้นจ๊ะเจ้าหนู~

หลายชั่วโมงก่อน

คุณโนมะ!

...เหนื่อยหน่อยนะคะ

เดี๋ยวก็พักเที่ยงแล้วใช่ไหมคะ?

ถ้าไม่รังเกียจ มารับประทานกับพวกเราสิคะ!

ห้องพักของร้านนี้ ทุกคนคุยกันสนุกดีนะ

ไม่หรอก

ผมจะไปกินข้างนอกเอง จะเกรงใจหน่อยนะ

ข้างนอกเหรอ?

เพราะว่าฤดูหนาวนี้...

ไปเลย!

ถ้าใส่มาแล้วก็คงไม่ลำบากอะไรหรอก

อยากจะพักโดยที่ไม่มีอะไรมากวนใจน่ะ

ว่าแต่ว่า

สองคนนี้เป็นหัวหน้าฝ่ายอาหารทะเลกับผักสดใช่ไหมคะ

ครับ!

ถ้างั้นเริ่มจากผักสดก่อนนะคะ

เมื่อกี้ที่จุดขาย ลูกค้าหลายคนลำบากเพราะสลัดขาดสต็อกเยอะเลยค่ะ

ก็จริงค่ะ...

พวกพนักงานออฟฟิศเขาชอบมาซื้อพวกนี้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ควรหยุดคิดไปเฉยๆ แล้วต้องทบทวนปริมาณการสั่งซื้อตอนเช้าให้ดีใช่ไหมคะ...

แล้วก็ฝ่ายอาหารทะเลของคุณ

เวลาที่มองจากจุดขายไปห้องครัว มีหลายจุดที่รู้สึกว่ามันไม่สะอาดเลยค่ะ

แถมยังมีของแบบนี้ตกอยู่ด้วย

ถึงแม้จะขาดรุ่งริ่งแบบนี้ แต่คุณจินตนาการไม่ออกเหรอคะว่าถ้าเอาไปใช้ผิดๆ มันจะเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ?

เขาคงเป็นคนเก่งจนได้เลื่อนตำแหน่งเร็วแน่ๆ แต่หัวหน้าก็ไม่ใช่แค่ตัวแทนของแผนกนะ แต่เป็นผู้ดูแลทั้งหมดต่างหาก

คงจะผ่อนปรนเพราะมีคุณโกโตที่ทำยอดขายได้นี่แหละมั้ง

ที่ทำงานกันดีๆ แบบนี้ก็นับเป็นเรื่องที่ดีนะ

แต่สำหรับลูกค้าแบบนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่พวกเขารู้จักอะไรเลยนี่นา

ถ้าไม่มีคุณภาพที่มองเห็นได้ชัดๆ การทำงานก็จะไม่ถูกส่งไปถึงเขา

ลูกค้าที่อยากจะจ่ายเงินให้กับสิ่งที่มองไม่เห็น...ไม่มีหรอกนะ

พยายามทำงานที่ไม่ให้ดูเหมือนชมรมเลยนะ

แล้วก็ เวลาพักก็พยายามอย่าพูดเยอะ จะได้เพิ่มประสิทธิภาพช่วงบ่ายด้วยนะ

โขกๆ

มันก็ถูกนะ แต่ว่า!!

สิ่งที่พูดออกไป ทุกอย่าง มันก็ถูก นะ!!

อ่า ก็เป็นเพราะอาชีพของคุณมาร์คนี่แหละ!

ห๊ะ!?

ก็แค่พี่เจ้าของบัตรสะสมแต้มเองนี่นา!

ทำไมแค่ออกชวนกินข้าวก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย!!

เป็นไงล่ะ~?

คุณมาร์คสมัยก่อนน่ะ เป็นรุ่นน้องในแผนกวางแผนร้านของรุ่นพี่โงโตะนะ

แล้วหลังจากที่รุ่นพี่กลับมาที่ร้าน ก็รับช่วงต่อมาน่ะสิ!

