ตอนที่ 40

หลังจากจัดการกับ "อาจารย์วิปริต" ที่ดูสนิทสนมผิดปกติเสร็จแล้ว...มากับมะกับมิโอะกำลังคุยกันเป็นการส่วนตัว--

ลาดตระเวนเหรอครับ?

อืม

อืมว่าแต่ นุอึสามารถแฝงตัวไปกับเอ็นได้ใช่ไหมครับ?

ถึงแม้จะเป็นตอนกลางวัน แค่เงาเล็กๆ ก็สามารถซ่อนตัวได้ครับ

สิ่งที่อยากให้ไปสืบมาคือ

คนชื่อแอดโนว์ที่มาตอนที่กำลังคุยกับพวกผู้อาวุโส

เหมือนเขาจะสงสัยพวกเราอยู่เหมือนกันนะ

แล้วก็คนเมื่อกี้นี้ที่ มิโอะซัดกระเด็นไปน่ะ

...รวมถึงการยืนยันว่ายังมีชีวิตอยู่ด้วย

ถ้าเป็นไอ้เจ้าวิปริตเมื่อกี้ ถึงจะตายไปก็คงไม่เป็นไรมั้งครับ?

ไม่สิ มันจะทำให้เรื่องซับซ้อนกว่านี้ไปอีก...

แถมตอนที่จับมือกันก็รู้สึกถึงออร่าแปลกๆ ด้วย

เอาล่ะ ฝากเรื่องสอดแนมไว้กับคิโยชิด้วยนะ

มังงะ: คิโนะ โคโทระ

สายลับ!

เอ่อ อืม น่าจะประมาณนั้นนะ?

ความทรงจำของคุณวากะ...เห็นจากภาพของหัวขโมยมาครับ!

อยากจะลองทำดูสักครั้งน่ะค่ะ!

เข้าใจแล้วค่ะ รีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!

อืม ฝากด้วยนะ

เน็นไคเซ็นโมะ ชิโมโกะ เคฟุริ

จานแสงเหรอครับ?

ฟุฟุ

สักวันหนึ่งอยากจะไปเก็บสมบัติล้ำค่าทั่วโลกกับคุณวากะจังนะคะ...

ถ้างั้น

จานก็เริ่ม จิมิเทะขึ้นมาแล้วสิ...

กับ

อันนี้จะทำยังไงดีนะ...

...คุณวากะครับ... ถึงแม้ว่าตัวคุณเอง จะยังไม่รู้ตัว

แต่ช่วงหลังมานี้ ดูเหมือนคุณวากะจะรู้สึกกังวลหรือกระวนกระวายใจกับบางสิ่งบางอย่างครับ

แทนที่จะพยายามซื้อโสเภณีมาปลอบความกังวล

ก็อยากให้เรียกข้าไปเป็นคนรักเสียมากกว่านะครับ

การที่ท่านวากะจะ "ใช้" ข้า

ถึงแม้จะในสถานการณ์แบบไหนก็ตาม มันก็น่าดีใจนะ—

แต่ถ้ามันถูกร้องขอมาพร้อมกับความกระวนกระวายใจ มันก็แอบเหงาไปหน่อยล่ะ...

ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ

ตั้งแต่ได้เป็นมนุษย์แล้ว ก็มีเรื่องให้คิดเยอะเลย

การที่ได้แสดงความผิดปกติของคุซุโนะฮะให้คุณอาจารย์ดู

แผนการที่จะทำให้ความพ่ายแพ้ของเราดูคลุมเครือ...

ก็ถือว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่ง ล้มเหลวไปครึ่งหนึ่งสินะ

ไม่ได้นะ ตอนนี้เราต้องตั้งใจทำงานก่อนสิ

ท่าไม้ตายอันนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ทำงานด้วย...

ไม่คิดเลยว่าคุณอาจารย์จะโดนซัดกระเด็นได้นะ

...งานเลี้ยง จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ

มีนิมิตมาให้แล้ว

จุ๊บๆ

ในงานเลี้ยง มีเหล้าเขียวด้วย!!

นั่นเป็นธรรมเนียมปฏิบัติเลยนะ

แล้วก็

คุซุโนะฮะจะกลายเป็นเพื่อนร่วมทางตลอดชีวิตเลยล่ะ

ก็เพราะว่า

จะทำยังไงดี ขอให้เป็นการอโรคัมเบนเถอะ

...นั่นมันไม่น่าจะเป็นไปได้นะ...

