ตอนที่ 25

อาหารเรียกน้ำย่อยห้าตัวที่ดูน่าอร่อย

ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นสิ

ใช่เลยนะเนี่ย

ยืนยันการมอบอำนาจการควบคุมให้แด่ "ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่"

ทันทีที่ดูเหมือนจะพูดอะไรแปลก ๆ ออกมา

เจ้ากลับตัดแขนของข้าขาดในทีเดียวเนี่ยนะ!?

เปลี่ยนเข้าสู่สถานะการต่อสู้โดยอัตโนมัติ

...ยอมรับแล้ว

นั่นไม่ใช่เหยื่อล่อ

ศัตรูนะ

ตอนที่ 25 ผู้ที่กลืนกินทั้งหมด

ไชกะ

!

กลืนกินความวุ่นวาย!

แขนของจอมมารหัวหมูมันไม่งอกใหม่เหรอ...?

เจ้าคงใช้เปลวไฟสีดำฉาบไว้ตรงรอยตัดเพื่อขัดขวางการฟื้นตัวของมันสินะ

ซึ่งจะช่วยหยุดเลือดไว้ได้แม้จะไม่ถึงกับเป็นบาดแผลถึงตาย...

ทว่าการรักษาสถานะนั้นต้องอาศัยการควบคุมที่ละเอียดอ่อนกว่าการสร้างพลังโจมตีมหาศาลในชั่วพริบตามากเลยทีเดียว

ข้าคิดว่าถึงแม้ปริมาณมานาของท่านริมุรุจะมาก แต่เทคนิคในการควบคุมก็นับว่ายังอยู่ในช่วงเริ่มต้นอยู่เลยนะ

แต่ดูเหมือนว่าคุณท่านจะเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเลยล่ะ...

อย่าแตะต้องนะ! มันมีผลการกัดกร่อนด้วยล่ะ!

ขบวนพาเหรดของพวกโลภะ!!

ในที่สุดก็จับได้แล้วว่ะ

ท่านริมุรุ!

แขนมันกำลังงอกใหม่ครับ!

เจ้าแกนั่นมันพยายามจะกลืนแขนตัวเองพร้อมกับเปลวไฟเลยรึไง

...นักกินจุชะ

องค์ราชา

องค์ราชา ท้องหิวลดลงแล้ว

เร็วเข้า! ใช้ "ผู้หิวโหย" จัดการเจ้าตัวนั้น...!

น่าเสียดายนะ

เจ้าจะต้องถูกข้ากินที่นี่แหละ

สิ่งที่ใช้ "การกัดกร่อน" ทำให้เป็น "ผู้หิวโหย" ก็จะกลายเป็นอาหารของเราต่อไป

เจ้าจะต้องเน่าเปื่อยและตายไป

...ไม่สิ

คุกเพลิงกลายร่าง.

อะ...อะไรเนี่ย!?

สมกับเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่จริง ๆ

เจ้าไม่มีต้านทานต่อเปลวไฟเลย

ถ้าตรึงการเคลื่อนไหวด้วยความหนืดของสไลม์จนกว่าจะไหม้หมด

ก็แสร้งทำเหมือนว่าละลายไป แล้วคลายสภาพความเป็นมนุษย์บางส่วน

เราเป็นฝ่ายชนะแล้ว

...มีสิ่งหนึ่งที่ข้ายังสงสัยอยู่

ความเป็นไปได้ที่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ตัดทิ้งไปในอัตราที่น้อยมาก

นั่นก็คือ

------ตรวจสอบแล้วครับ จอมมารหัวหมูเกลดได้รับความต้านทานต่อการโจมตีด้วยความร้อน

มาถึงแล้วสินะ

"ภาษาแห่งโลก"...ลางสังหรณ์ไม่ดีนี่แม่นจริง ๆ ด้วย

ยืนยันความต้านทานต่อไฟของตัวศัตรู

เร่งด่วนเลย ต้องแก้ไขแผนการเสียที

เปลี่ยนเวรแล้ว ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่

ดูเหมือนว่าเปลวไฟจะไม่มีผลกับข้าสินะ?

