ตอนที่ 4

คุณริมุรุตื่นแล้ว

ครับ!

ทุกคน เตรียมงานเลี้ยงเสร็จเรียบร้อยแล้วสินะ?

โอ้โห!

...แต่ว่านะ

แค่ตั้งชื่อให้เท่านั้นเอง ดันวิวัฒนาการมาเป็นแบบนี้

สัตว์อสูรนี่มันน่าประหลาดจริงๆ

...ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

เผ่าอารันคาโร

เผ่าที่วิวัฒนาการจากการตั้งชื่อของริมุรุ เมื่อรันบรรลุการควบคุมเผ่าพันธุ์ได้อย่างสมบูรณ์ เผ่าอารันก็ได้วิวัฒนาการกลายเป็นเผ่าอารันคาโร

เอ่อ งั้นก็

เพื่อฉลองการวิวัฒนาการของทุกคนและการสิ้นสุดของสงคราม

ชนแก้ววววววว

อ่า...

อย่ามองแบบนั้นสิ ดื่มให้หมดนะ!

ริมุรุ คุณบอกว่า "ชนแก้ว" เนี่ยมันหมายความว่ายังไงเหรอครับ...

หา? อ่า ไม่รู้เหรอเนี่ย

พอคิดดูดีๆ ก็ไม่มีทางเข้าใจสามัญสำนึกของชาติภพก่อนได้เลยนี่นา

แบบนี้ก็ยกแก้วขึ้นมาสิ...

เดิมทีก็ไม่ใช่แค่มนุษย์ด้วยซ้ำไป

คุณน่ะ

อาหารเหรอ? ถ้ามองดีๆ ก็แค่ของดิบย่างเท่านั้นเอง

ดูเหมือนจะไม่มีความละอายใจมากนักสินะ

เสียวจัง...

บ้านก็โทรมเตอะ

วิว

...งานก็กองเป็นภูเขานี่นา

จู่ๆ วันรุ่งขึ้น

ทุกคนมารวมตัวกันที่ลานกลางนะ! มีเรื่องสำคัญจากริมุรุคุณ!

เรื่องอะไรเหรอ?

อรุณสวัสดิ์

ว่าไงนะ!?

ถ้าเป็นคำพูดของริมุรุคุณล่ะก็!

คุณคาวะเนะ วันนี้ก็ดูสง่างามจริงๆ นะครับ...

จะจัดงานเลี้ยงอีกแล้วเหรอ?

เนื้อวัวกวางเมื่อวานอร่อยจังเลยนะ

ฉันได้เช็ดตัวของคุณอิซามะด้วยนะ

หรูหราจังเลย

คุณคาวะมุรุเนี่ย มีสง่าราศีจริงๆ เลยนะ

ชนแก้ววววววว

นี่! ยังไม่ใช่เวลานี่นะ

ซู่บ

โอ๊ะ? นั่นมันอะไรน่ะ...

คงจะมีเรื่องให้คิดลึกซึ้งสินะ

ซู่บ

อั๊ชชี่...

...ครับ

ตอนนี้ใช้เวลาไปแล้วห้านาที กว่าทุกคนจะเงียบลงได้ครับ

มุกตลกที่ผมชื่นชอบ (ล้อเลียนท่านผู้อำนวยการ) ยังไม่เวิร์คอีกเหรอ!?

เอ่อ งั้นก็ตั้งสติใหม่

รีบเปลี่ยนหัวข้อได้เลยครับ

นี่เป็นเทคนิคชั้นสูงของผู้ใหญ่ที่ทำได้เลยนะ

อย่างที่เห็น พวกเรากลายเป็นครอบครัวใหญ่แล้ว

ดังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาให้มากที่สุด ผมว่าจะตั้งกฎกติกาขึ้นมาครับ

ข้อแรก ไม่ทะเลาะกันเองในกลุ่ม

ข้อสอง แม้จะวิวัฒนาการจนแข็งแกร่งขึ้น ก็อย่าดูถูกเผ่าพันธุ์อื่น

ข้อสาม อย่าโจมตีมนุษย์

แค่นี้แหละ ขอให้ทุกคนรักษาสามข้อนี้ไว้ให้ได้นะ

เอาล่ะ แล้วพวกนายจะตอบสนองยังไงล่ะ

ใช้ได้ไหมครับ

นี่มันอะไรเหรอ คุณริกุรุ?