ถ้าเป็นคุณคาบะ หรืออะไรแบบนั้น

ดูเหมือนจะพยายามย้ายโมริอิจิไปที่อาคุนะแล้วนะ

สาวน้อยของโมริอิจิ ที่มีสัมผัสที่ดี

มาแล้วครับ เจ้าวิปริต 32 วินาที...

แปลกจัง ไม่เป็นอะไรเลย

ถึงแม้ว่ามือจะพลาดไปบ้าง แต่ก็ตั้งใจจะตีให้ตายนะ

...อา เป็นอะไรบางอย่างมารบกวนอยู่เหรอจ๊ะ?

พลังเวทย์ของดินที่เข้มข้นแผ่ซ่านออกมา...

เป็นแมงมุมเหรอคะ ความทรงจำของฉันกำลังตอบสนองอยู่

ฮ่า...

...อย่างนั้นเหรอ นั่นมันอร่อยนี่นะ

...ค่ะ ท่านวากะมีรับสั่งว่าอย่ากินอย่างไม่เหมาะสม

ตีไปก็รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ

เรื่องไอ้เจ้าวิปริตนั่นพอแล้วมั้งคะ

25-20

01111111

!

มีอะไรบางอย่างติดกับใยที่ขึงไว้ในหมู่บ้าน

นี่เป็นการส่งสารด้วยความคิดเหรอคะ

เสียงหนึ่งเป็นของไอ้เจ้าแอดคุวที่หน้าซีดๆ นั่นใช่ไหมคะ

...แล้วคนที่มาจากแดนรกร้างมีกี่คนแล้วคะ?

คู่สนทนาคือใครล่ะ

ฮะ!

จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีผู้มาเยือนจากแดนรกร้างเลยค่ะ

...อ๊ะ นี่มันดักฟังเหรอคะ?

เป็นการดักฟังครั้งแรกเลยนะคะ!?

ตื่นเต้นจังเลยค่ะ!

มนุษย์ที่มาเยือนหมู่บ้านเมื่อช่วงนี้

แม้ว่าจะมีความตั้งตัวได้บ้างแล้ว

มากับหน่วยสำรวจจากทวีเก และบอกว่าเป็นพ่อค้าด้วย

ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ใช่พวกที่มาสืบเรื่องราวความสัมพันธ์ของเผ่าปีศาจที่ล่มสลายของเรา

แต่ก็ไม่คิดว่าสมองของชาวบิวแมนจะคิดไปได้ถึงขนาดนั้นนะ

พวกนั้น ความสัมพันธ์ กับเผ่าของเรา มีความเป็นไปได้ที่จะสานต่อไหมครับ?