อย่าสิ้นหวังไปเลยเพื่อน

อย่างนั้นเหรอ

เป็นเพราะเจ้า ข้าถึงรู้ว่าต้องจัดการไอ้เจ้านี่แบบไหน

อาจจะมีความสุขมากกว่าถ้าถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟก็ได้นะ

คุกเพลิงกลายร่างถูกทำลายแล้วเหรอ!?

งั้นก็ฝากเรื่องนี้ไว้กับข้าเถอะ

ท่านริมุรุ...!

โปรดรอสักครู่

นั่นมันน่าจะเน่าเปื่อยละลายไปไม่ใช่รึไง

ลองดูให้ดีสิ

คุ...คุณนี่...!?

ไม่ได้บอกเหรอว่าข้าเป็นสไลม์น่ะ

การกินน่ะไม่ใช่สิทธิ์พิเศษของเจ้าคนเดียวนะ

ซ่อมแซมส่วนที่ถูกกัดกร่อนด้วย "การฟื้นฟูความเร็วสูง"

ฟื้นฟูส่วนที่กินได้ด้วย "การฟื้นฟูตัวเอง" ของศัตรู

โอกาสที่จะ "กิน" ได้ก่อนน่ะ--

มองไปรอบ ๆ

นี่มัน...ทิวทัศน์แบบนี้เหรอ

ลูกโอ๊คเหรอ

ว้าว โย่

หิวเหรอ งั้นรอสักครู่นะ

ฮ่า ๆ ๆ ๆ

อ่าน

เอาเลย กินให้อิ่มนะ

จะได้โตขึ้นนะ

------องค์ราชา งั้น...โปรดหยุดเถอะครับ

หากองค์ราชาผู้เป็นศูนย์กลางในกระจกบานใหญ่บานนี้สูญเสียไป

พวกเราเผ่าหัวหมูก็จะเหลือแต่ความสิ้นหวังแล้วครับ

...เจ้าที่เกิดเมื่อวันก่อนเมื่อเช้านี้ก็อดตายไปแล้ว

เจ้าที่เกิดเมื่อวานนี่ก็แทบจะเป็นลมแล้ว

ถึงจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ร่างกายนี้ก็ยังฟื้นฟูได้

นี่มันยังไม่เรียกว่าสิ้นหวังอีกแล้วนะ

ฝ่าบาทจะไปทางไหนหรือครับ!?

เข้าป่าไปหาเสบียงกันเถอะ

แต่ว่าดินแดนนั้นเป็นสถานที่ที่ได้รับพรจากมังกรพายุ...

มังกรพายุนั่นถูกผนึกมานานแล้วนะ

เพียงแค่ได้รับพรเล็กน้อยเท่านั้น--

...นี่มันความทรงจำของจอมมารหัวหมูเกลดนี่เอง...

องค์ราชา...

...เป็นหนุ่มโอ๊คที่หิวโหยสินะ

ได้มาพบกับเกลมุดที่นี่รึ

ซ่อนพลังไว้ไม่น้อยเลยนะ

ถ้าทำได้ดี อาจจะมองไปถึงตำแหน่งจักรพรรดิหัวหมู... ไม่สิ จอมมารหัวหมูเลยก็ว่าได้

ท่านผู้นั้นได้ตั้งชื่อให้ข้าด้วยอาหาร

และได้เล่าเรื่องของ "ผู้หิวโหย" ที่ท่านจักรพรรดิหัวหมูถือครองให้ฟัง

เมื่อข้าเป็นจักรพรรดิหัวหมูและกินเข้าไป ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของ "ผู้หิวโหย" ก็จะไม่ตาย

