ตอน 77: Chapter 77

หลังซูเปอร์มาร์เก็ต สูบบุหรี่กับคุณ

อันแรก

ต้องไปทำประชาสัมพันธ์ให้บริษัทอีกแล้วเหรอครับ

อย่าทำท่าทางเซื่องซึมแบบนั้นสิ คุณยามาดะ

ก็ต้องเป็นแบบนี้สิ ปีนี้คุณก็เป็นตัวเต็งรางวัลรอยยิ้มนี่นา

รูปถ่ายหน้ากับสัมภาษณ์น่ะ

งั้นผมจะรีบทำให้เสร็จเลยดีไหมครับ

ห๊ะ

เก่งจังเลยนะ

คิดถึง "รอยยิ้ม 0 คุณยามาดะ" สมัยเป็นพนักงานพาร์ทไทม์จังเลยครับ

แปดปีที่แล้ว

ยินดีต้อนรับค่ะ~

ห่วยแตก!

ตรงไหนเหรอคะ หัวหน้า

ตาไม่ยิ้ม ปากกระตุก เสียงทุ้มเกินไป

แบบนี้ก็ดูเหมือนจะแย่ไปหมดเลยสิครับ

โอ้ คุณสังเกตเห็นแล้วสินะ

จะให้สอนยังไงดีเนี่ย...

นายนี่ทำงานเก่งนะ

ยังทำไม่ได้เลยครับ

เพราะท่าทีในการบริการลูกค้ามันแย่ไงครับ

ขอโทษที่สร้างความเดือดร้อนให้เสมอเลยครับ

...นี่คุณยามาดะ

เรื่องร้องเรียนของคุณน่ะ ก็แค่ลูกค้าคนเดิมที่ตามตอแยอยู่เฉยๆ เอง!

ก็แค่จะใช้คุณเป็นข้ออ้างในการมาโวยวายที่ร้านน่ะ

...ปัญหาเรื่องนั้นกับเรื่องการบริการของคุณ ผมจะจัดการให้เอง

อย่าคิดมากแล้วพยายามต่อไปนะ

...ค่ะ/ครับ

หัวหน้าใจดีจังเลย

ฉันสร้างความเดือดร้อนขนาดนี้แล้วนะ

แล้วทำไมถึงทำท่าทางแบบนั้นล่ะ!!

...ต้องขออภัยด้วยค่ะ

เวลาจะขอโทษนี่ก็ต้องพยายามให้เต็มที่ไม่ได้เหรอคะ

ลูกค้าคนนั้นอีกแล้ว...

เป็นเรื่องเดิมอีกแล้ว

นี่แหละคือเหตุผลที่ไม่อยากทำงานบริการลูกค้าในฐานะนักเรียน

พาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อข้างๆ ก็แย่ที่สุดเลยค่ะ

นายนี่ไม่ว่าจะบอกกี่ครั้งก็ยังทำหน้าไม่เป็นมิตรอีก...

เอ่อ ขอโทษนะคะ

เสียงดังจังเลยค่ะ...

ไม่รู้เหรอว่ากำลังโมโหกับพนักงานที่ไร้ความสามารถอยู่

อ๊ะ เอ่อ...

ก็เป็นแบบนั้นมาตลอดเลยค่ะ

ตั้งแต่ช่วงกลางก็รู้สึกเหมือนคุณกำลังโมโหเรื่องไม่เกี่ยวด้วย...

คุณก็ตะคอกใส่เด็กคนนี้ทุกครั้งเลยไม่ใช่เหรอคะ

เลิกทำแบบนั้นได้ไหมคะ

ถ้าเป็นแคชเชียร์ก็ยังมีที่ว่างอื่นอยู่ ทำไมต้องตั้งใจมา...

เวลาที่ผมอยู่ข้างหลังตลอดเลย...

เอ่อ

อา... คุณนี่...

ขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วยเมื่อกี้นี้

เฮ้กะ

ไม่นะ! ไม่นะ!

ก็ไม่ใช่ว่าคุณผิดทั้งหมดนี่นา

แล้วก็ขอโทษด้วยนะคะที่มักจะทำให้แคชเชียร์ติดขัดอยู่เรื่อยเลย

เป็นเพราะฉันบริการลูกค้าไม่เก่งทั้งหมดเลยค่ะ

ดังนั้นก็เลยต้องขอโทษด้วยนะคะ

...อันนั้นก็ไม่ได้อะไรหรอกค่ะ

ไม่ได้รู้สึกอยากจะช่วยอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ

วันนี้ที่บริษัทมีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นจนรู้สึกเหมือนจะตายเลยค่ะ

จะเรียกว่าว่ารู้สึกหงุดหงิดน่ะค่ะ

แล้วพอเห็นคุณกำลังถูกตะคอกอีกครั้ง เลย...

"นี่มันมาปฏิเสธแคชเชียร์ที่ช่วยตัวเองตลอดเลยนี่นา" เนี่ย

ก็แค่หงุดหงิดขึ้นมาเองน่ะ

...ช่วยเหรอ?