เพราะพวกเขาบอกว่า "จะมีงานฤดูร้อน" จัดขึ้น

ดังนั้น ความเป็นไปได้นั้นก็น่าจะมีอยู่

เนื่องจากอิทธิพลของเขตแดนลดลง ทำให้การมีอยู่ของป่าที่เราดูแล

ความอุดมสมบูรณ์นั้น ถูกเหล่ามนุษย์ ช่วงชิงไปอย่างไม่เกรงใจ

ความสัมพันธ์ของพวกเขากับเผ่าเรา ได้ปรากฏออกมาในรูปแบบของความเป็นปรปักษ์แล้ว

ทว่า นั่นก็ให้ผลดี

สมาชิกผู้อาวุโสครึ่งหนึ่ง ก็มีความตั้งใจที่จะร่วมมือกับเผ่าเราแล้ว

ถ้าเป็นเผ่าปีศาจเดือนกุมภาพันธ์... ไม่สิ เดือนมกราคมก็พอ

เหล่ายูกิก็สามารถ สัญญาว่าจะให้ความร่วมมือกับท่านจอมมารได้

ในตอนนั้น ข้าจะไปเป็นผู้นำกองทัพ

แอดโนว์ ช่างน่าเชื่อถือจริงๆ เลยนะ

กำลังรบของไอโนะนี่ แม้แต่ฝ่าบาทก็

ตั้งตารอวันที่ จะพาไปทัวร์เมืองเลยล่ะ

แน่นอน ถึงแม้แต่ตัวข้าที่เป็นแม่ทัพปีศาจ ก็ประเมินไว้สูงเลยนะ

ถ้างั้นก็แล้วเจอกันใหม่นะ

ครับ ขออนุญาตครับ

เจ้าวิปริต... อาจารย์นี่ดูเหมือนจะถูกอะไรบางอย่างสิงอยู่

แอดโนวดูเหมือนจะกำลังอ่อนแอลง... ใช่ไหม

คาบิกับริโบ้จะรู้จักจิตใจของเขาเองนะ

ขอบคุณนะ มิโอะ

พอกลับมาปุ๊บก็ขอรบกวนนิดนึง

ช่วยไปที่อาคุนะแล้วก็ สับเปลี่ยนงานตรงนั้นให้หน่อยได้ไหม

เพราะว่ามีเรื่องเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้ ที่อยากให้คุณโทโมเอช่วยตรวจสอบให้

อ่า

เรื่องม่านพลังที่คุณโทโมเอขึงไว้นี่เองเหรอคะ ดูเหมือนจะเป็นของเก่าแล้วล่ะค่ะ

!

เป็นอย่างที่คิดไว้เลย อาคมแห่งป่านี้ คือสิ่งที่คุณโทโมเอะ เป็นคนขึงไว้สินะ

เขาบอกว่าผลการวิ่งเป็นแบบนั้นนี่นา

จากความรู้สึกของพลังเวทย์ ก็คงไม่ผิดแน่

แล้วการสลับงานกับคุณโทโมเอะนี่หมายความว่ายังไงคะ?

...ก็เพราะว่ายูหมดสติไปน่ะสิ...

จริงๆ แล้วนะ เราได้สะกดคนสามคนที่ มีความตั้งใจนั้น ให้อยู่ในอาคุนะแล้วล่ะ

ก็เพราะว่าคุณโทโมเอะกำลังเฝ้าดูอยู่ เลยอยากจะให้คุณมาช่วยแทน

...จริงด้วยค่ะ ไม่เห็นเลยนะคะ...

ทำเหมือนไม่สนใจอะไรเลยแฮะ

เข้าใจแล้วค่ะ งั้นก็จะเป็นตามนั้น

คุณแขก

การเตรียมงานเลี้ยง เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ

...แล้วท่านที่มาด้วยล่ะ เป็นอะไรไปคะ?

อา เธอป่วยจนต้องนอนพักอยู่

ดูเหมือนจะเป็นภาพลวงตานะ

งานเลี้ยงมีแค่ฉันคนเดียว

...อย่างนั้นเหรอ เข้าใจแล้วครับ

โอ้ー เป็นการร่ายรำที่สวยงามจังเลยนะ

มอนด์ อะไรกันนี่...!

อืม...นั่นคือท่านอาจารย์วิปริตกับแอดโนว์เหรอ...?

ตู้ม

!?

หยุดนะ... อุ๊ย...

ตึง

...ทำไมถึงฆ่าคนพวกนั้นล่ะ

ไอ้เจ้าตัวนี้ถูกดูดเอาพลังชีวิตที่จำเป็นสำหรับการปรากฏกายของข้าจนขยับไม่ได้

แต่เจ้าตัวนั้นดันมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ค่อนข้างจุกจิกนี่นะ

เลยฆ่าทิ้งเพราะมันเป็นตัวถ่วงน่ะ

สรุปคือแตกคอกันเหรอ

จุดประสงค์ที่ปรากฏตัวคืออะไร

แตกคอเหรอ? ไม่ใช่หรอกนะ

ข้าไม่มีเพื่อนร่วมพวกพ้องหรอก

จุดประสงค์คือ ท่านเจ้าของ และผู้หญิงที่อยู่กับท่านด้วย

ท่านเจ้าของมีสิ่งที่อยากจะถาม จะไม่ฆ่าใครนะ

อันเดดถามข้าเหรอ?

อย่ามาเปรียบเทียบข้ากับพวกอมตะชั้นต่ำอย่างกูลนะ

ไม่ใช่พวกอมตะ แต่เป็นพวกผู้ถูกทำให้เป็นอมตะต่างหาก

ถ้าจะให้เดาจากความรู้ของข้าล่ะก็...

