ตอน 60: Chapter 60

สอง

นี่มัน...!?

ตอนที่ 60

ไม่มีเด็กแม้แต่คนเดียวเลยนะ

คือว่า...

หมายความว่ายังไงกัน!?

มีโรคระบาดที่ไม่ทราบสาเหตุกำลังแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในหมู่ประชาชนครับ

โรคเหรอ? โรคอะไร?

ทุกคนต่างหวาดกลัวแสงแดด...

แสงแดด!?

ใช่แล้วครับ...ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ แต่ทุกคนต่างก็หวาดกลัวแสงแดดแล้ว

พยายามจะหนีไปยังที่มืดที่ไม่มีแสงแดดส่องถึง

ทำไม! ทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้น!

ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้นคือ...

ไม่น่าเชื่อเลยว่าชาวเมืองทุกคนจะต้องขึ้นอยู่กับสิ่งนั้นเหรอ?

เมืองที่เคยคึกคักขนาดนั้น...นี่เหรอ!

มีข้อยกเว้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นครับ...

อืม

นี่! แกตรงนั้น!

อะไรเหรอ

การตรวจเยี่ยมวันนี้มัน...

ท่านเคานต์!?

ขอประทานอภัยด้วยครับ...

ตอนนี้เรื่องนั้นมันไม่สำคัญแล้ว!

สิ ที่สำคัญกว่านั้น แกเป็นหมอใช่ไหม?

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ไม่ทราบเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ยังเป็นหมออยู่ดีสิ!

มันคือโรคระบาดนี้...

เปล่าครับ จะเรียกว่าโรคได้ยังไงกัน...

คือว่า...ไม่ทราบครับ

ได้ดูมาหลายสิบคนแล้วครับ ทุกคนสุขภาพแข็งแรงดี

ทุกคนล้วนแต่เป็นคนสุขภาพแข็งแรง...ครับ!

อะไรนะ?

ตอนที่อยู่ในบ้านหรือตอนกลางคืนทุกอย่างเป็นปกติหมด!

แต่ว่า...กลับหวาดกลัวแค่แสงแดดเท่านั้นเองครับ

จะมีโรคบ้าๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน!

ผะ...ครับ...

เพราะฉะนั้น...จะเรียกว่าโรคได้ยังไงกัน...

ให้ตายสิ!! ต้นเหตุคืออะไรกันแน่!!

สาเหตุคาดว่าน่าจะ—

อะไรกัน! พูดมาเร็วๆ สิ!

ทุกคนบอกว่าถูกก็อบลินโจมตีครับ

—ห๊ะ?

วอดะ

( )

ทักษะเฉพาะตัว

ยิ่งใหญ่ มหาศาล เป็นสิริมงคล

ยอดเยี่ยม มีระเบียบ อีกทั้งยังเป็นทหาร

สถานการณ์การรบตอนนี้เหมือนกับว่า "มองสองด้าน" ขยับไปข้างหน้าและถอยหลังสลับกันไป

แต่ว่า—

ทำไมกัน! ทำไมมันถึงฟื้นฟูจากจุดที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมาล่ะ!?

ความเร็วในการฟื้นตัวมันเร็วจนการโจมตีตามไม่ทันเลยครับ!

เฮ้อ!

อึก!!

ล่าเหยื่อที่อ่อนแอกว่า

กลัวแสงแดดซะ

ยูไอ

ว๊ากกกกกก!!!

ขยับไปข้างหน้าและถอยหลังสลับกันไป

แต่ฝ่ายเราเนี่ย ต่อให้บาดเจ็บก็ฟื้นตัวได้ในทันที

ถ้ากองทัพคิกนัสพ่ายแพ้จะถอนกำลังออกไปตามกฎ【ผู้แข็งแกร่งล่าผู้อ่อนแอ】

ถ้าทำแบบนี้ซ้ำๆ ไม่นานแนวรบก็จะเอียงไปฝ่ายเราแล้ว

ชนะแล้ว☆

ทุกคนหนีไปหมดเลยครับฝ่าบาท!

พวกเราแข็งแกร่งสุดๆ เลยครับ!!

ทางนี้กองทัพคิกนัส 200 นาย กับอีกฝ่าย 500 นายนี่นา

แล้วมันก็ปะทะกันตรงๆ

ฝ่ายหนึ่งบาดเจ็บเป็นศูนย์ อีกฝ่ายเสียชีวิตเป็นศูนย์ การล่าถอยที่สมบูรณ์แบบ

ตัวเองก็รู้สึกว่ามันเป็นภาพที่แปลกประหลาด...สถิติการรบที่แปลกจริงๆ

!

ฮ่า สนุกจังเลย

เหรอ

ขอบคุณค่ะ ฝ่าบาท สนุกมากๆ เลยค่ะ

ดีแล้วล่ะ พักผ่อนให้สบายนะ

อืม...

【ยิ่งใหญ่】ยิ่งใหญ่ มหาศาล เป็นสิริมงคล

!

ขอโทษนะครับ กว่าจะกลับถึงป่า ก็ขอให้ทนรองานเลี้ยงสักหน่อยนะครับ

งั้นก็คงช่วยไม่ได้แล้วล่ะครับ!

อ๊ะ! ใช่แล้วฝ่าบาท! เดินไปพลางเต้นไปได้ไหมครับ?

ส่วนเพลงล่ะ? นี่ เพลงล่ะ?

