ตอน 30: Chapter 30

ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วนะ

สาวน้อยซุ่มซ่ามใจเย็น

คุณอากิระ...

ที่นี่ก็เกิดการกลับชาติมาเกิดเป็นผู้หญิงติดขัดเหมือนกันนะ

เด็กสาวจอมปากแข็ง

ส่วนทางนี้...

เพราะว่าเดซูรินเป็นคนที่มีแรงขับทางเพศสูงนี่นา

ให้แกน่ะเหรอ!

พี่ทิเกจะไม่ยอมให้เดซูรินไปง่ายๆ หรอกนะ!!

พี่เคย์คารัน

มอบให้ด้วยคู่หูฝีมือเยี่ยม

—ก็ได้น่า

“สุดยอดแห่งต่างโลก” ฉบับสมบูรณ์

ต้นฉบับ: มิคิ นาซึนะ มังงะ: อารากิ ไซ

วางจำหน่ายแล้วได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม!!

YJC/B6

ราคาปกติ 660 เยน (รวมภาษี 10%)

นี่คุณ!

อะไรกันเนี่ย อยู่ๆ เลย

เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องจริงเหรอ!?

ปล่อยให้คนร้ายที่ทำให้อากิโยะจังบาดเจ็บลอยนวลไปเลยเหรอ!

เอ๊ะ?

อา...

จะเรียกว่าปล่อยลอยนวลก็ว่าได้ หรือจะเรียกว่าไม่มีความผิดอะไรเลยก็ว่าได้นะ—

ไม่อยากจะเชื่อเลย!

ฮึก

ทำไมไม่ลงโทษให้เรียบร้อยล่ะ!

คนที่ทำคือนักผจญภัยไม่ใช่เหรอ!? เป็นลูกน้องของคุณไม่ใช่เหรอ!?

เปล่า ไม่เชิงว่าเป็นลูกน้องหรอก...

ผมก็แค่เป็นมาสเตอร์ของกิลด์ที่รับงานจากนักผจญภัยเท่านั้นเอง...

แต่ว่าก็อบลินมันก็เป็นสัตว์อสูรไม่ใช่เหรอ?

เรื่องครั้งนี้มันก็แค่ "กำจัดสัตว์อสูรที่เข้ามาในเมือง" เท่านั้นเอง จะเอาไปลงโทษได้ยังไงล่ะ...

ห๊ะ!?

อันดับแรกฉันก็ไม่มีอำนาจที่จะลงโทษด้วยซ้ำนะ—

พูดอะไรน่ะ! โกบลินจังเป็นสัตว์อสูรเหรอ!?

ไม่สิ มันเป็นเรื่องจริงนะ

ทำแบบนี้กับเด็กที่น่ารักและบริสุทธิ์ขนาดนั้นได้ยังไงกัน!

ไม่อยากจะเชื่อเลย!!

คุณนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ เลยนะ!

ก็เพราะคุณไม่เคยสั่งสอนลูกน้องให้ดี ถึงได้ทำให้เราไม่ได้ชุดใหม่ของเอจิโกะไงล่ะ!

ก็เพราะว่าไม่ใช่ลูกน้องนี่นา

พูดจริงเหรอเนี่ย?

พูดเกินไปแล้ว... แค่เรื่องเสื้อผ้าเอง มีอีกตั้งเยอะแยะน่า

ขอโทษครับ...

...พอแล้ว!

ถ้าไม่รีบหามาตรการรับมือก็แย่แน่...

ฮิตะ...

ไร้รูป

สกิลที่ทำให้ร่างกายโปร่งใส

ตอนนี้ ถ้ามีก็อบลินอยู่ในเมือง มันก็จะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมานะ

เปรี้ยง

ตึ้ก

นี่ คุณนั่นทำอะไรอยู่เหรอ?

เอ่อ...

กฎแห่งผู้แข็งแกร่งกินผู้ที่อ่อนแอกว่า

คือการหยอดเหรียญลงในน้ำพุกลางจัตุรัสเมือง แล้วประสานมืออธิษฐานให้ได้วันละ 1 ครั้ง

อื้อ... เข้าใจแล้ว

ในโลกนี้ไม่มีธรรมเนียมการใส่เหรียญลงในน้ำพุแล้วสวดมนต์ต่อเทพเจ้าหรอกนะ

นี่ คุณทำอะไรอยู่เหรอ?

เสียของน่าทำแบบนั้น

●●●

เรื่องนั้นมันถูกสืบมาล่วงหน้าแล้ว

คาเกะชิโช

ใช้ “กฎแห่งผู้แข็งแกร่งกินผู้อ่อนแอ” ให้คนหลายๆ คนทำแบบนั้น

ก็ได้นะ?

ชนะแล้ว!

แพ้เหรอ?

แน่นอนว่าด้วยวิธีที่ไม่สร้างภาระให้กับร่างกายเหมือนตอนที่อยู่กับพี่สาวเอลฟ์

หลังจากที่เริ่มทำแบบนั้นมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

ตรงนี้ใช่ไหม สถานที่ที่เป็นข่าวลือ!

เอ๋~ ลองดูหน่อยสิ~

เป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยมีอาการ “กฎแห่งผู้แข็งแกร่งกินผู้อ่อนแอ” เลยสักครั้ง

วันอุชิของช่วงกลางฤดูร้อน

ปัจจุบันถูกรับรู้ว่าเป็นวันที่ต้องกินปลาไหล

แต่ผู้ที่สร้างธรรมเนียมนี้ขึ้นมาคือ...

