ตอน 59: Chapter 59

ตอนที่ 59

นี่ค่ะคุณแม่

แล้วเขาเป็นยังไงบ้างนะ

ไม่รู้สิ

แม้แต่คุณแม่ก็ไม่รู้เหรอคะ

ตอนนี้ฉันเป็นมังกรอยู่นะคะ

เรื่องพวกกอบลินน่ะ

ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องที่แม้จะเข้าใจแต่ก็ไม่รู้สึกร่วมด้วยเลยนี่คะ

มันเป็นแบบนั้นน่ะ

ฉันก็พยายามจะชวนไปในทางที่ปลอดภัยนะ

นั่นหมายถึงเรื่องที่ว่า "มนุษย์ชอบฉวยโอกาสจากคนที่อ่อนแอกว่า" ใช่ไหมคะ

ใช่จ้ะ

ความเข้าใจเรื่องการกำเนิดโลกก็น่าจะถูกต้องแล้วล่ะ

เคานต์คีกนัสเป็นคนแปลกในบรรดมนุษย์ ที่ชอบก่อกวนคนอื่น แต่

เขาก็ทำเช่นนั้นเพราะมองว่าก็อบลินเป็นพวก "อ่อนแอ" นั่นเอง

ดังนั้น การกำเนิดโลกจึงแฝงความหมายบอกอากิระว่า "จงแข็งแกร่งขึ้นนะ" อยู่ตลอดเวลา

งั้นก็แค่ต้องแข็งแกร่งจนน่ากลัวก็พอสินะ

ง่ายจังเลยนะ

แต่ถ้าแข็งแกร่งเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกันนะ

เพราะว่ามนุษย์ถ้าเขารู้สึกว่าเป็นภัยคุกคามมากเกินไป

ก็จะมองข้ามความเสียหายไปเลย แล้วพยายามจะกำจัดให้หมดสิ้นไป

ตรงนั้นน่ะเข้าใจเลยล่ะ

•••••••

หนึ่งในเหตุผลที่เธอไปเกิดเป็นมังกรก็เป็นเรื่องนั้นแหละ

มีพลังต่อสู้ พลังชีวิต และพลังจิตใจที่ใกล้เคียงกับที่แข็งแกร่งที่สุด

ในยุคนี้ มังกรถือว่าเป็น "สิ่งมีชีวิตขั้นสุดยอด"

แต่ถึงแม้จะมีเผ่าพันธุ์อยู่ แต่พวกมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์ในฐานะ "ตัวตน" โดยไม่สนใจเรื่องอำนาจอะไรนั่นเลย—

แค่สัมผัสก็อาจจะไม่ได้แค่แสบร้อนด้วยซ้ำ

แต่ในทางกลับกัน "ถ้าไม่แตะก็ไม่ใช่ภัยคุกคาม"

เมื่อไปเกิดใหม่โดยตั้งเป้าหมายจากสิ่งมีชีวิตก่อนหน้า ก็เลยกลายเป็นมังกรน่ะ

ถ้าเป็นกับมนุษย์ การสร้างสมดุลระหว่างความแข็งแกร่งกับความหวาดกลัวน่ะสำคัญกว่านะ

เฮ้อ

อืม♡ ไวน์บ๊วยที่มาจากริคุเซ็นนี่อร่อยจริงๆ ด้วยนะเนี่ย

หมู่บ้านเล็กกว่าริคุเซ็นแฮะ

ซึซึซึ

ใครน่ะคะ

มีใครบางคนตกลงมา

หรือว่าจะเป็น...

องค์ราชา—

ใช่แล้วล่ะ

...อืม

ราชาปีศาจ—ตอนนี้ก็ไม่ลังเลที่จะเรียกตัวเองแบบนั้นหรอกนะ

องค์ราชา!!

ต้องต้อนรับองค์ราชาให้ได้แล้วสิ

สมแล้วที่เป็นองค์ราชา

ถึงแม้ว่าพวกมันจะต่างกัน แต่ก็เป็นกอบลินเหมือนกันหมดเลยนี่นะ

ทุกคนรอหน่อยนะ มากกว่างานเลี้ยงอีก...

อึก—

เปล่า ขอให้สั่งมาสองอย่างสิ

ตามคำสั่งขององค์ราชา

รับทราบค่ะ!!

อย่างแรก

ใครที่มีสกิลที่ใช้ต่อสู้ได้ ก็มาอยู่กับฉันนะ

เอาล่ะ แบบนี้ครบทุกคนแล้วสินะ

อีกอย่างหนึ่งก็คือ...

