ตอนที่ 155

พวกนี้ยังไม่ตายนะ

ปล่อยไว้เถอะ

ก็ไม่เป็นไรนี่

ไม่ต้องฆ่าเหรอ?

...ถึงว่าถ้าเป็นนายพูดแบบนั้น

พออารมณ์ที่พลุ่งพล่านมันเริ่มเย็นลง ก็รู้สึกเขินๆ ขึ้นมานิดหน่อย...

ถึงอย่างนั้น...

ชิกิ...อย่าตายนะ

ยาซากะที่สร้างมอเตอร์ไซค์ด้วยการปลดปล่อยเลือดกัด ก็สามารถเอาชนะสองพี่น้องโมโมะได้อย่างขาดลอย...?

ถึงจะรู้สึกเขิน แต่ก็กล้าพูดความจริงออกมาได้ก็เพราะ...

ตอนก่อนหน้า→ยาคาเซะที่ได้สัมผัสความรู้สึกที่ร้อนแรงของชิกิ ก็ลุกขึ้นมาใหม่ ปั่นมอเตอร์ไซค์ที่สร้างจากความคลุ้มคลั่งของอารมณ์เดือดดาลในรูปแบบใหม่ กับชิกิเป็นผู้โดยสารคู่ บุกตะลุยใส่สองพี่น้องโมโมะ บนทางตรง มอเตอร์ไซค์ก็แปลงร่างแล้วปล่อยหมัดสุดท้ายใส่พวกพี่น้อง ชนะอย่างท่วมท้น!

วายะคุง...ตายซะแล้ว...

ถึงจะตายก็ดูอะไรสนุก ๆ ไปแล้วก็ดีแล้วนี่นา!

นั่นดิ! เหนื่อยแล้วนะ!

ท่านผู้อำนวยการครับ! เตรียมพร้อมสำหรับการทะยานแล้วครับ!

กำลังจะทะยานแล้วครับ!

เรือเหาะที่มีตัวประกันก็พร้อมแล้วเช่นกันครับ!

งั้นไปกันเถอะ ฝากไปเก็บร่างของเจ้าบุตรแห่งอสูรหลังการล่มสลายกับของมุดาโนะด้วยนะ

แย่แล้ว...!

คุณคุระอุระ! ไม่เป็นไรนะ!?

มันจะพังทลายลงจริงๆ แล้วนะ!

ไม่เป็นไร...ค่ะ...!

พี่คนนั้นกำลังพยุงไว้แบบหืดจับเลยนะ!

โกหกไม่เก่งเลยว่ะ...

นี่! ยังมีเพื่อนร่วมทีมที่หาไม่เจออยู่เลยนะ!

ถ้าคุณมุดาหาอยู่... งั้นสิ่งที่ต้องทำตอนนี้ก็คือ...

โรคุโระ! เร็น! พาตัวประกันไปที่ปลอดภัยให้ได้นะ!

ไม่สิ... กลับกัน ขอให้ช่วยแบกผมไปดีกว่า...

ใช่แล้ว! อย่าสั่งให้โรคุโระทำอะไรเกินตัวสิ!จะฆ่าให้!

ช่างเถอะ ทำเลย!

ไม่เอาๆ! เรื่องที่สำคัญขนาดนั้นมันทำให้ท้องไส้ปั่นป่วนเพราะความเครียดจะแตกซะก่อน!

หุบปากไปเลย! ถ้ามันพังตอนนี้ ตัวประกันก็จะตายไปด้วยไม่ใช่เหรอ!

นั่นสิ! มันจะส่งผลต่อชีวิตที่เหลือของนายไม่ใช่เหรอ! ทำเลย!

ฮี้! ไอ้บูลลี่อำนาจว่ะ!

อาการทางจิตใจพังๆ เพราะการปลดปล่อยเลือดกัด

เฮ้! อย่าไปกดดันโรคุโระสิ!

หุบปากน่า! นายมัน "ผู้ชาย" นี่นา! ช่วยอะไรสักอย่างสิ!

"ผู้ชาย" ของพวกเรา...

นั่นสิ! เขาเป็น "ผู้ชาย" ของพวกเรานี่นา! ปล่อยให้เขาจัดการเอง!

เร็นซัง...?

เรียกฉันว่ามิดริก็พอ! จะจูบแบบลึกๆ ให้ดูเลยนะ!

ถูกบีบอยู่ระหว่างการบูลลี่อำนาจกับเซ็กซี่ว่ะ...

เอาล่ะ! ไปกันเลย! พวกตัวประกันน่าสมเพช!

เฮ้! พวกเราก็ให้หนีไปด้วยสิ!

ไม่ไหวแล้ว

แย่แล้ว! มันเริ่มเอียงแล้ว!

คุณคุระอุระ...

พยายาม...ค่ะ...

ไม่เป็นไรค่ะ...!

หึ! พวกเราทุกคนก็พยายามกันอยู่แล้วนี่นา...!

ขอให้พวกคุณลองให้ทำดูหน่อยนะคะ...

ฉันก็ต้องพยายามให้มากกว่านี้...ค่ะ...!

