ตอนที่ 158

คุณนี่พระเจ้าเหรอ?

โดนความร้อนจนหัวระเบิดไปแล้วเหรอ?

ไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อยนะ!

หยุดเถอะ! หัวจะโล้นแล้ว!

พอคุณมาปุ๊บ ความร้อนกับอาการทรมานก็หายไปเลย

เมื่อกี้ยังร้อนจนหายใจไม่ออกเลยนะ

คุณดูเหมือนจะมีพลังวิเศษนะเนี่ย

ช่วงเนริมา ตอนเกิดไฟไหม้ที่โรงพยาบาล

ชิกิที่โจมตีทะลุหุ่นไปโดนผู้อำนวยการ

สงสัยพลังนั้นคงจะมาเพื่อให้ใครบางคนได้รับการปกป้อง

จากเทพเจ้าให้แน่ๆ เลยล่ะมั้ง

สิ่งที่นึกถึงคือเหตุการณ์ไฟไหม้ที่เนริมารึเปล่า!?

จากตอนที่แล้ว→ผู้อำนวยการคุซึชิได้กล่าวขอโทษชิกิว่า เครื่องรับสายฟ้าต้องใช้เลือดและสมองของอสูรจำนวนมาก ชิกิที่เริ่มรู้สึกถึงเจตนาฆ่า ได้โจมตีใส่หุ่นตัวที่สามารถสร้างความเสียหายแก่อสูรได้ แต่การโจมตีนั้นกลับทะลุหุ่นไปโดนผู้อำนวยการ!?

คิดว่าต้องเป็นเพราะคำพูดของคุณยายคนนั้นตอนนั้นแหละ...

ว่าเปลวไฟของฉันสามารถทำลายและปกป้องได้ด้วย...

โอ๊ย แอบเนอะ...! ดีจังเลย! สำเร็จแล้วจริงๆ...!

ค...เมื่อกี้มันอะไรน่ะ...

สามารถเลือกเป้าหมายแล้วโจมตีได้ด้วยเหรอ!

สุดยอด!

ขออีกครั้งสิ!

ฮะ! แค่นี้มันสบายๆ เลยนะ!

ถ้าอยากดูนักก็ให้ดูเลยไหมล่ะ!

โอ๊ะ! อยากดูนะ แต่รบกวนอย่าให้มันร้อนได้ไหม

ก็รู้ว่ามันไร้ประโยชน์นี่นา!

ถ้าคุณจะโจมตี ก็หัวตุ๊กตาตัวนี้

จะบี้ให้เละเลยนะ

หืม!

เบื่อแล้วก็จะเปลี่ยนให้ใหม่

แอบเนอะ...

ตุ้บ

ยืดหดได้เลย~

นี่มัน...

ไม่ได้เลือกเป้าหมายเลยสักหน่อยนี่นา...

ต้องช่วยเรือเหาะลำนั้นให้ได้ยังไงก็ต้องทำ...

(176)

นี่ คุณอยากจะลงเรือเหาะลำนั้นยังที่ปลอดภัยใช่มั้ย? ต้องทำยังไงเหรอ?

การให้คำตอบออกไปน่ะมันง่ายนะ

แบบนั้นพอแล้วเหรอ?

คุณต้องยืนกรานว่าจะหาคำตอบด้วยตัวเองสิ

ถึงแม้จะมีใครอยู่รอบๆ ก็ตาม

ถึงแม้ว่าคำตอบของคุณจะไม่มีโอกาสถูกเลือกเลยก็ตาม

ถึงแม้ว่าจะมีคนอื่นที่คิดคำตอบได้แล้วก็ตาม

ถ้าคุณเริ่มละเลยการคิดหาคำตอบด้วยตัวเอง

การเติบโตของคุณก็จะหยุดลงตรงนั้น

และบางครั้งก็ถึงแม้จะต้องให้ใครบางคนฝืนตัวเอง

ถ้ามันเป็นทางที่ดีที่สุด ก็อย่าลังเล

...สินะ...

"โทโตโมริ คัน" พลเรือเอกกองพันโอนิคุไน เป็นบุตรแห่งเทพปีศาจเช่นเดียวกับชิกิ สามารถควบคุมสายลมได้อย่างอิสระ

ฟังนะ! ถ้าเป็นแบบนี้ เรือเหาะที่มีตัวประกันอยู่จะร่วงหล่นเพราะฟ้าผ่าแน่!