สามารถช่วยเพื่อนพ้องที่กำลังหิวโหยได้

ดูเหมือนว่าจะเป็นเบี้ยที่ถูกใช้ในแผนการอันชั่วร้าย

จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดิมพันกับมัน

งั้นข้าก็ต้องกินสิ

ถึงเจ้าจะเป็นสไลม์ที่กินได้ทุกอย่าง แต่ข้าก็ปล่อยให้ถูกกินไม่ได้หรอกนะ

เนื่องจากไม่มีกระบวนการเน่าเปื่อย การแย่งกันกินจึงเป็นของข้ามากกว่า

เจ้าแพ้

พวกพ้องกำลังหิวโหย

ข้าแพ้ไม่ได้หรอก

ข้าได้กินพวกสัตว์อสูรตัวอื่นมาแล้ว

ได้กินคุณเกลมิวดแล้วด้วย

...แม้กระทั่งพวกพ้องของข้าก็ถูกกินแล้ว

ถ้าข้าตายไป สหายก็จะต้องแบกรับบาป

โย่ว

คุณดอร์โด

จะไม่ถอยแล้ว

เพื่อที่ทุกคนจะได้ไม่หิว

ให้ข้าเป็นผู้รับความหิวโหยทั้งหมดของโลกนี้เอง!!

ถึงอย่างนั้น เธอก็แพ้แล้วล่ะ

ถ้าเจ้าคือ "ผู้หิวโหย" ข้าก็คือ "ผู้ล่า"

ทั้งบาปของเจ้าและบาปของพวกพ้องเจ้า ข้าจะกินให้เอง

กินบาป...งั้นรึ? รวมทั้งพวกพ้องของข้าด้วยงั้นเหรอ?

ใช่แล้ว ข้ามันโลภนี่นา

งั้นก็สบายใจแล้วนอนเถอะ

...ข้าแพ้ไม่ได้หรอกนะ--

ง่วงจังเลย

ที่นี่...อบอุ่นจัง

เจ้าผู้โลภ

ผู้ที่มากินบาปของข้า

ขอบคุณนะ

ความหิวของข้าในตอนนี้

ได้รับการเติมเต็มแล้ว

จอมมารหัวหมู

ชื่อเกลด

เมื่อครู่นี้ สติของมันก็หายไปในตัวข้า

คุณริมุรุ...

ข้าชนะแล้ว

จงหลับใหลอย่างสงบเถิด

โอ้

...องค์ราชา

ในที่สุด...ก็ได้เป็นอิสระแล้วสินะครับ...

เอาล่ะ ต่อจากนี้จะทำอะไรกันดี

โล่งอกไปเลยครับ!

ไม่ว่ายุคสมัยไหน การจัดการหลังสงครามก็เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ

สมกับเป็นคุณริมุรุเลยนะครับ ทำตามสัญญาได้สมบูรณ์แบบจริงๆ

โฮ้ยยย

เป็นจังหวะที่ดีนะคุณเทรนนี่

มาแล้วนะ ยัยพี่สาวนักกินนี่นา

นี่! นั่นคุณนางฟ้าพฤกษาไม่ใช่รึ!?

เอ๊ะ!?

ว้าว ของจริงเหรอ!?

ตามอำนาจของผู้ดูแลป่า

จะทำการพูดคุยเพื่อยุติสถานการณ์

วันและเวลาคือพรุ่งนี้เช้ามืด สถานที่คือจัตุรัสที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของที่นี่เล็กน้อย

เผ่าพันธุ์ที่ต้องการเข้าร่วม ขอให้รวบรวมความคิดเห็นของตระกูลแล้วเลือกตัวแทนด้วยนะ

แค่นี้เอง

แล้วตัวแทนล่ะ จะทำยังไง?

เอ่อ ข้าไม่ไหว

สมแล้วที่เป็นประธาน (ชั่วคราว)

เวลาแบบนี้ก็พึ่งพาได้นี่นา

ดูเหมือนว่าข้าจะไม่ต้องออกไปจัดการเองแล้วล่ะ

นอกจากนี้ก็ไม่มีข้อโต้แย้งอะไรแล้วใช่ไหมครับ...

ให้คุณริมุรุ ทิมเพสต เป็นประธานการประชุมนะ!

หา!?