ตอนที่ 74

ผู้คนถูกกำหนดชีวิตด้วยไพ่ที่ได้รับจากเทพเจ้าตั้งแต่เกิด

และไม่สามารถแลกไพ่ใบนั้นกับคนอื่นได้

โมกุเก็นอันกิ

แต่คนที่จั่วได้พรสวรรค์อันน่าทึ่งนั้น

ในมือของฉันกลับไม่มีพรสวรรค์ที่มีพลังเหนือกว่านั้น

แค่นั้นก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่น

มโมกิอันกิแห่งโคโฮชิ ที่ถูกย้ำเตือนจากอดีตอันมืดมิด...

ตั้งแต่เกิดก็ถูกเทพเจ้าทอดทิ้ง

ที่องค์กรโมโมทาโร่ ความแตกต่างนั้นยิ่งชัดเจน

ตัวฉันเองก็ไม่มีพรสวรรค์ แล้วความสามารถทางกายภาพก็อยู่ในระดับกลางๆ เท่านั้น ถึงจะเป็นระดับโมโมทาโร่เลยก็ตาม

ก่อนหน้านี้ → คามิโมโตะ หลังจากเสร็จสิ้นการยิงปะทะกับชิกิ ก็ได้รู้ว่าชิกิไม่ใช่ตัวการในเหตุไฟไหม้ และได้สอบถามความในใจของพวกยักษ์จากมุดาโนะ ในขณะที่ มิยาตะ ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่คุโฮชิ...!?

สิ่งแรกที่ถูกบอกตอนที่เข้ามาคือ

ช่วยสนับสนุนอยู่ข้างหลังให้เต็มที่หน่อย

มันก็เหมือนกับที่ถูกบอกตั้งแต่แรกว่าเธอน่ะไปสูงๆ ไม่ได้

คนที่พรสวรรค์มีก็จะก้าวไปบนเส้นทางสายหลักในฐานะหน่วยรบที่โดดเด่น

แล้วตัวฉันก็จะสนับสนุนโดยมองหลังของเขา

ถูกเด็กที่พรสวรรค์กว่าเหยียบย่ำและใช้เป็นเครื่องมือ

ถูกดูถูก และทุกวันก็ไม่มีใครแม้แต่จะจำชื่อฉันได้

ฉันสาบานว่าจะเอาคืนพวกที่ดูถูกฉัน

ในฐานะที่ฉันเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีพรสวรรค์ ฉันจำเป็นต้องพยายามเพื่อก้าวขึ้นไป

ก่อนอื่นเลย ฉันได้ยื่นขอเปิดเผยความสามารถแบบลับสุดยอด

ความสามารถแบบฉันถ้าถูกเปิดเผยก็จบเห่เลย

เอกสารลับสุดยอด

มีผู้ยื่นขอจำนวนมากเมื่อยื่นขอความสามารถลับสุดยอด เพราะจะทำให้ความสามารถนั้นไม่ถูกเปิดเผยให้ใครเห็นนอกจากคนในระดับสูง

ยิ่งไปกว่านั้น คือการพัฒนาความสามารถ

ต้องเพิ่มระยะเวลาและความสามารถในการมองเห็นคน

การฝึกฝนนั้นหนักหนาสาหัสจนฉันต้องหลั่งน้ำตาเป็นเลือด

ในขณะที่ฉันกำลังหลั่งเลือดและพยายาม

พวกที่มีความสามารถแนวต่อสู้ พวกนั้นไม่ได้พยายามอะไรมากเลย แต่กลับเดินบนเส้นทางดอกไม้ได้อย่างสบาย ๆ

「คอยดูเถอะ」กี่ครั้งที่ได้รำพึงคำนั้นนะ

ทุกวันของฉันคือการเปลี่ยนความอิจฉาริษยาและความแค้นที่มีต่อผู้มีพรสวรรค์ให้กลายเป็นแรงผลักดัน

และฉันก็หันมาเผชิญหน้ากับความสามารถของตัวเอง

จะทำอย่างไรเพื่อให้ก้าวขึ้นไปได้ด้วยความสามารถนี้ล่ะ...

ฉันอ่านทุกอย่าง ตั้งแต่วิชาจิตวิทยาไปจนถึงการควบคุมจิตใจ ทุกสิ่งที่อาจมีประโยชน์

ฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะนอนเลย

แต่ระหว่างทางก็รู้ตัวไปเอง...ว่าขีดจำกัดของตัวเองมันอยู่ตรงไหน

ว่าสิ่งที่ทำได้ด้วยความสามารถนี้เพียงอย่างเดียวมันมีขีดจำกัดอยู่...