มีวิธีอะไรไหม?

มี!

ใช้พลังสายลมของท่านพลเรือเอกพวกคุณ...เพื่อเคลื่อนย้ายเรือเหาะ

!?

ไม่ไหวแล้ว! ดูสิ! ท่านหัวหน้าสภาพเละเทะเลยนะ!

รู้แล้วน่า แต่นี่ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว!

ท่านหัวหน้าถึงขีดจำกัดจริงๆ แล้ว...

"โอทฮาระ เคียวทาโร่" สมาชิกหน่วยคิคุนิ ด้วยพลังโลหิต สามารถแชร์สติและสนทนาในสมองได้

เกินกว่านี้ก็ถึงขั้นเสียชีวิตแล้ว...

ลุยแล้วนะ...

จะทำเดี๋ยวนี้เลย โอ โอ้ โอ้ โอ้!

เสียงไม่ได้เหมือนคนใกล้ตายแล้วนะ!

ท่านหัวหน้า...! ถ้าฝืนไปอีก...

ขอบคุณที่ช่วยขนมาจนถึงที่นี่นะ

พวกแกทุกคนเก่งมากเลย

เป็นเพื่อนที่ฉันภูมิใจนะ

พวกแกเนี่ย! มาอยู่กับพวกอ่อนแอที่ถอยออกมาตรงนี้เหรอ!?

ไม่จริงน่า!

...หะ!

โมกุเระอันกิ

โอโตฮาระ! ปล่อยเลือดของฉันออกมาให้หมดเลย!

ที่พวกเราก็

ถึงนายจะล้มลงไปเลย ก็ต้องให้พวกเราถ่ายเลือดได้นะ!

อ่า แหม! ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะรอประจำการอยู่ข้างบนเตรียมไว้ตอนที่นายลงจอดแล้วล่ะ!

【โทริไค ฮาริ】สมาชิกหน่วยกินคุน ก่อร่างนกด้วยเลือด และเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระ

นี่ๆ... นายเนี่ยนะ แต่ละครั้งต้องออกหน้าลุยเดี่ยวแบบไม่คิดชีวิตตลอดเลยนะ...

ขอโทษนะ

ไม่สิ...

นั่นแหละคือจอมทัพของพวกเรา...

เอาล่ะ! งั้น... เอ่อ... ชื่ออะไรเหรอ!?

คิวโฮชิซากิ

ไปกันเลย คิวโฮชิซากิ! ฝากคำสั่งด้วยนะ!

จะไปไหนวะ! ตรงนี้ไง!

อย่างนั้นเหรอ! เย้! ลุยแล้วโว้ยยยย!

มันมันสะท้อนไปถึงตัวเลยนะ เลิกตะโกนเสียงดังได้แล้ว!

ถ้าไม่เปล่งเสียงออกไปนี่จะล้มอยู่แล้วนะ!

ฮ่าๆๆ! ขอโทษที!

จะโดนอะไรก็ไม่แปลกเลย...!

สั่นแรงจัง!

กรี๊ด!

นี่มันอะไรกัน...

!?

เรือเหาะข้างๆ น่ะ... ถูกพายุหมุนกลืนไปแล้วเหรอ!?

ไม่สิ... นี่มันคือ...

กำลังถูกพาไป...เหรอ?

สุดยอดเลย...

(185)

ลงจอดได้แล้ว...

เอาล่ะ! ที่เหลือปล่อยให้พวกฉันจัดการเอง!

จาคุ

เฮ้! ไหวไหม!?

กำลังเข้าช่วงฟอร์มดีเลยล่ะ!

อีกลำเดียวก็เสร็จแล้ว!

อุ๊าาา!

กรี๊ดดดดด!

แย่แล้ว! กำลังจะตก!

เฮ้! หาทางป้องกันการตกแล้วลงไปข้างล่าง...

ทำอยู่...แล้ว!

(189)

แต่ว่า... ด้วยสภาพของฉันตอนนี้ การจะทำให้เรือเหาะที่สูญเสียแรงลอยตัวมันลอยขึ้นมาได้น่ะ... ยากมากเลย...!

นั่นหมายความว่า...

ก็มีแต่ต้องร่วงลงมาสินะ...?

◇แล้วก็ร่วงลงมาเลย...! ติดตามชมในฉบับหน้า เป็นสีซีกันนะ!!

ฉบับหน้า เล่มที่ 46 จะมาแล้ว