ทำไมถึงห้ามโจมตีมนุษย์ล่ะครับ?

มาแล้ว...

ตามพระประสงค์ของคุณริมุรุ...!

อ่า ช่างเถอะ ช่างเถอะ

ดีใจจังเลยที่คุณมีข้อสงสัย แล้วก็ฟังคำพูดของผมอย่างจริงจังด้วยนะ

เป็นเหตุผลง่ายๆ น่ะ

เพราะผมชอบมนุษย์น่ะ

เพียงเท่านี้!

เบาๆ

อ๋อ! เข้าใจแล้วครับ!

เปล่า...เอ่อ คือว่า มนุษย์พวกเขาก็อยู่รวมกันเป็นกลุ่มไม่ใช่เหรอ?

ถ้าโดนโจมตี พวกเขาก็ต้องต่อต้านสิ

ลุยเลยยย!!

ถ้าโดนจำนวนรุม พวกเขาก็คงสู้ไม่ได้หรอกมั้ง?

ก็ด้วยเหตุนี้ การเข้าไปยุ่งวุ่นวายจากทางเราจึงเป็นสิ่งต้องห้าม

การอยู่ร่วมกันอย่างเป็นมิตรมันได้ประโยชน์อะไรหลายอย่างเลยนะ

สมกับเป็นคุณริมุรุเลยนะ รู้เรื่องมนุษย์ขนาดนี้เลย

แน่นอนว่าความจริงใจแล้ว ผมชอบมนุษย์มากกว่านะ

เพราะว่าเคยเป็นมนุษย์มาก่อนไงล่ะ

ก็ประมาณนั้นแหละ พยายามรักษากฎพวกนี้เอาไว้ให้ดีนะ

โอ้!!

เอาล่ะ ต่อจากกฎ ก็เป็นเรื่องของการแบ่งหน้าที่กันแล้ว

รับผิดชอบการรักษาความปลอดภัย รับผิดชอบการล่า และรับผิดชอบการดูแลหมู่บ้าน...

●●●●●

ครับ!

ริกุรุโดะ

จะแต่งตั้งให้เป็นจอมก็อบลิน

เพื่อที่จะปกครองหมู่บ้านให้ดี

ฮ่าาา!! จะขอรับภาระนี้ด้วยชีวิตเลยครับ

อืม ผมก็เป็นหัวโจกที่พูดอย่างเดียวเป็นหลักก็พอแล้ว

อืม ฝากด้วยนะ

แม้จะครองบัลลังก์ แต่ไม่ต้องปกครอง ก็เป็นคำพูดที่ดี

สักวันคงอยากจะไปเมืองของมนุษย์ดูบ้าง

ถ้าไม่มีคำสั่งจากผมก็จะทำอะไรไม่ได้นี่แย่สิเนอะ

ลองโยนให้ทำแบบส่ง ๆ ไปดูนะ...

สร้างใหม่แล้วเป็นแบบนี้เหรอ?

เป็นเรื่องที่น่าอายจังเลยครับ...

ก็ไม่ใช่ว่าการชักใยของคุณริกุรุดจะแย่นะ

ถ้าไม่รู้จักสถาปัตยกรรม ก็เป็นแบบนี้แหละ

น่าละอายจริงๆ...

ตัวฉันเองตอนยังมีชีวิตอยู่ก็ทำงานบริษัทรับเหมาก่อสร้างมา เลยพอจะรู้ว่าดีกับไม่ดีแบบไหน

แต่ว่าก็ไม่มีเทคนิคที่จะไปชี้นำได้ เอาล่ะจะทำยังไงดี...

แบบนี้แล้ว อยากจะมีสายสัมพันธ์กับช่างเทคนิคจังเลยนะ...

หา?

