ตอนที่ 160

ทำไมไม่ยิงด้วยเจตนาจะฆ่าล่ะครับ?

กลัวเหรอ? การที่จะฆ่าคนด้วยตัวเองมัน

น่ารำคาญ

...อึก

หุบปากน่า!

อึก...

ไม่ต้องคิดซับซ้อนก็ได้นี่นา

ฉบับก่อนหน้า → เคยประจำการอยู่บนเรือเหาะที่บรรทุกตัวประกันอย่างทตสึริกิ แต่ด้วยความเหนื่อยล้าก็หมดแรงที่จะใช้พลังได้ ในเหตุการณ์นี้ เขาได้ร่วมมือกับกองกำลังโอนิคุนิและคุณคโยซากิ รวมถึงเอนโมโตะเพื่อช่วยตัวประกัน ในขณะที่คุซาเนะซึ่งกำลังต่อสู้กับชิกิ กลับไม่ยอมถอยและบอกให้ตัวเองฆ่าตัวเอง!?

มันอะไรกันเนี่ย...! ยอมรับว่าแพ้ง่ายแสนง่ายอีกแล้ว...!

ตั้งแต่ที่คุณมาถึงที่นี่ ก็ถือว่าคุณแพ้ไปแล้ว 97% น่ะสิ

ผมไม่ถนัดการต่อสู้เท่าไหร่

ก็เลยคิดว่าพอจะมีทางออกอะไรได้บ้าง แต่พอมีเปลวไฟที่จำกัดเป้าหมายการโจมตีได้นี่ ก็ยอมแพ้เลยสิครับ

งั้นก็ฆ่าผมเหรอ...? จริงๆ นะ วงจรความคิดของคุณมันไร้สาระเกินไปจนน่ารำคาญสุดๆ เลย...!

อย่างนั้นเหรอ? งานวิจัยที่อยากทำมันถึงจุดหมายแล้ว และคุณก็มาถึงตรงนั้น

มันก็เป็นการปิดฉากที่ดี แล้วที่สำคัญที่สุดคือ การได้ถูกคุณฆ่า มัน "ดูน่าสนุก"

น่าสนุกเหรอ...?

นั่นแหละ! ถ้าอยากตาย ก็กระโดดลงจากตรงนั้น แล้วตายไปเองเลย!

ตอนที่ได้ยินเรื่องการตายของคุณ สึจิคิ กลับรู้สึก

ใจเต้นแปลกๆ เลยนะ... ทั้งที่ปกติแล้วผมไม่สนใจใครเลยนะ?

งั้นมันก็ไม่น่าสนุกสิ

ก็หมายความว่า ความตายมันไปสะกิดใจคนอื่นได้น่ะสิ

งั้นแล้ว "ผมจะสามารถเกาะติดในหัวใจของคุณ ที่เพิ่งได้ฆ่าคนด้วยมือตัวเองได้มากแค่ไหนกันล่ะ?"

ตอนนี้ผมสนใจทางนั้นอยู่

อย่ามาล้อเล่นน่า! มันน่าสนใจตรงไหนกันเล่า! ยังจะมาเล่นกับชีวิตคนอีกเหรอตอนที่กำลังจะตายเนี่ย!

ไอ้พวกที่คิดแต่เรื่องของตัวเองอย่างคุณนี่ ผมโคตรจะเกลียดเลย!

คิกคิกคิก! มนุษย์อย่างคุณนอกจากเรื่องตัวเองแล้วคิดอะไรได้อีกเหรอ?

ทุกอย่างก็เพื่อตัวเองนั่นแหละ คุณก็เหมือนกันใช่ไหม?

ผมไม่เหมือนนะ!

แล้วทำไมถึงฆ่าผมไม่ได้ล่ะ?

...จะฆ่าคนได้ง่ายๆ แบบนั้นน่ะเหรอ...

ไม่ใช่หรอก มันไม่ใช่แบบนั้นนี่นา?

คุณน่ะ...คงกลัวการที่จะฆ่าคนสินะ

กลัวว่า "หลังจากฆ่าแล้ว ใจตัวเองจะเป็นยังไง?" เลยลังเลที่จะฆ่าใช่ไหม?

...อึก!