ที่ว่าเทพเจ้าจะมอบบททดสอบให้เฉพาะคนที่ก้าวข้ามได้น่ะ มันเป็นเรื่องโกหกเปล่า ๆ

ว่าแต่ตั้งแต่แรกแล้ว เทพเจ้าก็ไม่เคยเหลียวแลฉันเลยสักนิด...

ไอ้เทพเจ้าเอ๋ย...ได้โปรดหันมาสนใจฉันสักหน่อยเถอะนะ...

ถ้าอย่างนั้นไม่ว่าฉันจะสร้างเรื่องให้วุ่นวายแค่ไหน...ก็ไม่มีใครรู้เรื่องสินะ...

ฉันก้าวข้ามเส้นนั้นไปแล้ว...

เพื่อที่จะก้าวขึ้นไปให้ได้

ใช้ทุกวิถีทางเพื่อหาจุดอ่อนหรือข้อมูลส่วนตัวของคน เพื่อควบคุมพวกเขาได้อย่างอิสระ

ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดา ก็ใช้ทุกสิ่งที่พอจะใช้ได้ แม้ว่ามันจะทำให้คนตายไปก็ไม่สน

มือที่แปดเปื้อนไปแล้ว ก็ไม่มีวันกลับมาสะอาดได้อีก

แต่ก็ไม่เสียใจ

นั่นคือทางเดียวที่มีให้ฉัน

ความพยายามที่ผ่านมาในที่สุดก็เริ่มออกผล

สามารถก้าวขึ้นไปจนถึงหัวหน้าหน่วยที่เคยบอกว่าไพ่ของแกมันไม่พอได้สำเร็จ

ไอ้พวกบัดซบที่เคยดูถูกฉันมาตลอด

การที่พวกมันกลับมาหันหน้ามาหาฉันแบบนี้ มันให้ความรู้สึกที่สุขสุดยอดจริงๆ

แต่มันยังไม่พอ ต้องทำให้ไอ้พวกบัดซบนั่นรู้ให้ได้หมดว่าสายตาของมันมันบก

ทั้งๆ ที่คิดแบบนั้นอยู่...

เพื่อที่จะทำเช่นนั้น ก็ต้องสูงขึ้นไปอีก... สูงขึ้นไปอีกเยอะๆ...!

ควรจะขึ้นไปให้สูงกว่านี้ได้สิ...

ถูกเด็กนี่มาขัดขวางได้ยังไงกัน...!

บัย

เป็นแบบนี้ตลอดเลย ถูกคนมีพรสวรรค์ขัดขวางเสมอ...

คามิโมโตะก็เป็นเหมือนกัน ขึ้นไปเป็นรองหัวหน้าหน่วยได้ง่ายๆ เลยแฮะ...

ขั้นบันไดที่ฉันเปรอะเปื้อนมือและดิ้นรนปีนขึ้นไปได้ ก็โดนเขาปีนขึ้นไปได้แบบสบายๆ เลย...

พวกคนมีพรสวรรค์น่ะ สามารถยุติความฝันของคนคนอื่นได้อย่างง่ายดาย

ทำไมล่ะ... ไม่เป็นไรน่า...

(114)

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือสิ่งที่มีอยู่จริงครับ

ฉันพยายามทั้งๆ ที่ไม่มีพรสวรรค์เลยนะ...

สกปรกไปหน่อยมันก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ...

พระเจ้าจ๋า...มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้วนะ...

บอกว่าอย่าใช้มือสกปรกน่ะ มันก็เพราะพวกผู้มีพรสวรรค์ถึงจะดูสะอาดน่ะสิ...

แล้วฉันควรทำยังไงดีล่ะ...บอกฉันหน่อยสิ...

ฉันก็... อยากได้เหมือนกันนะ...

ไอ้พรสวรรค์ที่มันเหนือชั้นนั่นน่ะ...

ฮิฮิ...

ตาต่อไป...

แฮ่ก...

ตาต่อไปต้องไม่เป็นแบบนี้...

ไอ้กึ๊ก

ชาติหน้าต้อง...

สำนักพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์วาตาคาบัน

เฉินเฉิน

ถ้าใจเย็นลงก็น่าจะรู้ตัวแล้วล่ะ

จุดอ่อนของตัวเองมันปรากฏออกมาซะแล้ว

เรื่องที่คุณวางแผนไว้ด้วยนั่นด้วย...

ที่คุณสึคิโยมิทำนายไว้ว่าคนที่ควรตัดทิ้งน่ะ

ไม่ใช่คุณชิกิ แต่เป็นคุณนี่เองสินะ...

การกระทำของคุณมันไม่อาจให้อภัยได้...

