ตอน 62: Chapter 62

ถึงเกิดใหม่เป็นโกลจินแล้ว มีอะไรจะถามรึเปล่า?

มิกิ นาสึนะ เรียว

ตอนที่ 62

โอย คุณตา สองคนได้เจอกันนี่ตั้งกี่ปีแล้ว

21 ปีแล้วล่ะ ฟิลิป มาร์ติน

ก็จริงที่เราเจอกันตามที่สาธารณะบ่อย ๆ ก็ถือว่าไม่ได้นานอะไรนัก

แต่คงจะดูแก่ลงเพราะความลำบากเยอะสินะ?

คราวก่อนลูกชายคุณโดนแทงใช่ไหม

เจอกันแล้วก็เรื่องนี้เลยเหรอ

อ่า นี่มันไม่ใช่เรื่องที่คุณเป็นคนจัดฉากขึ้นมาใช่ไหม

จังหวะมันดีเกินไปนะนี่ เฮ้

ถึงกับใช้เรื่องความรักใคร่ของคนอื่นมาเป็นเครื่องมือเลยนี่ ไม่หยาบคายไปหน่อยเหรอ

ตอนที่ได้ฟังเรื่องราวแล้ว ก็รู้สึกเอือมระอาเหมือนกันนะ

อย่างนั้นรึ...

ก็จริงนะ ตอนนั้นฉันก็ทึ่งอยู่เหมือนกัน

จะแนะนำกลยุทธ์เพื่ออนาคตให้ก็ได้นะ?

ไม่เป็นไรหรอก เรื่องของคุณนั่นแหละ

เดี๋ยวก็คงจะบอกว่าถ้ามีคนมาอุ้ม 1 หมื่นคนได้ วิธีการที่ดีก็จะติดตัวมาเองน่ะมั้ง

คิกคิก ครึ่งหนึ่งก็ถูกนะ

แต่ถ้าเป็นสมองสีชมพูของคุณล่ะก็ น่าจะประมาณ 90% เลยล่ะ

●

ว่าแต่ เรื่องนั้นน่ะ

ผู้ชายคนนั้นทำเกินไปหน่อยนะเนี่ย

●●●●●

เจ้าพอจะรู้สถานการณ์ของเพื่อนใจที่เป็นก็อบลินได้ถึงระดับไหนแล้ว?

ก็รู้แค่ว่ามันกำลังก่อความวุ่นวายอยู่ในเขตเคานต์แห่งคิกนัสเท่านั้นแหละ

ถ้าอย่างนั้น จะเล่าให้ฟังเป็นลำดับนะ

เพื่อนใจมีสกิลพิเศษอยู่ 3 อย่าง

อย่างแรกคือ มนุษย์80ปี

อยู่ได้ถึง 80 ปีเลยเหรอ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหรอก

ถึงจะเป็นก็อบลิน แต่มีอายุขัยถึง 80 ปีเชียวนะ

โฮ่! อยากจะฆ่ามันทิ้งเดี๋ยวนี้เลยแฮะ

อันนั้นก็ไม่ผิดเหมือนกันนะ

เมินคนรอบข้างแล้วมุ่งตรงไปเพื่อคว้าหัวซะเลย

ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง

สกิลลำดับที่สองคือ【ผู้ล่าเหยื่อ】

เรื่องนี้ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรหรอก

ทำไมไอ้ตัวนั้นถึงไปตกอยู่ในมือของก็อบลินได้เนี่ย?

หลานชายของคุณซุ่มซ่ามเหยียบมันเข้าหรือไง?

จัดการจอมมารนั่นได้นะ

แค่จุดเดียวแค่นั้นก็ไม่ถือว่าล้มเหลวหรอกใช่ไหม?

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า 'พระประสงค์ของเทพ' น่ะสินะ?

คิดแบบนั้นแล้วคงจะสบายใจกว่าน่า

หึ...

และอย่างที่ 3...

ชื่อยังไม่ทราบ แต่ผลมันก็พอจะเข้าใจได้

นี่มัน...