ถ้าไม่พยายาม ก็จะสร้างภาระให้ทุกคน...

ถ้าไม่พยายามตอนนี้ ก็จะตายเพราะการพังทลายนะคะ...

ทำให้พวกคุณผิดหวัง...

ต้อง... ต้องพยายามให้มากกว่านี้...

(149)

คุณคุระอุระ... คุณนี่สุดยอดไปเลยนะ

เอ๊ะ...?

ไม่สิ... ตัวฉันน่ะ...

ถ้าไม่มีคุณ ตัวประกันก็จะถูกช่วยไม่ได้ แล้วห้องทดลองก็พังไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

พูดตามตรงนะ ฉันโคตรเก่งเลยล่ะ

ก็เลย...

ถ้าได้รับความช่วยเหลือจากคนเก่งขนาดนั้น

ผมก็ดีใจเลยล่ะ?

ต่อจากนี้ไป จงใช้ชีวิตที่พึ่งพาได้และเป็นที่พึ่งให้คนอื่นนะ

อย่างนั้นเหรอ...

ตัวฉันน่ะ... ก็เลยคิดว่า ต้องสู้ให้ได้ ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว...

แต่...นั่นมันเห็นแก่ตัวไม่ใช่เหรอ...?

การพยายามแบกไว้โดยไม่พึ่งใครเลยน่ะ...

เพราะคิดว่าการทำแบบนั้นมันมีประโยชน์...

ก็ไม่ต่างอะไรกับการไม่เชื่อใจใครเลยเหมือนกันนั่นแหละ...

คนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้...

ก็คือเพื่อนร่วมทีมของฉัน...

ต้องไม่มองพลาดเด็ดขาด...

คุณคิงโฮซากิ...

แล้วก็... ขอฝากด้วยได้ไหมครับ...?

ปล่อยให้ฉันจัดการเอง

คุณคิงโฮซากิ...

ฉัน... มีประโยชน์บ้างไหมคะ...?

อ่า...

ถ้ามีใครมาดูถูกความพยายามของนาย

ฉันจะฆ่าให้หมดเลยล่ะ...

ขีดจำกัดที่ว่าทำคนเดียวได้น่ะ มันก็แค่นิดเดียวเอง...

เพราะฉะนั้นเอง... ก็ต้องพึ่งพาใครสักคนนี่นา...

เหมือนกับคทาโท (ไม้ผลัด) น่ะ...

คือการรับพลังของใครสักคนมา... แล้วส่งต่อไปยังใครอีกคน...

นี่แหละคือสองความหมายของการสร้างเพื่อนร่วมทีมในโรงเรียนราชา (ราสัตสึ) ของเรา...

...เป็นแบบนี้เองสินะ...

ขำแล้วก็ช่างมันเถอะ... แต่การพังทลายมันก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นแหละนะ...

!?

เฮ้ๆ นั่นน่ะ...

ลูกศรยันอยู่เหรอ!?

...กลับมาแล้ว...

มุดะโนะงงงง!!

เสียงดังจัง

ก็ดีที่มาโดโนะช่วยไว้แหละ...

มันยังไม่แน่นพอ... บ้าเอ๊ย...

พวกโรคุระพาตัวประกันไปหลบแล้ว

อย่างนั้นเหรอ

เป็นการตัดสินใจที่ดีมาก ทำได้ดีมาก

...อืม

คุณคุระอุระก็พยายามแล้วสินะ

การพังทลายเดี๋ยวฉันจะป้องกันไว้ น่าจะพวกชิกิพวกนั้นกำลังมุ่งหน้าไปที่ดาดฟ้า

ตัวประกันที่เหลือก็อาจจะอยู่บนดาดฟ้าก็ได้นะ

ช่วงที่พวกทีมงานเข้าออก มันเลยมาถึงดาดฟ้าได้...

เรือเหาะ 2 ลำ... เรย์มิอยู่ลำไหนกันล่ะ...?

ไม่อยากเลย!

!?

ออกมาเดี๋ยวนี้เลย!

เสียงดังน่ารำคาญ! เงียบไปเลย!

เรย์...!

แย่แล้ว...!

ได้ยินอะไรไหม?

รู้ได้ไงเล่า! เร็วเข้า! จะตายแล้วนะ!

โมกุเอนอันกิ

ถ้าเป็นแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนพาไปที่ไหนสักแห่งซะแล้ว...

นี่... นั่นน่ะ...

ไม่ทันพวกชิกิเหรอ?

คึ...

พ่อ... กระดาษเปล่า...

เร็วเข้า ไปดาดฟ้าด้วยมอเตอร์ไซค์ของยาซึกิ!

รีบไปดาดฟ้าสิ ไม่งั้นท่านผู้อำนวยการจะหนีไปนะ!

หุบปากน่า! ก็รู้อยู่แล้วน่า

จิโก-ชิคิเคนคิวโจ ฉบับที่ 2 → ชิกิ จะได้พบหน้าผู้อำนวยการคุซาบิที่สถาบันวิจัย!?

ฉบับถัดไป No.439 จะวางขายในวันที่ 21 เดือน 4 นะจ๊ะ