...ผู้ที่ใช้เวทมนตร์เพื่อละทิ้งความเป็นมนุษย์ และสำรวจห้วงลึกของความรู้และเวทมนตร์...

นักเวทย์เก่าที่ได้ร่างอมตะมาครอบครอง

“ลิช...มั้งนะ

...ยอดเยี่ยม เกือบจะถูกแล้ว

ข้าคือลิช

ซา?

ข้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาเอง

ถ้าท่านเจ้าของรู้จักข้า ข้าก็อยากจะรู้จักท่านเจ้าของเช่นกันนะ

นิงเง็น...เป็นชื่อของเผ่าโบราณที่ถูกเรียกว่ามนุษย์

แต่ถึงอย่างนั้น มนุษย์ก็ยังเป็นสิ่งที่ข้ายังไม่เข้าใจทั้งหมด

ไม่ใช่ "กรานท์" หรือไงนะ

เพื่อที่จะไปถึงขั้นกรานท์ของข้า

ข้าจึงอยากจะศึกษาท่านเจ้าของอย่างยิ่ง

กรานท์...ครั้งแรกที่ได้ยินเลยนะ

ไปถึง...หมายความว่าเป็นเผ่าที่อยู่เหนือมนุษย์ใช่ไหม?

สิ่งที่จำเป็นต่อการแสวงหาความรู้และเวทมนตร์ก็คือห้วงเวลาอันเป็นนิรันดร์สินะ

เจ้าที่ได้ความเป็นอมตะด้วยร่างนั้นน่ะ สิ่งที่เจ้าต้องการคือ

การวิวัฒนาการไปสู่การมีอยู่ที่ดีกว่างั้นเหรอ?

...น่ารักจังเลย

เรื่องเกมอะไรนั่น หรือมังงะ นิยายไลท์โนเวล ความรู้ของมันน่ะนะ!

ร่างที่ทนทานต่อพลังของข้าก็น่าสนใจดี

...สำหรับท่านเจ้าของแล้ว วิชานี้ก็น่าจะจำกัดแค่เรื่องของจิตสำนึกและอิสระของร่างกายเท่านั้น

แต่ถ้าหลบมันไม่ได้พวกพวกมอนจิที่อ่อนแอเพราะโรคภัยก็จะไม่รอดแน่

จงเป็นส่วนหนึ่งของความรู้ของข้าเถอะ

เฉยๆ? จำกัด?

น่าเสียดายที่...

ข้ามีภูมิคุ้มกันต่อเวทมนตร์สายฟูโจ-โจเลยนะ!

อะ... มันใช้ไม่ได้ผลเหรอ!?

จงกินเสีย จนกว่าข้าจะพอใจ จงซ่อนไว้ กินเสีย จนกว่าข้าจะพอใจ

อึก ภาษาอะไรนี่!

ไม่เคยเห็นวิชานี้มาก่อนเลย!

หยุดนะ

เฮ้! หิมะ อย่ามาเกาะนะ!!

อย่ามากินข้า

ข้าจะไปที่กรานท์...

ข้า...

ข้า...จะ...ยอมให้เจ้า...

หายไปแล้ว ไม่สิ...

การหยุดชั่วคราวของข้าที่ฝึกฝนมาด้วย "วันปันจิ" นั้นสมบูรณ์แบบเลยนะ

อ่า ก็ยังไม่เสถียรเหมือนเดิมนี่นา

จะไม่ฆ่า

แบบนี้ไม่สมกับความเป็นซาเลย

มองลงไปยังคู่ต่อสู้ที่สั่นเทาอ่อนแอ

รู้สึกเหมือน... ใจมันปลอดโปร่งขึ้นนิดหน่อย

สัตว์ประหลาดเหรอ?

...อืม สิ่งที่ถูกเรียกตัวมา ท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้...

ไม่รู้ว่าตัวเองรับรู้ได้มากน้อยแค่ไหนกันนะ

ฮี้!

ถึงจะแปลกใจอยู่บ้าง แต่มันก็อยู่ในขอบเขตที่คาดการณ์ไว้

พอเรื่องสงบลงแล้ว ให้ฉันได้พูดคุยอะไรสักหน่อยไหมล่ะ

เอาล่ะ...