ตอนที่พวกกอบลินรวมกลุ่มกัน

แล้วพวกมันแบ่งพลังชีวิตซึ่งกันและกัน

อย่าอ้อมค้อมสิ ว่ามาเลย

***

หมายความว่าจำเป็นต้องมีวิธีที่จะกวาดล้างให้หมดในครั้งเดียวสินะ

ใช่แล้ว

พวกกอบลินควรจะมีอยู่ประมาณ 100 ตัวในแต่ละพื้นที่

แล้วพวกมันก็ถูกรวบรวมมาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งทั้งหมด

หมายความว่าต้องมีวิธีสังหารก็อบลิน 100 ตัวในครั้งเดียวสินะ

—ให้พวกมันยอมแพ้ต่อกันแล้วกันไหม?

ไอ้หมอนี่นี่มันน่าปวดหัวจริง

ที่น่าปวดหัวกว่านั้นก็คือ

เพื่อนใจมันคิดแบบนั้นแทบจะเหมือนมนุษย์เลย

...งั้นก็เป็นแสงอาทิตย์สินะ

ใช่แล้ว

ถ้าประชาชนทุกคนกลัวแสงแดด การทำเกษตรก็จะหยุดชะงักเป็นอันดับแรกเลยล่ะ

แต่มันก็มีคนอยู่รอดอยู่ดี ก็ต้องมีปัจจัยสี่ในการดำรงชีวิตนี่นา

ถ้าฆ่าพวกมันทั้งหมดแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง คงจะยุ่งยากกว่าอีก

หมายความว่าพวกเขาถูกให้แบกทหารที่บาดเจ็บจำนวนมากไว้สินะ

ขนาดจำนวนมันนี่ต่างกันคนละขอบเลยนะ

เจ้าบ้าเอ๊ย!

อะไรกัน ถึงเป็นก็อบลินแต่ก็รู้เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?

ใช่แล้ว พอฉันสัมผัสได้ถึงความเป็นมนุษย์จากเพื่อนใจแล้ว

ก็คิดว่ามันคงจะต้องใช้วิธีการเอาใจพวกมันแล้วล่ะ

ก็อบลินที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังและไร้เดียงสานี่มันมีความคิดแบบมนุษย์อยู่นะ

เก๊ก!

แน่นอนว่าก็แค่รู้สึกสนใจน่ะ

มันบอกว่าชอบเจ้าก็อบลินตัวนั้นไงล่ะ

ตั้งแต่นี้ก็เรียก "เพื่อนใจ" อยู่เรื่อยเลยนะ

...มีแต่เรื่องข้อเท็จจริงจนอิ่มท้องแล้วล่ะ

ขอเล่าต่อจากจุดเดิมหน่อยแล้วกัน

ถ้าเอาสกิลพิเศษ 3 อย่างนี้มารวมกันจะเป็นยังไง

จะอะไรนักหนา

สรุปก็คือ 'คลาส' ตัวสุดท้ายจะอยู่ได้ถึง 80 ปีใช่ไหม?

สำหรับข้าแล้ว ตัวสุดท้ายที่ว่า 'เกินกว่า' นั้น คือสิ่งนั้นเลยนะ

●●●●●

เอง

จะให้ทำยังไงดีล่ะ

อย่างแรกก็คือ 【อย่าไปรบกวน】 อันนั้นสำคัญที่สุด

หมายความว่าให้อำนวยความสะดวกให้เขาเหรอ?

อืม

เข้าใจเรื่องแล้ว แต่ว่า

แกมันเข้าข้างไอ้หมอนั่นเกินไป ส่วนฉันนี่รับมาแบบไม่คิดอะไรเลยไม่ได้นะ

ถ้ามันมีความเป็นมนุษย์ขึ้นมา มันก็ก่อให้เกิดความกังวลอีกอย่างขึ้นมาเหมือนกัน

แน่นอนอยู่แล้ว

ข้อเสนอเหรอ?

ถ้าอย่างนั้น ข้ามีข้อเสนอหนึ่งเพื่อการตรวจสอบ

ใช่แล้ว แผนการที่ได้ประโยชน์สองต่อ

หึ

เจ...ตัดขาด...เหรอ?

กอบลินโรด! แกทำอะไรลงไปเนี่ย!!

สัญญาของข้ากับคุณชายซิมอน—

จากประสบการณ์ที่อ่านเอกสารสัญญานั้นตั้งแต่ซอกถึงมุม

มันไม่น่าจะสามารถ "ตัดขาด (ยกเลิกสัญญา)" ได้ฝ่ายเดียวแบบนี้

อาจเป็นไปได้ว่าซิมอนได้ช่วยเหลือข้าไว้ก็ได้นะ...

