ตอนที่ 42

มังกรระดับสูงที่เหนือใครในโลก... โทโมเอะบาดเจ็บและสลบโดยไม่ทราบสาเหตุ!!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?

ใครจะสามารถสร้างความเสียหายให้โทโมเอะได้กันเชียว

ในอาคุ... คงมีแค่ผมกับ ซาน เท่านั้นมั้ง

สามคน... ไม่นะ เหล่านักผจญภัยพวกนั้นเหรอ?

สถานการณ์ฉุกเฉินที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน! ชินนี่!!

รีบห้ามเลือดแล้วพาไปที่เตียงเดี๋ยวนี้!

คุณหนูครับ!

การระเบิดเมื่อครู่และพลังเวทนี้มันคืออะไรกัน...!

เอมะ! พวกโมริโอนิเป็นยังไงบ้าง?

ตะวันตกดินแล้ว พวกเราก็กลับหมู่บ้านครับ

หลังจากนั้น คุณทันไตก็ไปยังบริเวณที่เกิดการระเบิด...

ก็เลยไปดูอาการที่เขตของเมืองจินกิโรว์ครับ

ตอนนี้การสื่อสารด้วยจิตใจไม่ติดเลยครับ...

ข้ากับคุณทันไตยังเชื่อมต่อกันอยู่นะขอรับ

...คงเป็นเพราะโทโมเอะล้มไปล่ะมั้ง

คุณโทโมเอะเหรอครับ? ทำไมล่ะ!

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

ไว้ก่อนเถอะ ลองไปดูที่จุดที่เกิดการระเบิดดูก่อน

ลิทช์ มากับผมด้วย

เอมะ ไปกับนู่เถอะ ฝากโทโมเอะด้วยนะ

ลิทช์...? ท่านนั่นคือ!?

รายละเอียดเดี๋ยวจะบอกให้ฟังนะ!

ผมคือ...

อดีตลิทช์ที่เพิ่งมาเป็นสหายใหม่

รับทราบแล้วครับ

ยอมรับได้เร็วนี่นา!

ไปกันเถอะ ลิทช์

ทางนี้ก็จะทำการรักษาเท่าที่ทำได้ให้ครับ

ระวังตัวด้วยนะครับ

...เข้าใจแล้ว สถานะของผมตามสัญญาการปกครองก็คือเป็นทาส

งานแรกทันทีเลย

ที่นี่ ดูเหมือนว่าต้องมีการรับมือทันที และการตัดสินใจด้วยตัวเองก็เป็นสิ่งจำเป็น

เพื่อทำให้ความปรารถนาของท่านนายเหนือหัวเป็นจริง

เราจะต้องขับไล่คำสาปนั้นออกไปไม่ใช่เหรอ...

...ชินนี่

เอ๊ะ พูดกะทันหันเหรอครับ?

ริชท์ เป็นอะไรเหรอ?

ตึ้บ

ขออภัยด้วยครับ

วิ่งไม่ถนัดเลยครับ...

เพราะยังไม่ชินกับร่างกายนี้

นี่มันผมรึไงเนี่ย!

...ลองใช้เวทมนตร์ลมลอยตัวขึ้นไปสำรวจก่อนไหม?

เมื่อตอนที่ริชท์เปลี่ยนร่าง...

เป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยครับ

แต่ว่าดูเหมือนจะมีผู้ที่บาดเจ็บอยู่ข้างหน้าทางที่ท่านชินนี่มุ่งหน้าไป

หากได้รับอนุญาต ผมจะใช้พลังเวทส่วนที่จะลอยตัวออกไป

เพื่อทำการปฐมพยาบาลก่อนครับ

ผู้บาดเจ็บ...

โดนระเบิดไปด้วยเหรอ!

เอ๊ะ?

คาถาของมาดาม!? ใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูได้ด้วยเหรอ!?

ในเกมนะ พวกอันเดดเนี่ย

มันจะโดนเวทฟื้นฟูก็จะได้รับความเสียหายด้วยเหรอ!?

? อืม ใช้ได้ครับ ถนัดเลยล่ะ...