อืม ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับ

เหมือนไปปิกนิกเลย

ทักษะเฉพาะตัว 【ยิ่งใหญ่ มหาศาล เป็นสิริมงคล】

เป็นคำที่เคยใช้ในตราประจำตระกูลของซึกุระ มิสึนะริ (Ishida Mitsunari) เลยนะ

หมายความว่า "หากคนหนึ่งอุทิศตนเพื่อคนนับหมื่น และคนนับหมื่นอุทิศตนเพื่อคนหนึ่ง อาณาจักรก็จะรุ่งเรืองเป็นมงคล (สงบสุข)"

นั่นเอง

ถ้าจะพูดให้เป็นยุคปัจจุบัน คงจะกลายเป็น "หนึ่งเพื่อทั้งหมด ทั้งหมดเพื่อหนึ่ง" ล่ะมั้ง

...ในหลาย ๆ ความหมายเลยนะ

สำหรับผมที่เกิดใหม่เป็นก็อบลินแล้ว สิ่งที่อื่น ๆ พวกก็อบลินถูกใช้แล้วทิ้ง หรือต้องจบชีวิตลงในแบบฉบับที่ว่างเปล่านั้น

มันเลยรับไม่ได้ในที่สุด

มันกลายเป็นความเสียดายในใจอย่างรุนแรง แล้วคุณสมบัติของก็อบลินก็ทำงาน

ดูเหมือนว่าผมได้วิวัฒนาการขึ้นมาแล้ว

【ยิ่งใหญ่】ยิ่งใหญ่ มหาศาล เป็นสิริมงคล นี้มี

ผลกระทบหลายอย่าง

ผลกระทบที่สำคัญที่สุดก็คือ

เวลาที่พวกมันอยู่เป็นกลุ่ม ถ้าได้รับบาดเจ็บ กลุ่มทั้งหมดจะช่วยกันแบ่งรับความเสียหายและฟื้นตัว

ด้วยเหตุนี้ ก๊อบลินซึ่งเป็นสัตว์ที่อ่อนแอในแต่ละตัว เมื่ออยู่รวมกันเป็นกลุ่มก็ไม่ตายเพราะปัจจัยภายนอกอย่างการบาดเจ็บอีกต่อไป

และสิ่งนี้ก็ไม่มีผลต่ออายุขัยของพวกมัน

เมื่อถึงอายุขัย ก๊อบลินก็จะถูกส่งตัวออกไปเหมือนเช่นเคย

และ【ยิ่งใหญ่ มหาศาล เป็นสิริมงคล】ก็ไม่มีผลที่จะเข้าไปแทรกแซงตรงนั้นได้

...ตรงนั้นก็ไม่มีความไม่พอใจเลย

น่าประหลาดที่ดูเหมือนว่าฉันจะ

ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจกับอายุขัยที่สั้นของพวกก๊อบลินมากนัก

พวกมันใช้ชีวิตโดยไม่ต้องหลับใหล มารวมตัวกันในเผ่าพันธุ์เพื่อเพลิดเพลิน

ชีวิตที่สั้นเพียง 7 วัน—

ในช่วงท้ายของชีวิตนั้น ก๊อบลินส่วนใหญ่มักจะมีทัศนคติแบบเดียวกัน

——ชีวิตของผมมันสนุกทุกอย่างเลย

นี่มัน...สถานะที่เหมือนปาฏิหาริย์เลยนะ

แน่นอนว่าก็อยากให้อายุยืนยาวกว่านี้อีก

แต่แม้ในสถานการณ์ปัจจุบัน ผมก็คิดว่ามันมี "ส่วนที่ดี" อยู่

เพราะฉะนั้น แม้จะอยู่ในความรู้สึกคับข้องใจอย่างรุนแรงที่สัมผัสได้จากการรังแกของคิกนัส

แต่ "ยิ่งใหญ่ มหาศาล เป็นสิริมงคล" ก็ไม่ได้เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

...ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการวิเคราะห์ตัวเองก็ตามนะ

ก็อบลินตัวที่เพิ่งมองไปเมื่อกี้ ก็สามารถเสียชีวิตได้ด้วยอายุขัย ไม่ใช่เพราะการต่อสู้ในตอนท้าย

มั่นใจแล้ว

ตราบใดที่ผมอยู่กับ "ยิ่งใหญ่ มหาศาล เป็นสิริมงคล" พวกก็อบลินก็จะไม่มีทางตายด้วยสาเหตุอื่นนอกจากอายุขัยเด็ดขาด

น่าจะ...ถึงพวกก็อบลินสเลเยอร์ก็ยังสามารถต้านทานได้มั้ง

กำเนิดขึ้นจากการถูกคิกนัสบีบให้จนมุม

กองทัพก็อบลินอมตะ—

สำหรับมนุษย์แล้ว มันก็ควรจะเป็นเพียงแค่ความหวาดกลัวเท่านั้น

ความหวาดกลัวนั้นจะแผ่ขยายไปยังดินแดนคิกนัสพร้อมกับเหล่าทหารที่ถูกโค่นล้ม และก็ส่งไปถึงคิกนัสด้วย

แล้ว

ในไม่ช้านี้... นอกเหนือจากความหวาดกลัวแล้ว

ยุคเซ็งกุคุ

เมื่อเกิดการรบ และชาวนาถูกกองทัพศัตรู

ปล้นไปแล้ว ความแค้นนั้นก็จะมุ่งไปยัง

เจ้าเมืองที่ไม่ยอมปกป้องพวกเขา...

โอ้...

เป็นเรื่องจริงแล้วสินะ ว่าพอตกกลางคืนแล้วจะได้ออกไปข้างนอกได้...

ฮะ!!

น...นี่จะทำอะไร...

กรี๊ดดดด!

〈โปรดติดตามตอนต่อไป〉

※เนื่องจากย้ายมาอัปเดตวันอังคาร ครั้งหน้ามีกำหนดอัปเดตวันที่ 18 ตุลาคม (อังคาร)