ขอโทษนะทุกคน แต่ขอให้ย้ายมาอยู่กับฉันที่ป่าริคุเซ็นด้วยนะ

!

ก็จริงนะ แม้จะถูกสั่งให้ทิ้งบ้านเกิดไปกะทันหันก็ลำบากเหมือนกันแหละ...

แต่ถ้าอยากให้หลังจากนี้จะไม่ถูกใช้ประโยชน์จากพวกกอบลินอีก

ก็การรวบรวมพวกกอบลินทั้งหมดมาอยู่ที่ริคุเซ็น

นั่นน่าจะดีที่สุดแล้วล่ะ

ดังนั้น เพื่อจุดประสงค์นั้น ฉันจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปตามหมู่บ้านของกอบลินทั้งหมด ที่รับรู้ได้จาก【ไดไดอิชิบันไดคิ】

จู่ๆ ก็พูดแบบนั้นขึ้นมาก็ลำบากแย่เลยนะ...

แต่ว่า—

เย้! ย้ายบ้านแล้ววว!!

ดีจัง...ขอบคุณนะ

เอ่อ สถานที่นี่คือ—

ย้ายไปอยู่กับองค์ราชาแล้ว!

!

เรา "แชร์" ทิศทางของป่าริคุเซ็นแล้ว ดูเหมือนจะมองเห็นนะ

ค่ะ ใช่แล้วค่ะ

เรื่องมันเร็วดีจัง ช่วยได้มากเลย—

เปล่าเลย ต้องเป็นเพราะสกิลใหม่ที่ตื่นขึ้นมานี่แหละ

ขอให้คุ้มกันเรื่องการย้ายหมู่บ้านด้วยนะ

อ่า

(ร่างเงา)

ต่อไปตรงนี้ 143—

เปล่าสิ 146 คนน่ะ

คงมีคนเกิดใหม่เพิ่มมา 3 คน จัดงานเลี้ยงกันอยู่สินะ

เอาล่ะ ไปกันเลย!

(ร่างเงา

ลอยตัว

สายลมพัดพา

ดำเนินกระบวนการนี้ซ้ำไป

กับพวกกอบลินประมาณ 1300 คนที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก

ก็รวบรวมมาไว้ที่ป่าริคุเซ็นจนครบถ้วนเลยล่ะ

เขตสะดเดิลของคิกนัส

เอาล่ะ—

พวกที่มีสกิลต่อสู้ก็ประมาณ 200 คนสินะ

ที่จำนวนมากกว่าทีมฮันโซวของริคุเซ็นอย่างท่วมท้นนั้น เป็นเพราะว่า

มีการส่งต่อและรับช่วงอย่างไม่เป็นระเบียบ

เพราะว่ามีเด็กๆ ที่ "มีสกิลต่อสู้อย่างน้อยหนึ่งอย่าง" จำนวนมากไงล่ะ

...เดี๋ยวจะบุกหมู่บ้านนั้นนะ

โจมตีเหรอ...หมายความว่ายังไง?

องค์ราชาเป็นอะไรไปนะ...

หมายความว่าจะฆ่ามนุษย์เหรอ?

ใจเย็นสิ

ไม่จำเป็นต้องฆ่าหรอก แต่ว่าไม่ให้ถูกฆ่าดีกว่า

ถ้าเจอเข้ากับมนุษย์ ก็แค่โค่นล้มพวกเขาก็พอ

ก็แค่เป็นการประลองกับมนุษย์เล็กๆ น้อยๆ น่ะ

ให้คิดว่าเป็นการชกมวยในการจัดงานเลี้ยงก็พอ

อ้อ! เข้าใจแล้ว!

พลังกาย

สกิลเฉพาะตัว

【ไดไดอิชิ】ไดบันไดคิ

ซวบ

สานต่อความคับข้องใจของพวกกอบลิน จะไม่ทำพลาดซ้ำอีก—

สกิลที่อะคิระวิวัฒนาการและถือกำเนิดขึ้นด้วยจิตตั้งใจนั้น

พวกแกเป็นใครกันเนี่ย— พวกกอบลินรึไง?

มีสัตว์ประหลาดในเมือง! ใครก็ได้! ใครก็ได้มมม!

จัดการซะ

ค่ะ! ใช่แล้วค่ะ!

หยุดเถอะาา!!

ฮือววว ช่วยด้วย...

เจ้าตัวกอบลินนี่นะ...

ว๊ากกก อย่าเข้ามาเลย—!!