นั่นไง ในที่สุดคุณก็คิดแต่เรื่องของตัวเองอยู่ดีนี่นา

ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิ! ความกังวลแบบนั้นมันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ!

หืมมม

(143)

งั้นก็ยอมแพ้แล้ววววว

ห๊ะ...?

ถ้าอย่างนั้นบทบาทของคุณก็สิ้นสุดー

จะลงไปให้ปีศาจตัวอื่นจับกุมแทนแล้วนะครับー

หลังจากนั้น ก็น่าจะต้องหนีตายแล้วไปทำซ้ำการทดลองเดิมอีกแน่นอนเลยครับー

ถึงแม้ว่าจะมีโอกาสฆ่าตอนนี้ แต่เพราะคุณปฏิเสธที่จะทำให้มือเปื้อนเลือด ก็เลยเกิดความเสียหายอีกครั้ง

แต่ความผิดพลาดก็เป็นของไอ้ปีศาจที่หนีไปนั่นนี่นา~

คุณไม่เกี่ยวเลยนี่นา~

หยุดเถอะ!!

ก็กลัวสิครับ...

ก็เพราะพยายามไม่ฆ่ามาตลอดนี่นา...

ตอนที่อยู่เกียวโตน่ะ ถึงจะเป็นแค่ศพ แต่ก็หลับไม่ค่อยสนิทอยู่พักหนึ่งเลยนะ...

สึจิคิด้วยเหรอ... ในการต่อสู้ครั้งแรกเนี่ย ไม่มีสติพอจะคิดว่าจะฆ่าหรือไม่ฆ่าเลย...

พอได้ยินว่าคนอื่นเป็นคนจัดการให้ในจังหวะสุดท้าย ก็รู้สึกโล่งใจอยู่ลึกๆ นะ...

เพราะคุณไม่ได้เปื้อนมือ ใครบางคนถึงต้องเปื้อนแทน

เพราะคุณไม่ได้เปื้อนมือ เลือดของใครบางคนถึงได้ไหล

แค่ตัวเองไม่เปรอะเปื้อนอย่างเดียวน่ะเหรอ...

คุณเองก็คิดแต่เรื่องของตัวเองไม่ใช่เหรอ?

หุบปากน่า!

จะฆ่า...

คำพูดที่เคยพูดไปเรื่อยๆ มันจุกอยู่ที่คอเลย...

จะถ่วงเวลา แล้วรอให้ใครสักคน...อย่างผู้ที่จัดการให้คนอื่นมาช่วยไหม...?

ว่าจะแค่ตัวเองไม่เปื้อนมืออย่างเดียวเนี่ยนะ...

...

จะฆ่าเหรอ...? ผมน่ะเหรอ...? หมอนี่...?

ท่านผู้อำนวยการนั่น ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็คงไม่ได้... ผมก็รู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว...

แต่ว่า...

ถ้าฆ่าคนจริงๆ ขึ้นมา... ใจตัวเองจะเป็นยังไงกันนะ... มันน่ากลัวจนทนไม่ไหวเลย...

... "การจะฆ่า" น่ะ ไม่สิ... คิดแต่เรื่อง "หลังจากฆ่า" สินะ...

ผมเนี่ย... อาจจะคิดแต่เรื่องของตัวเองจริงๆ ก็ได้นะ...

เพราะว่า...

ถ้าพูดตามความรู้สึกจริงๆ นะ...

อยากให้ใครสักคนมา...

มาฆ่าเจ้าหมอนี่แทนให้ด้วย...

จะทำให้มันจนมุมเลยล่ะ...

คิดว่างานสกปรกๆ แบบนี้ ให้ใครสักคนทำแทนก็ดีแล้วล่ะ...

ทำไมแก...ถึงฆ่าได้โดยไม่ลังเลขนาดนั้นล่ะ...?

ต้องมีชีวิตแบบไหนถึงจะกลายเป็นแบบนั้นได้...

