ตอนที่ 152

มิคิ นาสึนะ กับ อารากิ เรย์

บทที่ 152

กษัตริย์เอามาให้แล้วนะ!

ขอบคุณนะทุกคนทีมโฮคุไซ

เยอะจังเลยแฮะ

นี่มันทั้งหมดเหมือนกับชีวประวัติของนายเลยเหรอ...

อืม

เจอแล้วๆ

นี่ ลองอ่านดูนะ

นี่คุณกำลังวาดมังงะสำหรับทุกๆ เหตุการณ์เลยเหรอ?

แถมเป็นตอนที่ทำให้ผมได้เป็นผู้ใหญ่บ้านอีกด้วยนะ

ทีมโฮคุไซเนี่ยชอบยกย่องผมจังเลย...

อ๋อ เข้าใจแล้ว

เรื่องราวก็เข้าใจแล้วล่ะ

เพิ่งจะเข้าใจว่ามันเป็นแรงขับเคลื่อนของเรื่องได้

แต่ว่าข้อเท็จจริงที่ว่าก็อบลินฆ่ามนุษย์น่ะ

อาจจะกลายเป็นพันธนาการของอากิระไปแล้วก็ได้นะ

ถ้าไม่มีเขา ก็อบลินพวกนี้คงสูญพันธุ์ไปหมดตอนนั้นแหละ

ไม่นะ!

ถ้าคิดแบบนั้นแล้ว ก็ไม่แปลกที่มันจะติดนิสัยตั้งรับ

นั่นไม่ใช่ความผิดของแคเรนหรอกนะ

อากิระ...

การได้พบกับแคเรนเนี่ย

บางครั้งก็เลวร้ายที่สุด เพราะพวกเราเป็นศัตรูกัน

แล้วก็ตอบโต้กองกำลังของแคเรนกลับไป...

ตั้งแต่ที่แคเรนแสดงความสนใจในเหตุผลของผม

ความสัมพันธ์แบบนี้ก็เริ่มต้นขึ้น

จุดเริ่มต้นของมันก็คือ "การโจมตีของก็อบลินก่อน" นั่นเอง

ในมุมมองของฝ่ายก็อบลิน นั่นคือ "การป้องกันตัวโดยชอบธรรม" ล่ะก็

แต่มุมมองของฝ่ายมนุษย์แล้ว มันยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

สำหรับคำถามที่ว่า "ทำไมถึงเป็นฝ่ายรับอยู่เสมอ?"

ก็รู้ดีนะ

แคเรนก็รับรู้แบบนั้นแหละ

มันเป็นเพราะสถานะที่แตกต่างกัน เลยเป็นแบบนั้นน่ะ

ผมเองก็คิดว่าตอนนั้นมันเป็นเรื่องของหน้าที่ด้วยนะ

เปล่า จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่นั้นหรอก

●●●●●

เอ๊ะ?

จะตอบยังไงดีนะ...

ที่จริงแล้ว ตัวผมเองก็รู้สึกว่าการเป็นฝ่ายรับอยู่เสมอเป็นปัญหาเหมือนกัน

เลยคิดมาเยอะแยะเลยล่ะ

การเป็นฝ่ายรับตลอดเวลาไม่ได้เป็นเพราะเหตุการณ์นั้นเพียงอย่างเดียว

แต่เป็นเพราะที่ผมเคยเป็นคนญี่ปุ่นมาก่อนน่ะ

มันเป็นสัญชาตญาณของคนญี่ปุ่นเลยที่พยายามจะหลีกเลี่ยงการโจมตีก่อน

อยากจะสร้างรูปแบบของการป้องกันตัวโดยชอบธรรมขึ้นมาให้ได้

ถึงอย่างนั้นก็บอกแบบนั้นออกไปตรงๆ ไม่ได้

เพราะผมก็เป็นแค่ก็อบลินคนหนึ่งนี่นา

เลยอยากจะสร้างเป็นรูปแบบของการป้องกันตัวโดยชอบธรรมขึ้นมา

ก็เพราะว่าสภาพแวดล้อมที่โตมามันเป็นแบบนั้นไงล่ะ

นี่คุณทำหน้าแบบนั้นเชียวเหรอเนี่ย

เอ๊ะ?