แผนกนั้นน่ะเขาเปิดสาขาใหม่ หรือไม่ก็เข้ามาปรับปรุงร้านเดิมน่ะค่ะ

เลยถูกพูดถึงว่าเป็นแผนกยุ่งเหยิงบ่อยๆ ใช่ไหมคะ?

โคตรจะใช่เลย!

เอ๊ะ!? ทำไมล่ะ!?

เอ่อ... คุณ...สนิทกันใช่ไหมคะ...?

สองสามคำก็พูดกันยาวเลย

จริงอยู่ที่คุณโนมะเป็นคนที่พูดจาตรงไปตรงมานะ แต่ว่า...

ฉันชอบคุณมาร์คจังเลยนะ~?

อะไรจะมาเจอกันได้ง่ายๆ แบบนั้นล่ะนะ☆

ไม่เคยนับตัวเองเข้ามาด้วยเหรอคะ...

ตอนที่มาดูสภาพร้านน่ะ เขาก็ช่วยงานที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ที่คนไม่พอตลอดเลยนะ

แล้วก็ชอบเข้ามาฟังว่าพวกเราที่หน้างานมีอะไรลำบากไหมตลอด

แบบว่าจะอยู่ด้วยจนถึงที่สุดน่ะ

ตรงจุดนั้นแหละ...มีคนแบบนั้นนะ แต่ว่า...

...ก็ไม่เชิงว่าอย่างนั้นซะทีเดียว...

เอ่อ...ออกจะเหมือนกับว่าปฏิเสธการสื่อสารมากกว่า...!

ทางพวกเราขอเสนอทฤษฎีบุคลิกภาพสองด้านเลยนะ...

ฝึกอบรมเสร็จแล้วจ้า!

คุณยามะ สวัสดีตอนเช้าค่ะ!

ทุกคนกำลังคุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ?

อ่าาา

เรื่องคุณโนมะที่เพิ่งมาวันนี้...

อ๊ะ ขอโทษค่ะ

คุณโนมะเนี่ย เดิมทีคือเจ้าของบัตรสะสมแต้มจากสำนักงานใหญ่ที่เพิ่งมาวันนี้...

ไม่ๆๆ โออีบที!

ไม่ต้องอธิบายถึงขนาดนั้นก็ได้ คุณยามาดะก็รู้แล้วล่ะ!

เพราะคุณยามาดะกับคุณมาร์คน่ะสนิทกันนี่คะ

อย่างนั้นเหรอ!?

เอ่อ คุณโนมะอะไรนั่น...!

เอ๋

...ก็

ได้รับความช่วยเหลือ

มาเยอะเลย

สมัยก่อนมากจนจำไม่ค่อยได้เท่าไหร่เลยนะ

ถ้างั้น

จะมาตัดเวลาทำงานแล้วนะ

ค่ะ วันนี้ก็ฝากด้วยนะคะ!

นี่สนิทกันมากเลยใช่ไหมคะ?

เอ๊ะ!? ทำไมล่ะ!! ก็ได้สิ!

แต่ว่ามันก็เป็นมุมมองของคุณยามานี่นา...

เหรอ

...

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ค่ะ/ครับ

วันนี้จะขอมาประจำตรงข้างเคาน์เตอร์บริการนะ

เมื่อวานไม่ได้ทักทายให้เรียบร้อย ต้องขอโทษด้วยนะคะ

อย่างนั้นเหรอคะ

ทางพวกเราเองต่างหาก

เปล่าหรอกค่ะ

ฝากด้วยนะคะ

เพราะฉันมีธุระ เลยรีบไปที่อื่นซะเลยนี่นา

คุณยามาดะ

มันไม่ใช่เจตจำนงของผมเองที่มาที่นี่นะ

...เอ๊ะ

ก็เลยคิดว่าตัวเองเป็นว่าทำไมถึงทำให้คนคิดว่าเป็นแกน่ะ

ที่ฉันมาให้เธอรู้สึกไม่ดีด้วยน่ะ

ก็ไม่ใช่เพราะคุณโกโตที่เรียกฉันหรอก

แค่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตามหน้าที่การงานเท่านั้นเอง

