ตอน 44: Chapter 44

อาณาจักรบลูมมุนด์

คงเพราะอยู่ใกล้ป่าที่มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่

สิ่งปลูกสร้างก็ดูแข็งแรงมาก

ดูเหมือนจะมีคนคอยตรวจตราไปทั่วเมืองด้วย

พวกนั้นก็คงเป็นงานของสหภาพแรงงานสินะ

สีหน้าของชาวบ้านก็สดใสดี

คุณหนูหน้ากาก เชิญลองขนมปังอบใหม่ๆ ไหมคะ?

แถมให้อีกชิ้นเลยนะ

อืม เป็นประเทศที่ดีจริงๆ

เรื่อง ณ อาณาจักรบลูมมุนด์ (ภาคต้น)

เพื่อจะไปเจอเด็กๆ ในฝันรึเปล่า?

อา... ก็เป็นเรื่องที่คุณซึสะยังรู้สึกค้างคาอยู่

เพราะมันเป็นฝันที่ดูมีความหมายบางอย่างน่ะ

หืมมม~

ถ้าอย่างนั้นล่ะก็

น่าจะดีถ้าให้หัวหน้ากิลด์ของเราเขียนใบแนะนำตัวให้

ให้ฟยูซเหรอ?

ที่อินกราเซียมีสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์เสรีนะ

ท่านผู้นำสูงสุดของสหพันธ์เสรีน่ะ เป็นศิษย์ของคุณชิซสินะ

เหรอ

ใช่แล้วๆ

ชื่อของเขาคือ ยูกิ คางุระซากะ

โตเกียวเมโทร โตเกียวเมโทร สถานีคางุระซากะ สถานีคางุระซากะ

สถานีคางุระซากะ

หืม คนญี่ปุ่นสินะ

ตอนที่กลืนกินคุณชิซไป

นอกจากเด็กๆ แล้ว ก็เห็นภาพผู้ชายกับผู้หญิงอีกสองคนด้วย

น่าจะเป็นคนใดคนหนึ่งในนั้น ยูกิ คางุระซากะ

เหมือนกับเด็กๆ เลย คือสองคนนี้ที่เธอห่วงใยจนถึงวินาทีสุดท้ายเลยนะ

อยากจะไปเจอพวกเขาเหมือนกัน

พูดตามตรงนะ การจะไปเจอผู้หญิงคนนั้นมันรู้สึกหนักใจนิดหน่อย

...แต่ว่า

เท่าที่จำได้จากความทรงจำของคุณซึสะ เธอมองด้วยสายตาที่ค่อนข้างเย็นชาเลย

...นั่นเป็นแววตาที่ไม่ไว้ใจคนอื่นเลยนะ

ถ้าเป็นไปได้นะ อยากจะไปเจอผู้ชายคนนั้นก่อนน่ะ

งั้นตอนบ่ายช่วยพาไปที่ของฟยูซหน่อยนะ

โอเคเลย!

อ้อ ใช่แล้ว คุณนาย

ถ้าจะไปที่อินกราเซีย ทางที่ดีก็ไปลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยกับสหพันธ์เสรีไว้เลยดีกว่านะ

เอ๊ะ ทำไมล่ะคะ?

ดูสิ นักผจญภัยส่วนใหญ่กิจกรรมจะอยู่ข้างนอกเมืองไม่ใช่เหรอ?

ประเทศที่ร่วมมือกับสหพันธ์เสรีน่าจะมีการรับรองตัวตนนะ

หึ... พูดง่ายๆ ก็คือบัตรประจำตัวสินะ

ถึงบลูมมุนด์ก็ให้ถือว่ามาด้วยกันสามคนนี่แหละ

อินกราเซียเป็นประเทศใหญ่ แถมการตรวจคนเข้าเมืองก็ดูจะเข้มงวดด้วย

งั้นขอทำไว้ก่อนละกันนะ

ลงทะเบียนนักผจญภัยเหรอ?

หน้ากากนั่น... เข้าใจนะว่าอยากจะเป็นวีรบุรุษ

แต่ว่าสำหรับคุณแล้ว มันยังเร็วเกินไปมั้งคะ?

หรือว่าเขาคิดว่าฉันแต่งคอสตูมเป็นคุณชิซอยู่กันแน่?

เอาน่าๆ อย่าพูดแบบนั้นสิ

ถึงเขาจะดูเป็นแบบนี้ แต่ถ้าพวกเราสามคนรวมกันก็สู้เขาไม่ได้หรอกนะ

ว้าววว

เอ๋!?

เจ้าตัวเล็กคนนั้นแข็งแกร่งกว่าคุณคาบัลซังด้วยเหรอ!?

ไม่จริงน่า...

พวกคุณอย่าทำตัวไม่สุภาพกับแขกของเราหน่อยได้ไหมขอรับ

ขอโทษด้วยนะครับ!!

ถึงจะดูเป็นแค่เด็กก็เถอะ...

ขออภัยด้วยครับ งั้นก็จะอนุญาตให้ทำการทดสอบได้เลยครับ

กรุณากรอกชื่อและแผนกที่ต้องการตรงนี้เลยครับ

...ถึงจะพูดออกมาก็เกรงใจหน่อยนะครับ

พวกนั้นได้รับความเชื่อถือค่อนข้างเยอะนี่นา

เดี๋ยวขอแวะไปที่เคาน์เตอร์แลกเปลี่ยนแป๊บนะ

ภาพลักษณ์แบบสามคนโง่ๆนี่ต้องปรับปรุงหน่อยแล้วสิ

ครับ การซื้อพืชหายากใช่ไหมครับ

นี่มัน...ดอกไม้ภูตในตำนานเหรอ!?

เยอะขนาดนี้เลยเหรอ...

อันนี้ก็ของที่...ครั้งก่อนน่ะ

ถ้าอยากได้ก็เอาไปได้เลยนะ

สุดยอดเลยยยย...

ก็อย่างที่เคยเจอวัตถุดิบปีศาจคราวก่อนน่ะสิ ไม่รู้ว่าเขาไปเจอมาจากที่ไหนนะ

ก็แน่นอนสิ สัญชาตญาณนักผจญภัยระดับเชี่ยวชาญน่ะมันเป็นแบบนั้นแหละ

ว่าไปแล้ว เวลาพวกนั้นมาที่นี่ ก็มักจะเอาอะไรติดตัวกลับไปด้วยเสมอเลย

เออ

...เข้าใจแล้วสิ ก็ใช่วิธีสร้างความไว้วางใจแบบนี้สินะ