ไม่นะ

ถึงแม้จะไม่ใช่การเป็นฝ่ายรับในฐานะสิ่งมีชีวิตก็ตาม

ก็อบลินน่ะ จริงๆ แล้วไม่มีแนวคิดที่จะโจมตีออกไปเองด้วยซ้ำ

อืม... ไม่มีเลยสินะ

อืม

นั่นก็จริง

ตกใจจังเลย...

นี่ถูกจับได้ว่าเป็นผู้เกิดใหม่แล้วเหรอ

ถ้าเป็นช่วงการกำเนิดแห่งสวรรค์และปฐพี ก็ไม่แปลกที่จะสังเกตเห็นนะ

ก็ใช่นะ

สำหรับพวกก็อบลินที่มีชีวิตสั้นๆ พวกเขาคงไม่มีเวลาไปโจมตีใครหรอก

ใช่แล้ว

ถูกต้องเลย!

เอาเรื่องการกำเนิดแห่งสวรรค์และปฐพีมาคล้อยตาม แล้วก็เบี่ยงประเด็นแบบนี้ไปก่อนเถอะ

เออ... แบบนั้น

●●●●●

อากิระ?

ทุกอย่าง

มันมารวมกันอยู่ที่จุดเดียว

ทุกเหตุการณ์ก็คือการถูกโจมตีแล้วผมตอบโต้กลับไป

ในจุดนั้นมันเหมือนกันหมดเลย

ว่าไงนะ? มีอะไรเชื่อมโยงกันเหรอ?

หมายความว่า... ผมเอาแต่ทำพลาดซ้ำๆ มาตลอดสินะ

;

ทำพลาดตลอดเลยเหรอ? พูดถึงเรื่องอะไรน่ะ?

ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะ?

ถ้าหากว่าตัวเองเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีไปบ้าง

บางทีอาจจะไม่ได้โดนมากวนใจแบบนี้ตลอดก็ได้

การยืนในท่าทีที่เป็นฝ่ายรับตลอด แล้วค่อยตอบโต้หลังจากถูกโจมตีก่อนน่ะ

อาจจะเป็นความผิดพลาดก็ได้นะ

นั่นมัน....

ก็ถูกไปครึ่งนึงล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็โชคร้ายด้วยนะ

หมายความว่ายังไงเหรอ?

ก็เพราะว่าฉันเคยเป็นมนุษย์มาด้วย

และก็เคยเป็นก็อบลินมาด้วยนะ

อ่า

พอคิดจากประสบการณ์นั้นแล้ว

ตอนที่คุณเพิ่งเริ่มใหม่ๆ คุณไม่ได้ผิดพลาดเลยสักครั้ง

มอนสเตอร์ที่เป็นตัวตนของพวกก็อบลิน ที่รับสกิลติดตัวเรื่อง【กฎแห่งการล่า】

ถ้าคิดถึงเรื่องนั้น การที่จะ「ไม่โจมตีออกไปเองอย่างเด็ดขาด」น่ะ

ในจังหวะนั้นถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

...อ่า

แต่นั่นแหละที่กลายเป็นประสบการณ์ที่ประสบความสำเร็จ ซึ่งมันอาจจะแย่ไปหน่อยนะ

ไม่ได้เปลี่ยนตัวเองในจังหวะที่ควรจะเปลี่ยน

จังหวะที่ควรเปลี่ยนเหรอ?

คือเมืองนี้ไงล่ะ

คุณได้ทำสัญญากับเคาท์และกลายเป็นบารอนริคุเซ็น

ในตอนนั้น คุณก็คือ

แม้จะเป็นมอนสเตอร์ แต่ก็ถูกผสานเข้าไปในกลไกของมนุษย์แล้วนั่นเอง

ใช่แล้วล่ะ

— มนุษย์ผู้ทรงเกียรติ

อาฮ่าฮ่า...

มนุษย์ผู้ทรงเกียรติ...