มาแล้วสินะ

รับทราบค่ะ

จะให้ข้าไปคุยกับลิชตนนี้ได้ไหม?

รอที่ห้องของคุณหนูเถอะนะ

เอ๋ คุณ? แล้วท่านจุนจะทำยังไงคะ

จะส่งพวกกระดูกที่อ่อนแอไป ให้อยู่ในการเฝ้าระวังด้วยเถอะค่ะ

ถึงได้ขอความช่วยเหลือจากคุณหนูนะ

พวกออร์คตัวเปื่อยๆ แค่นี้ก็พอจัดการได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

แถมเรื่องนี้ก็เป็นความรับผิดชอบของคุณหนูนะ

อีกแล้ว... เข้าใจแล้วค่ะ

ลิชกำลังจะหายไปแล้ว...!

ให้ตายเถอะ คุณโทโมเอะ...

...หิวแล้วสิคะ

หืม?

หมอนี่น่าจะ

เป็นหนุ่มที่อยู่ตอน

ข้าทำเขตแดน

ให้กับหมู่บ้านนี้

ชื่อ...

เจ้าชื่อนิรูกิสทรีใช่ไหม แข็งแรงมากเลยนะ

...ถึงจะจำไม่ได้ว่าได้เจอเจ้า แต่

ทำไมถึงรู้ชื่อของข้า? เจ้าเป็นใครกันแน่?

...ทั้งๆ ที่หลั่งน้ำตาแห่งโลหิตขอ "เขตแดนหมอกมายา" กับข้า

แค่รูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปนิดหน่อยเองเหรอ

นั่นทำไมถึงไม่รู้ชื่อของเขตแดนนั้น

ทุกท่าน! คุกเข่า! ก้มหัวลงเสีย!

คือท่านชินที่ทรงเป็นมังกรระดับสูง!

ท่าทีเช่นนี้ ควรจะมอบให้กับคุณ มากกว่าข้าเสียอีก...

ไม่เป็นไรหรอก

คุณผนัง! นั่นอันตรายนะครับ!

เพราะว่าท่านผู้นั้นได้บุกรุกเข้าไปในป่าที่อยู่ภายใต้การดูแลของเราอย่างไม่ได้รับอนุญาต

เดิมทีเรามีแผนที่จะลงโทษประหารชีวิตหลังจากทำให้ประมาทด้วยงานเลี้ยงแล้ว แต่ว่า...

เมื่อลิชปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ท่านได้ใช้คาถาที่น่าสะพรึงกลัวและผิดปกติยิ่งกว่านี้เพื่อเข้าครอบงำมัน!

โทษประหาร...

ท่านชิน! ได้โปรดปกป้องพวกเราด้วยเถิด!

อ่า จริงเหรอ ไม่ทันได้สังเกตเลย...

คนเดียวพูดทั้งที มันน่ารำคาญชะมัด

เจ้าพวกคุณทำตัวเสียมารยาท

คุณวะ?

อ่า ข้าคือท่านผู้นี้เองครับ...

ข้าเป็นทาสรับใช้ของคุณคิซุโนะฮะนะ!

บรรดาผู้อาวุโสล้มลงแล้วนะ!

วันรุ่งขึ้นจากวันอัน

สลบไปแล้วเหรอ? ภาพแบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วสินะ

นี่มันจะมาพูดเรื่องนั้นได้ยังไงกัน!

อาซึระ ห้องของชิน

พูดง่ายๆ ก็คือ

ข้ากับโซเอะ เกือบจะถูกพวกโมริโอกิจัดการแล้ว

เพราะว่าเขาผู้นั้นที่หน้าซีดๆ น่ะ ได้จัดงานเลี้ยงขึ้นมาแล้ว ก็เลยไม่น่ามีปัญหาอะไร

หมายถึงแบบนั้นเองค่ะ

เรื่องนั้นน่ะ คุณหนูเองก็รับคำขอโทษจากโมริโอกิแล้วไม่ใช่เหรอคะ

แล้วทำไมถึง...

ทำไมหลังจากนั้นในการประชุมกับเหล่าผู้อาวุโส

ถึงไม่ยอมรับการย้ายไปของโมริโอกิทั้งกลุ่มมายังอาซึระล่ะคะ?