อย่างน้อยก็ขอให้คุณสำนึกผิดในชาติหน้าเถอะนะ

"โมโมเดระ คามิโมโตะ" ลูกน้องขององค์กรโมโมทาโร่ ฝ่ายกลางคืนของโมโมคุ ครั้งหนึ่งเคยสนิทกับคุณชิกิ และตัดสินใจตั้งใจจะฆ่าเขา

...แต่ว่า

แผ่นหลังของคุณที่มุ่งหน้าขึ้นไปนั้น ช่างสง่างามจริงๆ

แม้จะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขาก็คือโมโมทาโร่ผู้ไม่มีพรสวรรค์ที่เต็มไปด้วยความหวังเหมือนกัน

มีไม่น้อยที่ได้รับกำลังใจเมื่อได้เห็นเขาซึ่งไต่เต้าขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยในหน่วยรบที่โดดเด่น ถึงแม้จะไม่มีความสามารถที่แข็งแกร่งก็ตาม

ไม่ได้เดินอยู่บนเส้นทางที่จะได้รับการชื่นชมอย่างแน่นอน

แต่เขาก็ยังคงมองขึ้นไปข้างบน

ชายผู้นี้ที่ต่อสู้ต่อไป แม้ว่าจะต้องดิ้นรนกับว่าตนเองมีพรสวรรค์หรือไม่

โมโมอิวาโอะ วัย 28 ปี เสียชีวิตในยามค่ำคืน

ฐานทัพหน่วยแพทย์ปีศาจ

"โคโฮซากิ จิน" เพื่อนร่วมชั้นของชิกิจากโรงเรียนราชา ปีศาจ เหมือนกับชิกิ เขาก็มีพ่อเป็นโมโมทาโร่เหมือนกัน

ทั้งลมหายใจและเสียงหัวใจก็อ่อนแอลงแล้ว!

เลือดออกกับบาดแผลนี่มันสาหัสมากเลย...!

【ยูซูริบุ จูจิ】เพื่อนร่วมชั้นของชิกิจากโรงเรียนราชา ปีศาจ สามารถสร้างความมหัศจรรย์จากสายเลือดปีศาจได้

แขนซ้ายของทางนี้ก็ยังพอเชื่อมต่อกันอยู่

ใช้เลือดไปเยอะเกินไป แม้จะให้เลือดถ่ายแล้ว การฟื้นตัวก็ยังตามไม่ทัน!

ฉบับหน้าจะออกวันที่ 23/12 วันพฤหัสบดี!! โปรดระวังวันวางจำหน่ายด้วยนะครับ

(122)

แบบนี้ต้องตายแน่!

ห้ามเลือดเร็วๆ สิ!

หัวหน้าหน่วยก็กำลังรักษาอยู่ข้างใน...

ก็ห้ามเลือดอยู่แล้ว ฉันขออยู่เป็นลำดับหลังก็ได้

สองคนนั้นจะเป็นอะไรไหมนะ...

ไอ้บ้าเอ๊ย... พูดจาเหมือนเก่งแต่ตัวเองกำลังจะตายอยู่ไม่ใช่เหรอ...

เสียง

(123)

หัวหน้าคนต่อไปฝากให้แกแล้วนะ

เรื่องส่งมอบอะไรนั่น ก็จัดการเองไปได้เลย

เอ๊ะ...?

"โยโดกาวะ มาซุมิ" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนของหน่วยปีศาจ เขตเนริมา มีความสามารถในการทะลุร่างตัวเองได้

ด้วยสภาพขาแบบนี้ คงไปถึงที่เกิดเหตุไม่ไหวล่ะ

ก็พวกเราก็เตรียมใจไว้แล้วนี่นา

วันนี้แค่วันที่มันมาถึงเท่านั้นเอง

(124)

ฉบับหน้าจะออกวันที่ 23/12 วันพฤหัสบดี!! โปรดระวังวันวางจำหน่ายด้วยนะครับ

เด็กหนุ่มคนนี้จะได้พบกับผู้ที่อาศัยอยู่ในสายเลือดของตัวเอง... วีรบุรุษมืดรุ่นใหม่ ปีศาจ ทาน!!

อยู่ข้างคนไข้แล้วจะส่งเสียงดังไม่ได้นะ~

แก...

เอ๊ะ...? ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ!?

ทำไมเหรอ...?

สำนักพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์วาตาคาบันทุกสัปดาห์ก็

สนามรบมันเรียกฉันมาเท่านั้นแหละ

หน่วยสนับสนุนของหน่วยปีศาจประจำเดือน

ของหน่วยปีศาจ สาขาเกียวโต

หัวหน้าหน่วย คิโยยามะ มาแล้ว!!

โปรดระวังวันวางจำหน่าย ซึ่งต่อเนื่องจากฉบับใหม่ ปี 4+5 ด้วยนะครับ