มุมมองเรื่องอันเดดในตัวผมกำลังจะพังทลายลงแล้ว

...ถ้าทำได้จากตรงนี้ก็รบกวนด้วยนะครับ

รับทราบครับ จะร่ายคาถาไปที่บริเวณที่มี ผู้บาดเจ็บอยู่นะครับ

ถ้าผมใช้เวทลมได้ ก็คงจะเคลื่อนที่ไปยังที่เกิดเหตุได้เร็วกว่านี้อีก

ตรงนั้นเหรอครับ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้กับผมล่ะครับ ทำไมถึงไม่มีความถนัดเวทธาตุลมกับเวทฟื้นฟูเลย

ไร้เหตุผลเกินไปแล้วนะที่ใช้สองธาตุที่จำเป็นตอนนี้ไม่ได้!

!!

อืม...

อา...

แผ่ขยาย "อาณาเขต" แห่งการรักษาออกไปในวงกว้าง

เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย...

ว้าว อา... อืม...

เสียงร้องไห้! มีเด็กด้วยเหรอเนี่ย

อึก...

อะไรน่ะ ก้อนที่เหมือนดักแด้นั่น...

เอ๊ะ

...ไม่นะ

ฮ็อกโตะ!?

การฟื้นตัวขั้นสุดปกติล่ะ!?

ไม่มีการหายใจ

ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลย

สัมผัสนี้คุ้นเคยจัง

แมวแม่... ที่

โดนรถชนเข้าแล้ว

นี่

เย็นและแข็งจนขยับไม่ได้เลยเหรอ

น่าสงสารจัง...

ฟุ่ยยยย

อุสึซูชิ

ซาดะ

ถึงแม้จะเศร้า

แต่เด็กคนนั้นตายไปแล้วนะ

ขนาดนั้นแล้วเหรอ

มาสึกิ!

ตอนนี้ คนที่อยู่ข้างคุณมากุระน่ะ คือคนบาดเจ็บสาหัสที่สุดเลยครับ!

คนอื่น ๆ ผ่านพ้นช่วงวิกฤตไปได้แล้วครับ

!!

บาดเจ็บสาหัส!! ยังไม่ตายเหรอ!?

ต่อจากนี้จะวางสัดส่วนคาถาไปที่เขา

เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ คุณมาเองก็ช่วยใช้เวทฟื้นฟู ซ้อนทับไปด้วยนะครับ!

เวทฟื้นฟู...ผมใช้ไม่ได้นี่นา!

บ้าจริง!

ขยายอาณาเขต "อาณาเขต" แห่งการรักษาให้เล็กลง แล้วรวมไปที่ฮ็อกโตะ...

ประสิทธิภาพจะพอไหมเนี่ย!?

อึก... ไม่มีปฏิกิริยาเลย

ริทช์! เพิ่มประสิทธิภาพได้อีกไหม!?

เต็มที่แล้วครับ!

ถ้าไม่เป็นไรกับการปล่อยการรักษาให้คนบาดเจ็บสาหัสคนอื่นไว้ก่อน...

! แต่ถูกปฏิเสธ

พอรักษาคนบาดเจ็บสาหัสเสร็จแล้วก็ไปรวมสมาธิที่เขาได้เลย

เข้าใจแล้วครับ

จะรีบมุ่งหน้าไปตรงนั้นทันทีที่ทำการรักษาคนอื่นเสร็จครับ

คุณมากุระก็ช่วยรักษาต่อไปด้วยนะครับ

ถ้าใช้เวทฟื้นฟูได้...

ถ้าซ้อนทับเวทเข้าไป มันอาจจะออกฤทธิ์ได้ทรงพลังกว่านี้ก็ได้นะ

กริ๊ก

...ซ้อนทับ

ใช่แล้ว! อาณาเขต!

มันทำงานได้เป็นสองเท่าเลยไม่ใช่เหรอครับ!

ถึงจะเริ่มจริงจังแล้วก็ตามนะ

ได้ผลเหรอ!? ออกมาแล้วเหรอ?

แผ่ขยาย "อาณาเขต" แห่งการรักษาอีกหนึ่งอันทับซ้อนเข้าไป...

ขอร้องล่ะ ขอให้สำเร็จนะ

!!

รอยร้าวปิดลง...!

ดี!! ดี!!

คาฮา

ไม่เป็นไรนะ!? รู้ไหม!?

ว๊า...

ไม่ต้องฝืนพูดก็ได้นะ!

ดีจัง จริง ๆ ด้วย...

บ็อค...