คุณหนูครับ ถึงจะเรื่องวิปริตนั่นแล้วก็ตาม

แต่ความรู้เรื่องพืชของเหล่าโมริอิจิ ผมก็ชื่นชมนะครับ...

นั่นแหละ

แต่...!

ถึงจะมีการสัมภาษณ์กับท่านโหว และการย้ายถิ่นฐานแบบจำกัดจำนวน

ตอนนี้มีเพียงชายคนเดียวที่ชื่อมอนด์เป็นผู้ใช้งานเท่านั้น

ถ้าเราย้ายทุกคนไปอยู่ด้วยกัน และฝึกฝนพวกเขาให้แข็งแกร่ง

ก็จะสามารถทำให้คนอื่น ๆ

มีพลังของ "เขตแดนพฤกษา" ได้เช่นกัน—

ใช่เลยครับ

ผมกลัวเขตแดนพฤกษานั่นน่ะ

เช้าตรู่หลังงานเลี้ยง

หมู่บ้านโมริอิจิ

...ต้นไม้ทั้งหมดที่นี่...

ครับ

เดิมทีคือบรรดาผู้ที่ก่อความวุ่นวายในป่า หรือผู้บุกรุกที่ไร้มารยาทครับ

เขตแดนพฤกษาจะทำงานในพริบตา เปลี่ยนเป้าหมายให้กลายเป็นต้นไม้

...สำหรับพวกเรา

ที่ละทิ้งการพูดคุยกับภูตและพืชไปแล้ว

เป็นคาถาศักติที่สูญหายไปนาน เพราะว่าผู้สืบทอดได้ขาดสาย

แต่ในยุคนี้ ท่านผู้นั้น

ได้ตื่นขึ้นมากับคาถา หรืออาจจะกลับชาติมาเกิดก็ได้

แล้ววิธีคลายคำสาปคืออะไรเหรอคะ?

คาถาแห่งการลงโทษจากต้นไม้ได้กลับมาแล้วค่ะ

ไม่มีเลยค่ะ

...ลองดูไหมล่ะคะ?

! ค่ะ...

คือวิชาคลายคำสาป 2 ระดับ ที่ข้าคิดว่าจำเป็นต้องมี หลังจากที่อาการป่วยจากคำสาปได้กำเริบขึ้น

ต้นไม้ทั้งหมดที่นี่

ถูกพรากอิสรภาพไปในขณะที่ยังมีชีวิต

ค่ะ

และไม่สามารถจบชีวิตตัวเองได้ด้วยตัวมันเอง

ก็ไม่สามารถกลับคืนสู่ร่างเดิมได้เลยค่ะ

แต่ว่าคาถาเขตแดนพฤกษาเนี่ย คงไม่ได้มีผลกับคุณหนูหรอกนะคะ

...พูดตามตรงนะ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมถึงกลัวขนาดนั้น

...อย่างเช่นถ้าในอนาคตคนที่ใช้คาถานี้มีมากขึ้น

แต่ถ้าพลาดไปลงโทษชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ล่ะ?

ถ้าไม่มีวิธีที่จะทำให้กลับสู่สภาพเดิมได้

ก็ไม่อยากจะนำมันมาไว้ที่อาซึระหรอกค่ะ

—อืม จริงด้วย...

งั้นจนกว่าจะพบวิธีคลายคำสาป ก็ขอพักการเสริมความสามารถไว้ก่อนนะคะ

ให้สั่งให้ชายผู้นั้นพยายามใช้ให้น้อยที่สุดด้วยค่ะ

แต่ว่า...น่าเสียดายจังนะ พวกเขาเก่งเรื่องการลอบเร้นและความว่องไว

ถ้าฝึกฝนพวกเขาให้แข็งแกร่งขึ้น ก็เหมือนกับชาวอิคะหรือชาวโคกะเลยล่ะ...

ฟุฟุ หมู่บ้านจี้

เป้าหมายก็คือเรื่องนั้นแหละ—

...เจ้าผู้บัญชาการบาคะน่ะ

ก็ให้พวกนินจาฝีมือดีมาอยู่ข้างกายไงล่ะ

จริงหรือครับ!!

คนที่เก่งกาจออกมาสินะครับ!

เข้าใจแล้วครับ...