แต่ดูจากปฏิกิริยาของคิกนัสแล้ว สถานการณ์มันไม่ปกติแน่

แม้ว่าจะไม่ได้ทำอะไรท่านดยุคพิสเคสโดยตรง

แต่น่าจะมีความเป็นไปได้ที่โรคกลัวแสงแดดจะติดต่อได้

น่าจะกังวลเรื่องนั้นอยู่สินะ

!?

—อั่ก!

ร็อบลินโรซนี่

คุณไคกนัส!

ไม่เป็นไรหรอก คุณผู้นี้น่าจะยังไม่ช่ำชองการต่อสู้

จะทำยังไงดีนะ

ควรจะปะทะกับกอบลินสเลเยอร์แบบตรงๆ ดีไหม...

กอบลินสเลเยอร์ที่คุณแคเรนนำมาน่ะ

แค่สัมผัสก็รู้สึกถึง ความสิ้นหวังที่เหนือกว่าจนเกือบจะตาย

ตอนนี้อาจจะไม่ถึงขนาดที่รู้สึกได้เหมือนตอนนั้นหรอกนะ

แต่สัญชาตญาณของกอบลินมันร้องว่า "ไม่เอาแบบนี้" น่ะสิ

พูดอีกอย่างก็คือ แค่ "ไม่เอาแบบนี้" ก็พอแล้ว

ที่หนึ่งหนึ่งหนึ่งอันเดอะไช หนึ่งใหญ่หนึ่งหมื่นใหญ่ดีงาม

แค่มีอยู่เฉยๆ ก็รู้สึกเหมือนพลังชีวิตมันถูกกัดเซาะไป

สมแล้วที่เป็นกอบลินสเลเยอร์

อึก...

ปวดหัวจังเลย

เอ๊ะ อะไรสักอย่าง... รู้สึกไม่ดีเลย...

ผลจากการแบ่งปันความเสียหายด้วย "หนึ่งใหญ่หนึ่งหมื่นใหญ่ดีงาม" ทำให้ก็อบลินเกือบ 200 ตัว แค่รู้สึกว่า "ทุกคนรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย"

อืมม์

เดี๋ยวค่อยขอโทษทุกคนนะ...

อูวว...

กอบลินสเลเยอร์มันใช้ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ!?

พละกำลังมหาศาล

ไร้ประโยชน์แล้วล่ะ

โง่จริง...

...!?

อึก...แต่นั่นก็

ยังอีกเยอะเลย—

อะไรกันเนี่ย

ยังจะเตรียมการรังแกอะไรอีกเหรอ?

พอแค่นี้เถอะ

!!

คุณดยุคครับ

อะไรเหรอ?

หยุดไว้ตรงนั้นเถอะ

ฟังคำสั่งของข้าไม่ได้รึไง

แต่อาจารย์พิสเคส...

หยุดนะ

...อึ่ก

แกเป็นราชาของพวกกอบลินเหรอ

เอ๊ะ? อื้ม

คุณดยุคพิสเคสที่กำลังเป็นศัตรูกับคุณซิมอนนี่...

อย่างนั้นเองเหรอ

●

โดนจับตามองอยู่สินะ

ก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วล่ะ

มานี่สิ

มีเรื่องอยากจะขอให้ช่วย

เอ๊ะ เรื่องขอเหรอ?

นายเนี่ย รักษาได้ทุกอาการบาดเจ็บเลยนี่...

...อ๊ะ

เพื่อนของนายแนะนำมาน่ะ

ถ้าสนิทกับข้าไว้ล่ะก็ จะเป็นเส้นชีวิตของเจ้าได้แม้ในยามคับขัน

ถ้าเป็นคนสามัญทั่วไป คิดว่าช่วยฟรีก็คงดีนะ

แต่ถ้าเป็นคุณหนูใหญ่ล่ะก็ จะคิดค่าตอบแทนที่สูงเกินจริงเข้าไปเลย

...เข้าใจแล้ว

ถ้าบอกให้ข้าช่วยนี่ คงเป็นอาการบาดเจ็บที่ต้องรีบหน่อยสินะ

แฮ่ก...

โฮ่ววว~

〈ติดตามตอนต่อไป〉