ตอนที่ 157

ไดวะโมอิกิ ตอนที่ 157 ความโกรธที่ลุกไหม้

อันตราย... เกือบไปแล้ว... ลงจอดได้แล้ว...

ข้างล่างหน้าผาต้องมีคุณโฮชิซากิอยู่แน่ๆ...

ออกยากจัง...

จะทำยังไงดี...? ถ้าเป็นแบบนี้ เรือเหาะกับที่นี่ก็อันตรายจากฟ้าผ่าแล้ว...

อาวุธที่ผู้อำนวยการพัฒนาขึ้น ทำให้ห้องวิจัยมีฟ้าผ่าจำนวนมาก

อู้ววว!

!?

พวกนายก็หนีออกมาได้ใช่ไหม

เสียงนั่น! คุณโฮชิซากิสินะ!

ข้างนอก! รีบรักษาท่านแม่ทัพเลย!

อุรุฮาระ ยูไร

โมกุเอน อังกิ

ในขณะเดียวกัน คุณโฮชิซากิก็เข้าร่วมกับหน่วยปีศาจ!?

จากตอนก่อน→ชิกิได้เผชิญหน้ากับผู้อำนวยการแห่งต้นท้อ ระบบยิงฟ้าผ่าที่ผู้อำนวยการพัฒนาขึ้นเองทำงาน ทำให้เกิดฟ้าผ่าจำนวนมากในห้องวิจัย ยิ่งกว่านั้น เมื่อโจมตีหุ่นเชิดของผู้อำนวยการ ก็พบว่าอวัยวะภายในของปีศาจที่เป็นต้นกำเนิดของหุ่นเชิดได้รับความเสียหาย!?

ไม่ดีแล้ว! หัวหน้าสาหร่ายบาดเจ็บหนัก...!

โอทสึฮาระ! แกมีความรู้ด้านการรักษามากใช่ไหม?

พอสมควรเลยล่ะ!

งั้นก็ดีเลย! มีเวชภัณฑ์ที่ยืมมาจากห้องพยาบาล!

คุณคิอุระที่อยู่ร้านของเราช่วยรักษาด้วยนะ!

เข้าใจแล้ว! ช่วยได้มากเลย...!

ส่วนยาพวกนั้นล่ะ?

รักษาแบบเต็มที่เลยเหรอ!?

(114)

!

แย่แล้ว! ตรงเข้าเต็มๆ เลย!

จะทำพังร่มฉันแล้วรึ...

สุดยอดเลย... ในเมื่อมันค้ำยันตึกด้วยเลือดเป็นกองแล้ว

ยังใช้เลือดเพิ่มได้อีกเหรอ...

ปริมาณเลือดขนาดนี้เลยเหรอ...

พวกเธอที่ฉันจะปกป้อง จงทำในสิ่งที่พวกเธอทำได้

อ๊าวว! หนีเร็ว!

เข้ามาก่อน! ถ้าเป็นแบบนี้จะต้องตายแน่!

มีโมโมะอยู่ไม่ใช่เหรอ! จะฆ่าให้!

ปล่อยไว้เถอะ!

คุณคิวโฮซากิพูดถูกแล้ว!

อะ!? แต่ว่า...

โอเค!

คุณไฮเมะอิจิกับคุณไคเก็ตสึอยู่กรุ๊ปเดียวกับท่านแม่ทัพกลุ่มเลือดนะ? จะให้ถ่ายเลือด เลยเอาทางนั้นก่อน!

ชิ! เข้าใจแล้ว

คุณหนูตัวน้อยบาดเจ็บ... อูววว... ถ้าเป็นไปได้ ขอให้ฉีดเลือดของฉันเข้าไปในตัวเลย!

ถ้ามีคนหมู่เลือดตรงกันของฝั่งนั้น ก็จะถ่ายเลือดให้นะ!

แกเนี่ย... ไอ้สารเลวนี่จริง ๆ...

ทำไมถึงโกรธขนาดนั้นล่ะ?

เรื่องที่แกไม่เข้าใจเนี่ย มันน่าหงุดหงิดชะมัดเลย!

(117)

ก๊าก...!

ห้ามโจมตีหุ่นตัวนี้เด็ดขาด...

เข้าใกล้เจ้าคนนั้น...

หุ่นเครื่องในที่โดนยับยู่ยี่โดยคุณยูกิเนี่ย

ยังมีอีกเยอะแยะเลยนะー

อึก...!

เข้าใจเลย เข้าใจเลย เวลาที่มีของที่ต้องดูแลอย่างนุ่มนวลและประณีตอยู่ตรงหน้า

!

ตัวมันก็แข็งทื่อด้วย

ความรู้สึกมันก็ทื่อลงด้วยเนอะ

คิ๊๊๊๊๊๊

อึ๊ก...!

นี่! โชว์พลังปีศาจหน่อยสิ

หุบปากไปเลย!

ยังไงซะ ถ้าจะใส่เข้าไปในระบบก็น่าจะได้เห็นหน่อยนะ

ใส่เข้าไป...?

ฮือ! ข้อมูลอยู่ไหน!?

อะไรน่ะ...? ประตูบานนั้น

เหนื่อยแล้วสิ แถมเกือบจะพังแล้วด้วย...