แต่ว่า

ที่แผ่ขยายไปทั่วบริเวณนี้

พลังเวทของผมนี่มันอะไรกันเนี่ย?

คิระ

...ทำไมโซ่ของดรอปนีร์ถึง

กลับไปให้เร็วกว่านี้หน่อยล่ะ

ว้า วาการะ

นี่...

ออร์คที่บอกว่าเป็นหน่วยหมุนเวียนของเมืองโมริคิโร่เหรอ...?

ตรงนั้น

คุณปุนไตกับสองคนน่ะ

ฮิ้ว! คุณมาเตะ! เนี่ย...

คุณมากุระ!

ขออภัยที่ทำให้รอนะครับ! การรักษาคนบาดเจ็บสาหัสคนอื่นเสร็จแล้วครับ

แต่สภาพก็คงที่แล้วครับ

ถึงคุณโทโมเอะจะยังไม่ฟื้นสติ

ตอนนี้พักผ่อนอยู่ภายใต้การดูแลของคุณโซเอะครับ...

เอมาริทช์

คุณมากุระ!?

ฝากตรงนี้ด้วยนะ!

คุณวากะ!

6

พักเบรกกับพวกก็อบลินไปอยู่ที่ไหนล่ะ...?

อาณาเขตแห่งการสำรวจ... ไม่ไหวแล้ว พลังเวทของฉันมันรบกวนจนตามร่องรอยไม่ทัน

แค่พลังเวทของฉันคนเดียว จะกรองให้ได้ในอาณาเขตเดียวได้ไหม...?

ดี! สำเร็จแล้ว!

... มีร่องรอยการเปิดประตูหมอก ตรงจุดศูนย์กลางการระเบิด

!

ที่นี่เป็นจุดที่ก่อนหน้านี้ฉันเชื่อมต่อกับตรอกข้างทางของทึเกะนะ

ตอนนี้มีแค่ฉันกับโทโมเอเท่านั้นที่เปิดประตูได้

ประตูเปิดขึ้นมาโดยบังเอิญจากการระเบิดเหรอ?

คนหนึ่งอยู่ฝั่งประตูแล้ววว... คุณอุสึเกะ?

ส่วนอุสึเกะอีกสองคนกับ

ร่างแยกของโทโมเอ แล้วก็พวกก็อบลิน

ฝั่งนี้เหมือนกับว่ามันกำลังกระจายตัวออกไปรอบ ๆ...

การที่คนจะกระจายจิตสำนึกออกไปรอบ ๆ น่ะคือ--!

ปิ๊บปิ้บ

หรือว่ามันกลับกัน...เหรอ?

แต่เป็นร่างแยก

ไม่ใช่เพราะทามะล้มนะ

...ไม่จริงน่า

ต้องเป็นความผิดพลาดอะไรสักอย่าง

ไปถามคนที่เข้าไปในประตูอีกคนสิ...!

...!?

นี่นะ

นี่

ความทรงจำ...!?

ปโป

ถูกยัดเข้ามาในหน้า

ของใคร...กันนะ...

สัมภาระของโฮว!

คืนมาให้เถอะ

ใครกันถึงจะมีของของพวกอสูรน่าเกลียดอย่างนาย

มาใช้เพื่อหยุดเขาไว้ไงเล่า!

ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ดีใจไหมล่ะ! ที่ได้มีประโยชน์กับมนุษย์อย่างฉัน!

การรวมตัวกันของเจ้าพวกนี้...

จัง

โมโมะ ยามะ มาเอมิระ คาวะ คาโมโตะ อ่าาาาา

เจ้าหมอนี่... เข้าใจภาษาของเผ่าลูกผสมด้วยเหรอ...?

ใจดีจังเลยนะ

ฮิ้ว... กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?

ชิ!

นอนไปเลยนะ! เจ้าหมู!

กรี๊ง

ว้า ว้า ว้า

เดี๋ยวก่อน อันตรายนะ!

นั่นมันเป็นอาวุธสำหรับทิ้งขยะนะ

อย่ามาหลอกฉันเลยนะ เจ้าเผ่าลูกผสมโง่!

อาวุธนี้มันก็แค่ของที่ไร้ค่าสำหรับพวกแกน่ะ!

สมควรเป็นของพวกเราที่เป็นมนุษย์สิ!

มันอันตรายมากเลยนะนี่...!