ตัวการต่อสู้โดยรวมน่ะ แค่ระดับทะเลาะวิวาทที่โรงเตี๊ยม ก็ไม่ได้ทำให้บาดเจ็บสาหัสหรอกนะ

แต่สถานการณ์ของศึกมัน...

นี่แหละคือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างมนุษย์กับกอบลิน

พวกกอบลินจะต้องมี "สกิล" บางอย่างเสมอ

ในทางกลับกัน มนุษย์จะถูกให้ความสำคัญเป็นพิเศษ แม้ว่าจะมีสกิลเพียงอย่างเดียวก็ตาม

พูดง่ายๆ ก็คือ ชาวบ้านทั่วไปนั้น แทบจะสู้ไม่ได้ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ

นอกจากนั้น การเดินทัพส่วนใหญ่ก็จะเป็นการโจมตีแบบฉับพลันด้วย—

ตามปกติแล้ว พวกเราจะใช้ 【กรีทฮีล】 ให้

ไดไดอิชิ

ผู้แข็งแกร่งย่อมกินผู้ที่อ่อนแอกว่า

คุราโอมิ โอรสแห่งกษัตริย์

“ชัยชนะของประชาชน คือชัยชนะขององค์ราชา”

จากแนวคิดหรือเหตุผลนั้น

ในระหว่างที่ “ไดไดอิชิ”ไดบันไดคิ ถูกเปิดใช้งาน พวกกอบลินที่โค่นล้มมนุษย์ได้ นั่นจะนับเป็นว่าฉันเป็นคนโค่นล้ม

แล้วก็— สามารถใช้ 【กฎแห่งผู้แข็งแกร่งย่อมเหนือกว่า】 ได้ด้วย

ตามมา

ค่ะ...

……เฉียงหลังก่อน ป้องกันตัวไว้ก่อน

อะไรนะ!!

ดวงตาของราชาคือดวงตาของประชาชน เจตจำนงของราชาคือเจตจำนงของประชาชน

ว๊าาาาา

【ไดไดอิชิ】นั้น เป็นดวงตาของพวกกอบลิน และหูของพวกกอบลินก็ แบ่งปันกันด้วย

ด้วยผลนั้น เจตจำนงของราชาจึงส่งไปถึงพวกกอบลินทุกตัว

!!

เจ็บนิดหน่อยน่ะ

ไม่เป็นไรเหรอ?

“อยากให้กอบลินทุกคนมีอายุยืนยาวจนถึงที่สุด โดยไม่ถูกศัตรูภายนอกรบกวน”

ว๊าาา หายแล้ว!

ฉันด้วยล่ะ!

ผมก็ด้วย!

เป็นผลกระทบอย่างหนึ่งของ【ไดไดอิชิ】ที่ถือกำเนิดขึ้นจากความปรารถนาอันแรงกล้าของอะคิระ

ด้วยผลนี้ พวกกอบลินที่อยู่รวมกันจะอยู่ในสถานะอมตะโดยพฤตินัย

กฎแห่งผู้แข็งแกร่งย่อมเหนือกว่า

แกช่วยแบกคันชิให้หน่อยสิ

ศัตรูที่โค่นล้มได้ จะถูกดูดซับเข้าเป็นกำลังรบเหมือนหมากในหมากรุก

โดยที่พวกเราไม่สูญเสียแม้แต่คนเดียว

ว๊าาาา

นี่ไง คุณจากสมาคมนักผจญภัย...

ไม่นะ...โดนเล่นงานเหรอ...?

น่าจะควบคุมได้เกือบ 90% นะ

กฎแห่งผู้แข็งแกร่งย่อมเหนือกว่า

ทุกคน จงเกรงกลัวแสงตะวันจนตัวสั่นเถอะ

2022

ว๊ากกกก!

จ๊ากกก!

ดดดดดดดดดดดดดดดดด!

?

แบบนี้ดี แบบนี้แหละ...

เมืองที่ถูกกษัตริย์กอบลินโจมตี ประชาชนทุกคนจะเริ่มหวาดกลัวแสงแดดเหมือนแวมไพร์

อันดับแรกก็ต้องทำให้เรื่องนี้แพร่กระจายออกไปก่อน

แล้วก็... สร้างความหวาดกลัวให้พวกเขา

เมืองใหญ่ในอาณาจักรคิกนัสมีอีกประมาณ 6 แห่งใช่ไหมนะ

ไป!

ไปเมืองต่อไปกันเถอะ!

โอ้!!