อยากกลับไปดูผีโป๊แล้วสิ... หืม?

อะไรนะ!

เธออยากรู้ไหมว่าระบบเรดาร์นำสายฟ้าตัวนี้สร้างขึ้นมาได้ยังไง?

ไม่สนใจซะด้วย

อย่าพูดแบบนั้นสิ

ตั้งแต่แรกเลยตอนที่กำลังทำวิจัยเกี่ยวกับยักษ์นะ มันเต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจตลอดเลย

ร่างกายของยักษ์มันคือกล่องของเล่นชั้นยอดสำหรับนักวิจัยเลยล่ะ

เลือดมันเปลี่ยนรูปร่างได้ในทันที

พวกเธอก็มีร่างกายที่แปลกประหลาดเหมือนกันนี่นา!

ความสามารถในการฟื้นฟูที่ผิดปกตินั่นก็น่าแปลกใช่ไหมล่ะ?

ก็ใช่แหละ แต่ว่าการวิจัยโมโมะตะโร่มันถูกสั่งห้ามอยู่น่ะ

ก็ดีอยู่หรอกเพราะมีวัตถุดิบในการวิจัยที่เรียกว่ายักษ์นี่นา

เรื่องมันย้อนไปนะ ตอนที่กำลังวิจัยเรื่องปีศาจน่ะ มีการทดลองอยู่ครั้งหนึ่ง

คือการทดลองให้กระแสไฟฟ้าไหลผ่านเลือดของปีศาจน่ะ

น่าประหลาดใจมากเลยนะว่ากระแสไฟนั้นมันมีพลังมากกว่าปกติหลายเท่าตัว คิดว่าน่าจะเอามาใช้ได้ เพราะเลือดของปีศาจมันมีคุณสมบัติเสริมพลังงานบางอย่างน่ะ

ก็ไม่แปลกหรอก เพราะเลือดธรรมดาก็สามารถเปลี่ยนรูปเป็นอาวุธได้นี่นา

แต่ก็มีข้อเสียอยู่ข้อหนึ่ง คือ "ต้องมีสัญญาณไฟฟ้าจากสมองของปีศาจเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้" น่ะสิ

แค่เลือดอย่างเดียวมันไม่มีความหมาย... ต้องลำบากเลย

แต่ฉัน ไม่ยอมแพ้!

จากการวิจัยในที่สุดก็รวมสัญญาณไฟฟ้ากับเลือดเข้าด้วยกันได้!

แล้วก็ส่งกระแสไฟฟ้าที่ไหลนั้นออกไปสู่เมฆ จนสามารถสร้างสายฟ้าได้สำเร็จ!

น...นี่มันอะไรกันเนี่ย...

(123)

เหนื่อยเลยนะ กับเลือดของปีศาจจำนวนมหาศาลนี่ กับ

สมองที่ต้องส่งสัญญาณไฟฟ้าด้วยน่ะ

แก... นี่ทำอะไรลงไปเนี่ย...

เจ๋งไปเลยใช่ไหมล่ะ! เหนื่อยมากเลยนะー

ถ้าเอาสิ่งนี้ไปทำกับลูกของปีศาจล่ะ น่าตื่นเต้นจังเลยใช่ไหมล่ะ!

หุบปากไปเลย!

จริงดิ... ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ได้วะ... บ้าไปแล้วแน่ ๆ...

ทำไมล่ะ...?

(125)

ความอยากรู้อยากเห็น!

สู่การวิจัย

มันไม่ใช่แค่เรื่องที่สื่อสารกันไม่เข้าใจแค่นั้นหรอก...

แต่คือการที่พวกเขาไม่ได้มองพวกเราที่เป็นยักษ์ในฐานะมนุษย์จากใจจริง...

มันเหมือนกับความรู้สึกของเด็กที่กำลังฉีกแมลงออกเป็นชิ้นๆ อย่างใสซื่อ...

ค่านิยมมันแตกต่างกันอย่างพื้นฐานเลย...

ในตอนนั้น... ความรู้สึกที่ชัดเจนก็ผลิบานขึ้นในตัวฉัน...

ไอ้หมอนี่ ต่อให้มีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้...

เป็นพวกที่ทำเรื่องบ้าๆ แล้วก็สรุปด้วยคำว่าความอยากรู้ซะงั้น...

ถ้าปล่อยให้มันอยู่ มันก็จะทำแบบเดิมซ้ำๆ แน่นอน...

ระบบนี้...

นี่...

แกพอแล้ว...

หุบปากไปเลย...

คำพูดของแกทั้งหมด...

รู้สึกคลื่นไส้เลย!

โอ้! สวยงามจัง!

นี่แหละ เอ็นกิผู้เป็นปีศาจเพลิง!

โอ๊ะ นี่ใช้ได้เหรอเนี่ย? หุ่นอินเนอร์ออร์แกนเนี่ย...

ยิงออกไปเหรอ...!?

จะจัดทั้งหุ่นด้วยเหรอ...?

ทะลุผ่านไป...

อั่ก!

เปลวเพลิงของเอ็นกิโจมตีตรงเข้าใส่คุณผู้อำนวยการเลย!! มันคืออะไรกันเนี่ย!?

ติดตามได้ในฉบับถัดไป หมายเลข 45