เป็นธรรมเนียมที่ไม่มีมาก่อนในสมัยก่อนยุคเอโดะ

อัจฉริยะ ฮิกะ เก็นไน

วันหนึ่ง เก็นไนได้รับคำปรึกษาจากร้านปลาไหลว่า "ยอดขายไม่ค่อยดี"

ปลาไหลย่าง

ดังนั้น เก็นไนจึงมอบป้ายที่มีแค่ข้อความว่า "วันนี้คือวันอุชิของช่วงกลางฤดูร้อน" และบอกให้เอาไปตั้ง

แล้วก็เกิดเรื่องแปลกขึ้น

ไม่รู้ตัวเลยว่าลูกค้าก็เริ่มเข้าใจผิดเองว่า "เพราะเป็นวันอุชิของช่วงกลางฤดูร้อน เลยต้องกินปลาไหล"

ตั้งแต่นั้นมา วันอุชิของช่วงกลางฤดูร้อนก็ถูกผูกติดอยู่กับปลาไหลนั่นเอง

ผม 【กฎแห่งผู้แข็งแกร่งกินผู้ที่อ่อนแอกว่า】 แล้วก็ควบคุมการกระทำของ หลายๆ คน

การหยอดเหรียญลงในน้ำพุแล้วอธิษฐาน

ให้มันทำซ้ำๆ

แล้วคนรอบข้างที่เห็นมันก็

เริ่มเข้าใจผิดว่า "ถ้าอธิษฐานที่น้ำพุแล้วคำขอจะเป็นจริง"

กฎแห่งผู้แข็งแกร่งกินผู้ที่อ่อนแอกว่าของราชาผู้ล่มสลาย...

การทดสอบที่ว่าแม้จะใช้ในปริมาณน้อยที่สุดก็สามารถควบคุมฝูงชนได้นั้น ประสบความสำเร็จแล้ว

อากิระ ช้าจังเลยนะ

ขอโทษครับ

อื้อ นิดหน่อยนะ

คาเรนอยู่ที่หมู่บ้านตลอดเลยเหรอ?

อา... พออยู่ในเมืองมันก็มีเรื่องให้วุ่นวายเยอะแยะเลยล่ะ

วุ่นวายเหรอ?

ห๊ะ

คนที่รู้ว่าฉันมาที่หมู่บ้านนี้เนี่ย

ก็จะมาเร่งให้หาเสื้อผ้าของเอจิโกะให้ได้ยังไงล่ะ

...อย่างนั้นเหรอ

มันยุ่งยากนี่เอง ไม่ได้กลับเข้าเมืองมาหลายวันแล้วสิ

อย่างนั้นสินะ...

ขอโทษด้วยนะ น่าจะสงบลงในไม่ช้านี้แล้วล่ะ

...กำลังวางแผนอะไรอยู่เหรอ?

อื้อ

เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก

●●●●

อา

อากิระ

อื้อ?

คุณคิดยังไงกับเด็กคนนั้น

เด็กคนนั้นน่ะ... โคลอเอะเหรอ?

คุณคิดยังไงเหรอ... ดูเหมือนจะสนุกนะ... แต่นั่นสิ?

ใช่แล้ว

ตอนนี้ดูเหมือนจะสนุกนะ

แต่วันที่เด็กคนนั้นมาที่หมู่บ้านนี้ มันไม่ได้เป็นแบบนั้น

อ่า... ทำหน้ากลัวมากๆ เลยนะ

โคลอเอะในตอนนั้นน่ะ มันถูกครอบงำด้วย อารมณ์ด้านลบอย่าง การแก้แค้น หรือ ความอาฆาตแค้น น่ะ

...สีหน้าของคนนี่มันเหมือนกระจกเงาเลยนะ

ระหว่างที่ได้ข้องเกี่ยวกับพวกก็อบลินซื่อๆ หรือกับคุณ

เธอก็สามารถยิ้มออกมาได้นะ

...อื้อ

ตอนนี้คุณก็เหมือนกับตอนนั้นเลย

...เหรอ

●●●●●

เฮ้ ทุกคน

คาเรนจัง เป็นอะไรเหรอ!?

เป็นอะไรเหรอ?

อากิระบอกว่าวันนี้ไม่ทำงานแล้วล่ะ

เอ๊ะ

จริงเหรอ!?

เอ๊ะ? ไม่สิ ยังมีอีกตั้งเยอะ

คุณผู้ใหญ่บ้าน พักผ่อนเหรอ?

เยี่ยมเลย! งานเลี้ยงแล้ว!

เย้!

จะเต้นกับคุณผู้ใหญ่บ้านแล้วนะ!

เดี๋ยวก่อนๆ

ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยล้าเสมอมาเลยนะ คุณผู้ใหญ่บ้าน

ดื่มเหล้าไหม? มาเต้นด้วยกันไหม? หรือว่าจะ... ทำอะไรดี?

อากิระเหนื่อยแล้วนะ!

ไม่ได้นะ~!!

จะให้พักผ่อนบ้างเป็นครั้งคราวไงล่ะ!

●

ผม...นี่สิที่ตื่นเต้นจนเกินเหตุเพื่อพวกเด็กๆ พวกนี้

คิดเรื่องบ้าๆ ไปเลย...

“สีหน้าของคนก็เหมือนกระจกเงา” สินะ...

ขอบคุณนะ คาเรน

ตอนนี้ที่ผมยิ้มได้นี่

คงเป็นเพราะคาเรนล่ะมั้ง

〈ตอนต่อไปจะดำเนินต่อ