ก็น่าจะเรียกแบบนั้นแหละมั้ง

แม้จะเป็นคำที่แปลกๆ แต่มันก็เหมาะกับการอธิบายตัวฉันที่สุดเลย

พูดง่ายๆ ก็คือ ณ จุดนั้นน่ะ

คุณก็ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับการเป็นฝ่ายรับอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้น แม้จะแสดงออกเชิงรุกออกไป ขุนนางชายแดนก็ จะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ

...กลายเป็นแบบนั้นสินะ

หรือจะสร้างข้ออ้างในการทำสงครามแบบชนชั้นสูงขึ้นมาก็ได้

ใช่แล้ว อย่างเช่น...

คุณให้การคุ้มครองสายเลือดของเคย์กนัส เคานต์เมื่อหลายชั่วอายุคนก่อน

เอ่อ...

อะไรทำนองนั้นล่ะ

ถ้าเป็นพวกขุนนางนะ ถ้าเป็นสายเลือดที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น

มันก็คือ "การต่อสู้เพื่อทวงคืนผืนดินที่เป็นของตัวเองแต่เดิม"

มันคือการไปช่วยเรื่องนั้นสินะ

มี "เหตุผลอันชอบธรรม" ที่ว่าด้วยการทวงคืนผืนดินตั้งขึ้นมาได้

นี่มันเป็นพล็อตสุดคลาสสิกของเรื่องราวการพลัดถิ่นของพวกขุนนางเลยล่ะ

จะพูดให้ถูกก็คือ "การหาเรื่องใส่ตัว" น่ะสิ

แต่มันก็เป็นวิธีการที่สอดคล้องกับกฎของสังคมขุนนางนะ

สำหรับพวกขุนนางแล้วนี่เป็นเรื่องปกติเลยนะ

อย่างน้อยก็เป็นวิธีการที่ปฏิเสธอย่างเป็นทางการไม่ได้หรอก

แต่คุณกลับไม่ได้ทำแบบนั้น

เพราะคุณทำมันสำเร็จไปได้ด้วยวิธีของตัวเอง

เพราะคุณสามารถปกป้องสิ่งที่อยู่ในระยะที่เอื้อมถึงได้ด้วยพลังของคุณ

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง

ถ้าพูดถึงแบบนั้น ก็คงไม่เรียกว่าทำพลาดตลอดก็ได้นะ

เพราะวิธีการเดิมยังใช้ได้อยู่

ก็แค่การอัปเดตวิธีการมันช้าไปหน่อยเท่านั้นเอง

...แต่มันก็มาถึงขีดจำกัดแล้วนะ

ทำได้ดีมากเลย

เอ่อ... ยืนยันเลย

เหมือนกำลังจะพูดว่าแบบนั้น

ที่มันผ่านไปได้ด้วยดีคราวนี้มันเป็นแค่เรื่องของผลลัพธ์เท่านั้นแหละ

เริ่มอันตรายแล้วนะ

...อย่างนั้นเหรอ

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ? จะเป็นฝ่ายบุกออกไปเองเหรอ?

●●●●●

...บุกโจมตี

...อย่างนั้นเหรอ

เธอมีสถานะเป็นผู้ตรวจการฝ่ายมนุษย์

พอได้ยินฉันบอกว่า "บุกโจมตี" คงจะไม่ได้อยู่เฉยๆ แน่ๆ

แต่อยู่ในฐานะของพวกกอบลินน่ะไม่ใช่นะ

จะทำในฐานะของพวกขุนนางต่างหาก

ในฐานะขุนนางเหรอ?

เมืองลาซาลฮากุเวย์

ร้านค้าของลีบรา--

ครั้งนี้สิ่งที่อยากจะขอให้คุณลีบราคือ

ให้ช่วยหาลำดับวงศ์ตระกูลโดยใช้เงินก้อนนี้

เข้าใจแล้ว ลำดับวงศ์ตระกูล

อ่า มีที่แห่งใดที่หนึ่งในโลกนี้

ที่บันทึกไว้ว่าฉันเป็นทายาทของเคานต์ฟีนิกซ์

เรื่องง่ายๆ เลยครับ/ค่ะ

น่าจะมีลำดับวงศ์ตระกูลอยู่แน่ๆ

ฉันก็พอมีความทรงจำว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อนครับ/ค่ะ ใช่แล้ว

เพื่อคุณอากิระ

จะหาอะไรก็ได้มาให้คุณได้ชมเลยครับ/ค่ะ

ค่ะ

6

จะติดตามในตอนต่อไป