มีพวกที่เคยทำธุรกิจด้วยมาหลายครั้งแล้วล่ะ

อ๊ะ!

พวกเขาก็เป็นพวกที่ชำนาญการ ดังนั้นวิธีการสร้างบ้านก็รู้ดีเลยนะ!

โอ้?

เป็นพวกคู่ค้า หรือว่าอะไรนะ?

เป็นพวกคนแคระครับ

ถ้าพูดถึงคนแคระน่ะ... ก็อันนั้นน่ะเหรอ?

ภาพลักษณ์ว่าเป็นปรมาจารย์ด้านการตีเหล็กน่ะ...

โอ้! รู้จักด้วยเหรอครับ

รู้จักสิครับ ในเกมกับในหนังน่ะ!

อาณาจักรของคนแคระน่ะ อยู่ทางเหนือตามแม่น้ำ ใหญ่เลยครับ ใช้เวลาเดินทางสองเดือน

ถ้าใช้ขาของเผ่าอาคุงะโรว คงจะไปถึงเร็วกว่านี้มั้งครับ

ให้ผมไปเจรจาด้วยตัวเองเอง

อ๋อ เข้าใจแล้ว ถ้าเป็นตามแม่น้ำก็น่าจะไม่ต้องห่วงเรื่องหลงทางสินะ

ริกุรุโดะ ฝากการเตรียมการไว้กับคุณได้ไหมครับ?

! ภายในช่วงกลางวัน เรามาจัดการเตรียมการทุกอย่างให้เสร็จกันเถอะครับ!

ก็ด้วยเหตุนี้

ตอนนี้ ผมกำลังมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรคนแคระกับเหล่าสหายของผม

ด้วยความเร็วประมาณ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ถึงจะใช้ไหมยึดร่างกายไว้ไม่ให้หลุดออกไปได้

แต่ตอนที่วิ่งลงหุบเขา มันคือประสบการณ์ที่น่ากลัวเลยล่ะ

วู้้ววว

เหลือบไปเห็นพวกก็อบลินแล้วก็ต้องบอกว่ามันช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ เลยนะ

พลังของพวกเขาน่ะเป็นห่วงนะ

ด้วยความเร็วแบบนี้ แค่คุยกันก็ลำบากแล้วนะ...

จะใช้สกิล "การส่งผ่านความคิด" ที่ได้รับมาจากเผ่าอามะโรว์ไหมครับ?

อ้อ จริงด้วย ได้สิ่งนั้นมาด้วยเหรอเนี่ย

ทำเลย

เฮ้ พวกนายโอเคไหม?

คุณริมุรุ?

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ

เป็นเพราะการวิวัฒนาการ พวกเราเลยไม่เหนื่อยเท่าเมื่อก่อนแล้วครับ

อย่างนั้นเองเหรอ

ว่าแต่ พี่ชายของริกุลก็มีใครตั้งชื่อให้ใช่ไหมครับ?

เขาได้วิวัฒนาการไปแล้วเหรอ?

ใช่ครับ แต่เขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากเท่าพวกเราในตอนนี้

ท่านพี่ถูกจอมมารจากกองทัพมารที่แวะมาที่หมู่บ้านเมื่อนานมาแล้ว คือท่านเกลมุด ตั้งชื่อให้ครับ

ด้วยความที่อยากให้เป็นสมุน

เหรอ...

การตั้งชื่อมันทำให้วิวัฒนาการน่ะ

แต่ก็หมายความว่าระดับของการวิวัฒนาการมันขึ้นอยู่กับคนที่ตั้งชื่อด้วยสินะ

แต่ตอนนี้ได้ยินคำศัพท์ที่เจ๋งมากเลยนะ

กองทัพจอมมาร!!

ก็ยังมีเรื่องแบบนั้นอยู่เหรอเนี่ย!!

จะโจมตีอาณาจักรมนุษย์ หรือจะไปพิชิตโลกเลยรึไง?

ว่าแต่ ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว ตัวฉันจะอยู่ฝ่ายไหนดีนะ...

โกบูตะ นายเคยไปแลกของกับอาณาจักรคนแคระมาใช่ไหม?