●

ผมก็แค่ทุ่มเทเพื่อการวิจัยที่ตัวเองอยากทำให้สำเร็จเท่านั้นเอง

การจะหยุดชะงักเพราะความกลัวหรือหลักศีลธรรม ทั้งๆ ที่เห็นเป้าหมายอยู่ตรงหน้า มันคือการกระทำของคนโง่

ถ้ามีเป้าหมายที่ต้องการ ก็ทิ้งทุกอย่างแล้วพุ่งเข้าไปคว้ามันซะ

ส่วนพวกที่ทำไม่ได้ ก็เป็นแค่ไอ้พวกปากเก่งที่พูดถึงอุดมคติฉาบฉวยเท่านั้นแหละ

นี่แหละคุณในตอนนี้

...

ถ้ามีแต่พวกปากดีเท่านั้นแหละ เรื่องแย่ๆ ก็จะเกิดขึ้นตลอด

มารมารโกะ

อวัยวะเก็กโกะ โซ-คิ-เก็กโกะ

มีไอเดียดีๆ นะ! ถ้าคุณตายไปก็พอ! แบบนั้นคุณก็ไม่ต้องเปื้อนมือ แล้วก็ตายได้ด้วย

อืมมม...

ไม่ชอบการตายเหรอ?

ก็ต้องไม่ชอบสิครับ...

ไม่อยากฆ่า ไม่อยากถูกฆ่า

แต่ก็อยากจะหยุดศัตรู ไม่อยากให้มีผู้เสียสละด้วย

เป็นความปรารถนาของเด็กน่ะ

คุณมาทำอะไรกันเหรอ?

เหมือนมาปิกนิกเหรอ? หรือมาในโหมดเกม?

“ถ้าผู้ชายคนนี้ตั้งใจมาชนจริงๆ ล่ะก็ ทางเราก็ต้องเล่นให้เต็มที่สิ ถึงจะเป็นสิ่งที่ควรทำไม่ใช่เหรอ”

แต่ว่า...ขอให้เป็นระดับที่ไม่ตายก็พอ...

“ผมเตรียมใจจะตายแล้วนะ”

จริงๆ แล้วก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องตายด้วยซ้ำ...

ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก...

ผมเนี่ย... ไม่ได้เตรียมใจจะตาย และก็ไม่ได้เตรียมใจจะฆ่าด้วยซ้ำ...

ถ้าเป็นผมล่ะก็... ก็ทำได้แหละ... ก็มีความรู้สึกเหมือนเป็นพระเอกน่ะ...

คิดว่าทุกคนก็เป็นเหมือนกัน... แต่ว่า...

ทำมาโดยที่เหมือนไม่สมจริง แล้วก็เหมือนอยู่ในโหมดเกม

ที่รู้สึกเหมือนอยู่ในโหมดเกมก็มีแค่ผมคนเดียว...

(151)

เมื่อก่อนก็แค่เด็กนักเรียนธรรมดาอยู่นะ!

จะมาตัดสินได้ทันทีว่าจะฆ่าหรือไม่ฆ่าได้ยังไงล่ะ!

มันไม่ใช่โลกที่ข้ออ้างแบบนั้นจะใช้ได้หรอก

มารมารโกะ

เส้นชีพจร

สิ่งที่ปกป้องตัวเองได้ด้วยข้ออ้าง ก็มีแค่ความหยิ่งผยองจิ๊บจ๊อยนั่นเอง

อึก...!

เรมิ!? เป็นอะไรไปล่ะ!?

ส่วนนี้เนี่ย ถ้าหัวใจมันแตกออกไป เจ้าของตัวนี้ต้องตายแน่นอนเลยนะ

หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

แล้วผลลัพธ์ของการรอดชีวิตก็คือการอยู่ท่ามกลางศพที่แผ่กระจายและเหล่าสหายที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

คุณก็แค่สวยงามต่อไปก็พอแล้ว

บอกให้เงียบไงเล่า!

หวังว่าคงจะรู้สึกดีใจได้นะ

ไม่มีอะไรที่จะปกป้องได้ด้วยความตั้งใจที่มันอุ่นๆ หรอกนะ

คิชิชิ... แบบนี้แหละดี

จะเป็นผู้ชายคนแรกของคุณได้นะ

ตั้งตารอเลยนะ

ว่าคนที่เปื้อนมือไปแล้วอย่างคุณ จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

ชิกิ ปะทะ คุซุคิ ผู้อำนวยการ ตัดสินกัน! ชิกิที่ฆ่าชีวิตคนเป็นครั้งแรกจะ...!?

ติดตามในฉบับหน้า No.48