คือการเลือก

งั้น

เนื่องจากตอนนี้พวกเรากำลังให้คนของเขตแดนพฤกษาบางส่วนไปเยี่ยมชมอาซึระอยู่

การสัมภาษณ์ผู้ที่ต้องการย้ายถิ่นฐานก็จะทำหลังจากนั้น...

เอ๊ะ? เดี๋ยวสิครับ

การเยี่ยมชมเหรอ?

ตอนนี้ในอาซึระมีนักผจญภัยที่เป็นมนุษย์อยู่ไม่ใช่เหรอ!?

จะต้องเกิดเรื่องแบบเมเบวอีกแน่

ถ้าบังเอิญเจอกันเข้าล่ะก็...!

อ่า ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าจะไม่มีปัญหาครับ

พื้นที่ที่จะพาไปนำชมเป็นคนละส่วนและอยู่ห่างกันครับ

นอกจากนั้น หมู่บ้านโมริอิจิยังมีเอมาและส่วนของ

นักผจญภัยเก่งๆ ที่ดูแลโดยออร์คด้วยนะครับ

อาฮ่าฮ่าฮ่า

นี่ เด็ก ๆ!

ครับ/ค่ะ!

อย่าเข้าใกล้โกดังของเสียนะ อันตรายจะตาย

อาฮ่าฮ่าฮ่า

ก็รู้แล้วน่าาาาาาา

จะไปรับการป้อนจากพวกปศุสัตว์นี่ ช่างน่าอัปยศเสียจริง

จริงด้วยเลย

พวกที่ทำตัวสนิทสนมเกินไปนี่ก็น่ารำคาญดีนะ

หลังจากการต้อนรับแล้วก็น่าจะได้สมบัติกลับไปด้วยไม่ใช่รึ?

แต่ว่าถ้าที่นี่คือ "นครเมย์กิโร" ล่ะก็

ข้าเจอแหล่งรวมของแอมโพรเซียแล้วนะ!?

จะไปรออะไรกันได้ล่ะคะ!

แถมพวกคุซุโนะฮะที่พยายามจะฆ่าพวกเราด้วยไฟด้วย!

ข้ายังจับจุดอ่อนของพวกมันไว้ได้ด้วยนะ

จุดอ่อน...เหรอคะ?

ก็ไม่อาจจะต้านทานเสน่ห์ของข้าได้หรอกนะ!

งานอดิเรกของมนุษย์กึ่งอสูร... ไม่สิ เป็นสหายของพวกมนุษย์กึ่งอสูรน่ะ!

เขาคนนั้นพูดภาษาของมนุษย์กึ่งอสูรด้วย...

โดยที่ไม่ได้โจมตีพวกมัน

คงจะเป็นเพื่อนกับพวกมนุษย์กึ่งอสูรในป่าสินะ

นั่นเป็นหลักฐานว่าพวกเขาพยายามกำจัดพวกเรา

เป็นเช่นนี้นี่เอง... ถ้าเรื่องแบบนี้ถูกผู้คนรับรู้

มันเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือในฐานะพ่อค้าด้วยนะ

เราจะสามารถเรียกรับผลประโยชน์จากข้อมูลนี้ได้มากมายเลยล่ะ

ฟังนะ จุดนี้แหละคือจุดตัดสิน

เราอยู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หรอก

แน่นอนว่าสมบัติกับเสบียงก็จะนำกลับไปให้ได้มากที่สุดเลยล่ะ

ถ้างั้นก็

ระหว่างทางมาที่นี่เมื่อครู่ มีห้องเก็บสมบัติที่เปิดโล่งอยู่น่ะ...

ถ้าคุณกังวลในฐานะนักผจญภัย เราไปเฝ้าสังเกตอาการกันไหมครับ

ถ้าเป็นเขตนั้น โฮคุตก็อยู่ที่นั่นครับ

อย่างนั้นเหรอคะ... ถ้างั้นก็คงไม่เป็นอะไรสินะคะ...

เผื่อว่าจะมีอะไรขึ้นมา เขาก็จะรีบมาช่วยได้ครับ

งั้น

เราเริ่มเรื่องนี้กันเลยดีไหมครับ

—คุณริชครับ

ริชที่พ่ายแพ้ต่อความแข็งแกร่งที่แท้จริงอย่างง่ายดาย—ดูเหมือนจะยอมแพ้แล้วนี่นา!?