ฮ่าๆ ครับ!

เป็นยังไงบ้างล่ะ?

เอ่อ เอิ่มครับ อย่างเป็นทางการแล้ว มันคือ "รัฐชาติติดอาวุธโดวาร์กอน" ครับ

เป็นเมืองที่สวยงามที่ถูกปรับปรุงจากถ้ำธรรมชาติเลยล่ะครับ

ไม่ใช่แค่พวกคนแคระนะ แต่ยังมีพวกเอลฟ์กับมนุษย์อีกเยอะแยะเลยครับ

อยากจะไปเจอจังเลย

เอลรา...

แต่พวกเราที่เป็นอสูรเข้าไปด้วย จะไม่เป็นไรเหรอ?

ดวาห์รุกอน เป็นนครการค้าเสรีที่เป็นกลาง

ไม่ต้องกังวลหรอกครับ

การต่อสู้กันภายในอาณาจักรนั้น ถูกห้ามโดยนามขององค์ราชา

โอ้?

เอลรา...

ตามข่าวลือกันว่าในพันปีนี้

กองทัพที่นำโดยกษัตริย์คนแคระน่ะไม่เคยพ่ายแพ้เลยล่ะ

พันปีเลยเหรอครับ!?

อ๋อ เข้าใจแล้ว หมายความว่าไอ้พวกโง่ๆ ที่คิดจะไปขัดใจกษัตริย์คนแคระผู้ไร้เทียมทานน่ะมันมีน้อยสินะ

งั้นถ้าเราไม่ไปแหย่เอง ก็น่าจะปลอดภัยสินะ

ใช่ครับ

ตอนที่ผมไปน่ะ ถูกเขาเข้ามารุมที่หน้าประตูเลยครับ

ไม่มีเรื่องเดือดร้อนอะไรเกิดขึ้นแน่นอนครับ

:

ถึงเวลาพักแล้วนะครับ

โอ้—!

รู้สึกเหมือนว่าเพิ่งจะมีธงตั้งขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ไปนิดหน่อยนะ

แต่มันก็อาจจะเป็นแค่พวกก็อบลินที่ไว้ใจไม่ได้เท่านั้นแหละ สงสัยคงไม่เป็นไรหรอกนะ

———ตั้งแต่ออกเดินทางจากแหล่งไม้ก็อบลิน ผ่านไปสามวันเต็ม

เทือกเขาลูกใหญ่ตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

ทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่แผ่ไพศาลอยู่บริเวณเชิงเขา

รัฐชาติติดอาวุธโดวาร์กอน

ระยะทางที่ต้องเดินถึงสองเดือน พวกเราวิ่งผ่านได้ในสามวันเลยนะ

อยู่บ้านคอยเฝ้า... เหรอครับ?

อย่างน้อยก็ก็ต้องดูโดดเด่นหน่อยเพราะมีผ้าคาดเอวกับกลุ่มหมาป่าตัวโตนี่นา

ต่อจากนี้ไป จะมีแค่ผมกับโกบูตะที่เป็นไกด์ไปเอง

พวกริกูล่ะ ขอให้นอนแคมป์อยู่ตรงทางเข้าป่าจนกว่าพวกเราจะกลับไปนะ

ครับ...

ระวังตัวด้วยนะ—

แหม รู้สึกสงสารจังเลยครับ

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

ผ่านได้เลย!

ตรวจเช็กค่อนข้างละเอียดเลยนี่นา

คนมันไม่ค่อยขยับไปไหนเลย

พอเข้าไปข้างในแล้ว ก็เคลื่อนไหวได้ตามใจชอบนะ

หืมมม

เฮ้ๆ อสูรโผล่มาอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ?

!

ยังไม่ถึงข้างในนี่ ในที่แบบนี้ฆ่าก็ไม่เป็นไรมั้ง?

นี่ วางของไว้ตรงนั้นซะ จะมองข้ามให้เอง

ครับ

โดนมนุษย์รังแกแล้วนะ ถึงเวลาเก็บธงแล้วล่ะ