ฉันก็ไม่มีความตั้งใจจะคุยกับเธอถ้าไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต่องาน

พอเลิกงานแล้วก็จะกลับไปที่สำนักงานใหญ่

เพราะถ้าผลงานของเธอที่เป็นพนักงานเกิดสะดุดขึ้น ร้านก็จะลำบากนะ

แล้วถ้าที่ร้านลำบาก บริษัทก็จะเดือดร้อนไง

ในฐานะพนักงาน ก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอกค่ะ

ดังนั้นก็ไม่ต้องกังวลนะคะ

แค่ขนาดนั้นเอง

ถ้างั้น—

คุณโนมะ

ไม่ต้องมาใส่ใจให้ขนาดนั้นก็ได้ค่ะ

ฉันน่ะ

นี่...

ไม่ได้กังวลเรื่องสมัยก่อนเลยสักนิดเดียวค่ะ

ก็เพราะว่า

ตอนนี้ฉันกลับมา

ให้เรียบร้อยแล้วนี่นา

เป็นอะไรเหรอ

คุณโนมะ

งาน...

สนุกเหรอคะ

เรื่องพวกนั้น

ไม่มีหรอกค่ะ

ทำไมถึงจะลาออกจากแผนก企画ของร้านล่ะคะ

คุณโนมะ!

ทั้งที่บอกว่าอยากจะเป็นเหมือนผู้จัดการร้านนี่นา

ทำไมล่ะ

แบบนี้

ง่ายๆ เลย

เลิกแล้วล่ะเรื่องพวกนั้น

มาสร้างความฝันโดยการโยนเหตุผลและเป้าหมายใส่คนอื่น

แล้วก็ได้รู้ซึ้งเลยว่าจะเป็นยังไงเวลาที่มันไม่เป็นไปตามแผน

ตัวฉันน่ะ

สุดท้ายก็คิดถึงแต่เรื่องของตัวเองคนเดียวเท่านั้นเอง

เดิมทีพวกนั้นน่ะ

ไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ

ถึงจะไม่ได้ทำด้วยความชอบ

กิจกรรม

แม้ว่าความสามารถหรือความมุ่งมั่นจะยังตามไม่ทัน

ถ้าทำตามที่กำหนดไว้ ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยนี่นา

เรื่องแบบนั้นน่ะ

...พูดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ

ระหว่างฉันกับคุณโนมะน่ะ

...ไม่เหมือนกันหรอกค่ะ

วันที่ 9 เดือนพฤศจิกายน

คุณยามาาาะ!

ฟังนะ วันนี้โดนคุณโนมะเขี่ยจุดเจ็บเข้าให้อีกแล้ว!

ไปกินราเม็งกันเถอะ!

โทษทีนะ ราเม็งขอพักไปก่อน

คุณยามาจะกินราเม็งเหรอ...!?

อะ—เป็นอะไรเหรอ? ท้อง... ปวดเหรอ!?

อืม ไม่หรอก

อยากจะตั้งใจเรียนจากตรงนี้ไปให้จริงจังเลยล่ะนะ

แน่นอนเลย

เพราะว่าอยากจะเป็นพนักงานไง

งั้นพวกเราสองคนจะไปปลอบใจกันมาเลยนะ!

สู้ๆ ล่ะ!

งั้นนะ—

คุณยามา สอบปีหน้าแล้วนะ!

บ๊ายบาย

วันที่ 10 เดือนพฤศจิกายน

3 โมงเช้า วันที่ 10 เดือนพฤศจิกายน

วันที่ 11 เดือนพฤศจิกายน

อู้ววววววววววว...

แย่แล้ววววววว...

ช่วงที่พวกพนักงานพาร์ทไทม์พวกนี้ลดลงเพราะอ่านหนังสือสอบ

โรคระบาดก็ระเบิดขึ้นมาอย่างหนัก...

ได้ขอความช่วยเหลือแล้วนะ

คุณมาร์...

