ตอนที่ 154

ไดวะ ทวาริ ตอนที่ 154 การขี่สองคน

อุชิวาระ ยูไร

ยาคาเซะที่ตื่นขึ้นตอบสนองต่อความคิดของชิกิ

ชิกิ! จะถูกเหวี่ยงหลุดไปไม่ได้นะ!

ไอ้บ้า!

ถ้าขับแบบน่าสมเพช ก็ปล่อยให้ผมขับเองน่า!

ขี่กับชิกิบนมอเตอร์ไซค์ที่สร้างจากการปลดปล่อยการกัดกินโลหิตเหรอ!?

ตอนก่อนหน้า → จากบาดแผลทางใจที่เพื่อนๆ ทุกคนเสียชีวิตในวัยเด็ก ยาโซได้ตระหนักถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองว่ากลัวการสูญเสียเพื่อนๆ คำพูดของชิกิทำให้ยาโซกลับมายืนหยัดอีกครั้ง โดยได้รับการหนุนหลังจากเพื่อนที่ตายไปแล้ว จึงสร้างมอเตอร์ไซค์ขึ้นมาได้ในโอกาสสุดท้ายของการปลดปล่อยการกัดกินโลหิต!?

นี่มันยอดเยี่ยมไม่ใช่เหรอ!

วู้โฮ่!

พี่ครับ พวกอันธพาลกำลังอวดเท่ด้วยมอเตอร์ไซค์อยู่

ใช่แล้วน้องชาย พวกอันธพาลต้องกำจัดให้สิ้นซากแล้วล่ะ

มันช้าไปไหมเนี่ย! แค่มอเตอร์ไซค์เนี่ยนะ

คิดว่าจะแซงความเร็วของเราได้เหรอ!?

ตายซะ!

หา!

เตะเข้าที่ภาพติดตาไปแล้ว เป็นไงบ้าง?

ทำเรื่องผิดกฎหมายจนเห็นภาพหลอนขึ้นมารึไง?

งั้นพวกอันธพาลก็อยู่ทางนั้นสินะ

นั่นหมายความว่าพวกเราที่ไล่ตามพวกเขาไปน่ะ เป็นตำรวจสินะ?

นี่ๆ ไม่ธรรมดานี่นา

ถูกต้องเลย!

อึ๊ก!

พวกเด็กพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย...

บังคับความเร็วระดับนั้นได้ง่าย ๆ เลยนะ

เจ้าหมอนั่นก็ยิงปืนกลไปใส่ด้วยความเร็วระดับนั้นเลย

ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ๋งสุดยอดไปเลย!

ถ้าหากว่า

อ่า...

●●●

โลกมันแตกต่างออกไป...

ชีวิตประจำวันของเราก็อาจจะเป็นแบบนี้...

สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ!

แต่... ความจริงในตอนนี้ก็ค่อนข้าง...

มอเตอร์ไซค์คันนั้นต้องจัดการยังไงสักอย่างแล้ว...!

ทำยังไงดีครับพี่!

ไม่รู้จริง ๆ เลย

หา!?

คนที่เร็วกว่าพวกเรา ไม่รู้จัก ปัญหาที่คาดไม่ถึงก็จัดการไม่ได้

อะไรกันวะนั่น!

ทำเป็นดูดีแต่ก็ไร้ความสามารถนี่นา!

น้องชายเอ๋ย พูดกับพี่แบบนั้นได้ยังไง

หุบปากไปเลย! ไร้ความสามารถแต่ชอบทำตัวเหมือนมีความสามารถนัก!

โอ้โห มีรอยแตกกันเหรอ? น่าสมเพชชะมัด

ถูกต้องเลยสิ แม้แต่หมาก็ยังกินไม่ถึงเลยล่ะ?

ใช่แล้ว ข้างหน้า เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทั้งสองคนกำลังตะโกนใส่กันอยู่

เร็วๆ จบให้เสร็จดีกว่านะ

ชิกิ! ที่นี่ให้ผมจัดการเองนะ!

ได้เลย!

น้องชาย! ก็ต้องทำในสิ่งที่ทำได้สิ!

อย่าพูดเรื่องธรรมดาแบบหน้าตายสิ! แล้วก็คำว่า "น้องชาย" นี่น่าหงุดหงิดอีกแล้ว!

เป็นแบบนี้แล้วก็ต้องทำสิ่งนั้นแล้วล่ะ!

...! น้องชาย ผมก็คิดถึงเรื่องนั้นเหมือนกัน

...?

เงียบไปเลยน่า!

เพราะมันเป็นภาระต่อร่างกายนะ...

นั่นไง! ทำไมถึงไม่รู้เนี่ย!

อึ...

ถึงจะทำเฉพาะตอนที่ถึงคราวนั้นก็เถอะ...

โมกุเอนอันกิ

ที่นี่เป็นในร่ม! ความคล่องตัวเราได้เปรียบกว่า!

หึ!

ก็เพราะว่านะ!

หนีไปที่ทางเดินแล้ว!

ตามทันแล้ว! ระวังการยิงแล้วบุกไล่ให้จนมุมเลย น้องชาย!

ท้ายที่สุดก็เป็นแค่รถมอเตอร์ไซค์! แค่เคลื่อนที่ได้เท่านั้นแหละ!

!

!

15

มันไม่ใช่แค่รถมอเตอร์ไซค์ธรรมดาซะหน่อย

เท่สุด ๆ เลย!

แย่แล้ว น้องชาย! หนีกันเถอะ!

ไม่ปล่อยให้หนีไปหรอกน่า!

ก็เพื่อจะออกมาจากทางเดินที่เป็นทางตรงนี่ไง!

ไปเลย!

นี่อะไรกันเนี่ย มีความสามารถหลายอย่างเลยเหรอเนี่ย

แต่ความเกียจคร้านนี่แหละเจ๋งจริง ๆ

ที่จะมาแข่งกับพวกเราได้นี่ ช่างเร็วกว่าไปตั้ง 100 ปีเลยนะ

ชัยชนะของแก๊งซนเดเระ!!

ไม่จริงเลยนะเนี่ย

※เนื่องจากผู้เขียนอาการไม่สบาย จึงจะพักการลงในฉบับถัดไป ตั้งกำหนดการกลับมาลงอีกครั้งในฉบับที่ 42 (วางจำหน่ายวันที่ 14/9 (พฤหัสบดี))