ปิลาเซใกล้ๆ สิเนะนี่!!

ก็อบลิน! อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!

ร่างแยกของคุณโทโมเอ!

โทโมเอตัวเล็ก!?

จิ๊ด มีของแปลกๆ เพิ่มขึ้น...

ปุ๋ง

อย่าเข้าใกล้! สัตว์เลี้ยงที่สกปรกนั่น!

นั่นมันของของคุณวากะ... แย่แล้ว!

ฮุคโตะ! ปกป้องเด็กน้อยไว้!

ก็อบลิน! ถอยไป!!

ปราการวารี!!

อือ... มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย...

ใช่แล้ว แหวนระเบิด...

เกราะเคลย์จิสพังยับเยินไปหมดเลย...

...ที่นี่คือ

ซี่เกะ...เหรอ?

กลับมาแล้ว...เหรอ...?

แล้วก็อาวุธที่แย่งมาด้วย

อา ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

สำเร็จแล้ว!

ฉันรอดแล้วล่ะ

ถ้าออกมาจากซอยนี้ได้...

!? หมอกอะไรเนี่ย...

เมื่อกี้ยังเป็นซอยของทวิเกอยู่เลย

ใครน่ะ!?

คุณ... คุสึโนะฮะเหรอ?

!!ใบหน้านั้น

ช่างงดงามเหลือเกิน!!

ก็เป็นพวกเดียวกับเผ่าลูกผสมนี่นา

ปาฏิหาริย์เหรอ? โชคชะตาฟ้าประทานเหรอ?

นี่มันเรื่องตลกอะไรกันเนี่ย

ช่างเป็นโชคที่ไร้สาระจริง ๆ เลยนะ

ก็บอกแล้วไงว่าไม่เข้าใจสิ่งที่นายพูดน่ะ

ตอนนี้ฉันรู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจเลยว่า

ว่าน่าจะฆ่าพวกแกทิ้งในป่าแห่งนั้นไปแล้ว

แม้จะบาดเจ็บอยู่ก็ตาม ฉันก็เป็นนักผจญภัยระดับ 96 นะ

ฉันจะไม่ยอมแพ้ให้พวกพ่อค้าเสียเด็ดขาด!

...นี่คือครั้งสุดท้ายนะ

ปลดหมอกประหลาดนี่ออกไป

ปลดปล่อยฉันซะ!

...นี่คือ

กริชที่ส่งต่อกันมาจากพวกก็อบลิน

เกิดจากความดิ้นรนของพวกแก

เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

ตั้งแต่ตอนนั้นก็อยากจะรับใช้คุณวากะมาตลอด

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

คุณวากะ!

อย่าเข้ามานะ

สกปรก! เจ้าเผ่าลูกผสมน่าเกลียด!

บอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามา

!? โดนกระเด็น...

อั๊ค อ๊าาาาาาาาาา!!

มือของฉัน... มือของฉันเอง... อึก!

แล้วมันจะทำไมกันล่ะ

พวกแกก็ทำเหมือนกันนี่นา

เรื่องไร้สาระแบบนั้น

กา กา กา

ด้วยค่านิยมที่บิดเบือนว่า "มนุษย์คือที่สุด"

จึงทำร้ายชาวเมืองโทมะและฮกโตะ

และฆ่าตัวตนของโทมะกับหนุ่มออร์ค

ไม่สิ ไม่ใช่แค่...

โฮ่

อ่า

มันช่างน่ารำคาญเสียจริง ๆ

พุคุเด้ะ—

งั้นลาก่อนนะ

...ว่าแต่

ครั้งแรกเลยที่ได้ฆ่าด้วยเจตจำนงของตัวเอง

...เป็นแบบนี้นี่เอง

เป๊าะ...

...? เอ๊ะ

ทำไมน้ำตา...

เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้ฆ่าคนเหรอ?

เพราะตัวตนของโทมะกับออร์คตายเหรอ?

ฮ่า

...ใช่แล้ว

ในโลกที่ฉันอยู่

นั่นแหละคือสิ่งที่ถูกต้อง

น่าสงสารจัง...

ถ้าต้องตายไป

ก็น่าเศร้าจัง

โอ๊ะ

เตรียมรอได้เลย! ฉบับคอมิกส์เล่มที่ 6 จะวางจำหน่ายปลายเดือนมิถุนายนนี้!!