ฉันก็จะเข้าไปช่วยด้วย สู้ๆ นะ

เลิกเรียกแบบนั้นได้ไหมคะ

ถ้าคนไม่พอ ก็ใช้ตัวฉันได้เลยนะ

ขอโทษนะ คุณโนมะ

ผู้จัดการร้าน

ฝึกงานเสร็จแล้วจ้ะ—

คุณยามากลับมาแล้ว

เหรอ?

เธอก็มาตั้งแต่เช้าแล้วนี่นา ควรจะกลับก่อนสิ

ดูในโออินแล้วครับ

ขอเข้าไปด้วยนะครับ

อาทิตย์นี้ไม่มีคน ก็เลยขอเข้ากะได้

หัวหน้าครับ ขออนุญาตปรับเวลาเข้างานให้หน่อย วันนี้ว่างพอดี

ขอบคุณมากๆ เลยนะ แต่ว่า...

อย่าหักโหมมากนะ

เธอก็ยังต้องฝึกจนสุดสัปดาห์นี้อยู่เลยนะ

ไม่เป็นไรหรอกน่า

ถ้าให้คนในร้านช่วยได้ นั่นก็ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ

พรุ่งนี้ก็หยุดแล้ว สบายอยู่!

เจ้าหน้าที่ผู้ว่าราชการมาแลกเปลี่ยนความเห็น

วันที่ 13 เดือนพฤศจิกายน

เอ๊ะ...

คุณยามาจัง

ซะอีกนะ ที่เผลอหลับอยู่ต่อหน้าคุณโอนะ

คุณยามา

สบายดีไหม?

ทำไมเหรอ?

รู้สึกเหมือนช่วงนี้จมปลักอยู่กับเรื่องเดิมๆ ตลอดเลยล่ะ

ที่บ้านก็ตั้งใจเรียนหนักจนไม่ได้นอนเยอะใช่ไหม?

บอกว่าสอบเดือนมีนาคมไม่ใช่เหรอ

ใช่ไหมล่ะ

ผ่อนคลายกล้ามเนื้อไหล่สักหน่อยสิ...

นี่ ดูสิ สบายดีไม่ใช่เหรอ

ไม่เป็นไร

ตอนนี้มันก็ซ้อนทับกันอยู่ว่าคนไม่พอ เลยดูเหมือนเป็นแบบนั้นน่ะ

สัปดาห์หน้าจะดีขึ้นเยอะเลยล่ะ

งั้นฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามานะ

ว่าแต่

คุณยามาจัง

คุณโนมะน่ะ

ได้คุยกันดีๆ แล้วเหรอ...?

...ก็คุยกันเป็นเรื่องได้สิครับ

อยู่ร้านเดียวกันนี่นา

เปิด ปิด

ปัง

13 นาฬิกา 01 นาที

วันที่สิบสามเดือนพฤศจิกายน

คาวะ

95 เปอร์เซ็นต์

13 นาฬิกา 01 นาที วันที่ 13 เดือนพฤศจิกายน

...เหรอ?

95 เปอร์เซ็นต์

คาวะ

13 นาฬิกา 02 นาที วันที่ 13 เดือนพฤศจิกายน

ใช้ตามากไปรึเปล่าเนี่ย?

...พรุ่งนี้

หวังว่าจะได้ยินว่าพิธีมอบรางวัลสนุกนะ

เอาล่ะ นี่คือพยากรณ์อากาศสำหรับวันพรุ่งนี้ครับ

พรุ่งนี้มีพยากรณ์ว่าจะมีหิมะตก ซึ่งเป็นครั้งแรกของปีเลยนะ

เสียงฝีเท้าของฤดูหนาวกำลังใกล้เข้ามาอย่างเต็มตัวเลยนะ

ดูเหมือนว่าอากาศจะหนาวเย็นลงในหลายพื้นที่

ทุกคนช่วยดูแลตัวเองให้暖อุ่นๆ นะครับ

ฉบับนี้เราได้ลง 2 ตอนติดกันเลย