ช่วยได้นะ เพราะว่ามันเร็วและก็สุภาพดี

กับพนักงานที่ทำหน้าไม่เป็นมิตรและทำแบบขอไปทีแบบนี้เนี่ยนะ...

ฟุ-จิ-โช

ทำแบบขอไปทีเหรอ?

ถึงพยายามอย่างหนักขนาดนั้นเลยนะ

จู-คู-ซึ-กุ-ฮิ-งุ

อย่างน้อยก็ต้องทำให้มือไวขึ้นหน่อย

ทำไมถึงทำได้ไม่ดีเลยนะ

นั่นสิ

คุณเหรอ?

!!?

บ็อท-บ็อท

ตลาดสดคิโอซากะอีกแล้ว

อา... คุณนี่...

เอ่อ ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณร้องไห้เรื่องแบบนี้...

นี่มันแค่มีน้ำไหลออกจากตาเท่านั้นเองค่ะ

ไม่ได้ร้องไห้สักหน่อยค่ะ

น้ำ...!?

พยายามอย่างหนักอะไรน่ะ... ทำไมถึงรู้คะ

เพราะเรื่องนั้นนี่แหละ ถึงโดนคุณลุงแปลกๆ จับจ้อง

ฟุ-จิ-โช

ทั้งๆ ที่บริการลูกค้าได้แย่ขนาดนี้

ก็ทำให้ทุกคนและหัวหน้าลำบากใจไปหมดเลยค่ะ

อยากจะทำอะไรสักอย่างให้ได้

ถึงจะชอบงานนี้ด้วยนะ

แย่จัง...

คุณชอบงานนี้สินะ

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร

...ฟุวะ

ฟุ-จิ-โช

ถ้าชอบแล้วก็จะทำต่อไปได้

สิ่งที่จำเป็นทั้งหมดก็จะตามทันความรู้สึกของคุณแน่นอนค่ะ

เอ๊ะ!? แย่แล้ว! ไม่เป็นไรเหรอ!?

นั่น... บุหรี่

เอ่อ ขอโทษนะ ที่อยู่ใกล้ๆ...

ควันเข้าตา

นี่ๆ เกิดอะไรขึ้น!? ไม่เป็นไรนะ

ตอบสนองตลอดเลย... ใหญ่เกินไปแล้ว

นี่ คุณผู้จัดการ

ตอนที่ที่นี่เป็นชื่อร้านอื่น...

ผู้ชายที่โมโหให้ฉันถึงกับหัวเสียเพราะลูกค้าจอมบ่นของฉัน

คิดว่าฉันเป็นคนเห็นปัญหามากี่ปี กี่เคสแล้วกันนะ

จำได้ไหมคะ?

ไม่ไหวๆ จำไม่ได้เลย

ห๊ะ?

...ฉันก็จำหน้าไม่ได้เหมือนกันนะ

กลับจากซื้อของก็สูบตรงทางเข้าก่อนกลับบ้านเสมอ

เป็นผู้ชายที่มีผมยุ่งๆ ใส่เสื้อเชิ้ตยับๆ แล้วก็มีรอยคล้ำใต้ตาหนักมาก

หลังจากที่ที่เขี่ยบุหรี่ตรงทางเข้าโดนร้องเรียนจนต้องเอาออกไป ก็ไม่ค่อยได้เห็นเขาเลย

ตอนนี้คงไปสูบอยู่ที่ไหนสักแห่งสินะ

สองคนกำลังสูบบุหรี่อยู่หลังซูเปอร์มาร์เก็ต จบแล้ว

ขอบคุณที่ซื้อบุหรี่ 1 กล่องจากสองคนที่กำลังสูบอยู่หลังซูเปอร์มาร์เก็ตนะคะ ดิฉันเป็นเจ้าของเรื่องค่ะ เพราะว่าตลอดมาดิฉันใฝ่ฝันถึงความเท่ของควันบุหรี่มาโดยตลอด เลยดีใจมากๆ ที่ได้วาดเรื่องราวที่เน้นบุหรี่เป็นหลัก และยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ที่ได้ตีพิมพ์เป็นเล่มแล้วค่ะ อีกอย่างนะคะ เสียงประตูสวิงของซูเปอร์มาร์เก็ตที่ดังว่า "บับ" เนี่ย ดิฉันมั่นใจสุดๆ ไปเลยค่ะ เพราะว่าการที่มังงะของตัวเองได้ถูกพิมพ์ลงบนกระดาษนี่เป็นสิ่งที่ทำให้คนวาดมังงะมีความสุขที่สุดแล้วค่ะ การที่มังงะเรื่องนี้ที่เคยวาดลงทวิตเตอร์เป็นประจำ จะได้นำไปตีพิมพ์ลงในนิตยสารทุกเดือนได้แล้วนี่ตื่นเต้นมากๆ เลยค่ะ จำนวนหน้าก็เพิ่มขึ้นนิดหน่อยด้วย เลยมีอะไรให้ดูมากขึ้น ขอเชิญเพลิดเพลินไปกับยานิโอะระได้เลยนะคะ สำหรับคนที่รู้จักเรื่องนี้จากฉบับรวมเล่ม ก็ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ

ไว้เจอกันนะคะ