ตอนที่ 50

ขอบคุณอย่างสูงสำหรับการอ่านมาอย่างยาวนาน! ในที่สุดก็ก้าวผ่านตอนที่ 50 แล้ว★

ดวงจันทร์คืนนี้ช่างงดงามอะไรเช่นนี้

ฮ่า...

★โค믹สเล่มล่าสุดเล่มที่ 7 จะวางจำหน่ายวันที่ 21 กุมภาพันธ์นะครับ♪

คุณโทโมเอะ คุณมิโอะ

พวกเราจะมุ่งหน้าไปยังจุดหมายก่อน เพื่อทำการสำรวจ

อืม

พวกโอกิในป่าจงตั้งใจทำงานให้เต็มที่นะ

ตอนกลางวันยังมีร้านค้ากับคำแนะนำจากพวกนักผจญภัยอีกนะ

ฟ้าที่ตั้งกับไม้เท้านี่มีไว้ทำอะไรหรือครับ

หะ

แม้ว่าจะเดินทางได้แค่ตอนกลางคืนก็ตาม

แต่การเดินทางยามจันทร์ก็ถือว่าสบายไม่น้อยเลยนะ

ต้นฉบับ: อาซึมิ เคย์

คืนที่ 50: "ความตั้งใจภายใต้แสงจันทร์"

มังงะ: คิโนะ โคโทระ

ก็น่าจะอยากได้ยินเสียงของคุณท่านสักวันหนึ่งนี่นะ...

จากรายงานของชิก บอกว่าการย้ายมิติเหลืออีก 3 ครั้ง

ฮะ...

พอเข้าไปในเมืองสถาบันแล้วจะได้พักหายเหนื่อย ก็มีประชุมรายงานกันที่อาซึกะน่ะ

อดทนอีกสักหน่อยสิ มิโอะ

จุดหมายของเราน่ะ...

คงมีอาหารหลายอย่างที่ไม่มีในซีทึกะแน่ๆ เลย

ที่คุณวากะให้ไปสืบมาก็คือเมืองโคลันสินะ

ใช่แล้วค่ะ

ที่จะได้แนะนำอาหารอร่อยๆ ให้คุณท่านได้นี่รู้สึกยินดีจริงๆ ค่ะ

ควรจะหาของฝากอร่อยๆ ให้คุณวากะด้วยนะ

ร้านอาหารกับโรงเหล้าของคุณซีเกก็แทบจะหมดเกลี้ยงแล้วล่ะครับ

อะไรน่ะ มิโอะ

หวังว่าที่เมืองเป้าหมายจะเจออาหารที่ถูกปากคุณท่านนะ...

ถ้างั้นก็แค่เธอทำอาหารที่คุณชอบสิ ไม่ได้หรือไง

ด้วยตัว... เองเหรอคะ?

ติ๊ก

ถือเป็นเซอร์ไพรส์เลยนี่นา

อืม ถ้าช่วงที่คุณวากะไม่อยู่ ฝึกฝนฝีมือการทำอาหารไว้ รับรองว่าเขาจะต้องแปลกใจแน่

บังเอิญว่าโคลันที่เป็นจุดหมายก็เป็นเมืองท่าพอดี

สาหร่ายวากาเมะกับสาหร่ายคอมบุที่ใช้ในอาหารญี่ปุ่นที่คุณชอบก็น่าจะเจอ...

โอ้

ใช่แล้วค่ะ! ไม่ต้องเสียเวลาตามหาให้เหนื่อยเลย

ทำเองก็ได้อาหารรสชาติที่คุณท่านต้องการให้ได้เลยค่ะ!!

คุณโทโมะ คุณนี่อัจฉริยะไม่ใช่เหรอคะ...!?

อ้อ ใช่แล้ว ตอนนี้เพิ่งสังเกตเห็นเหรอ

เมืองโอบิท

วงแหวนเวทมนตร์เคลื่อนย้าย ห้องพักรอ

ฟู่ว

เฮคุชี่

งือ อ่า

ได้สัมผัสสายลมยามค่ำคืน

ขอโทษนะครับ พอดีผมเหม่อลอยไปหน่อย เลยเกือบจะทันเวลาแล้ว

เปล่าค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรเลยนะคะ

ของของผมวางไว้ที่อะซูแล้ว...

อ่า ถ้าอย่างนั้น

เผื่อไว้ก็ดี คุณควรสวมใส่อันนี้ไว้ด้วยครับ

พอถึงจุดเคลื่อนย้ายแล้วจะไปเอามาให้นะครับ

อยู่ในกระเป๋าที่วางไว้ที่โรงเตี๊ยมเลยครับ

โอ๊ะ ลืมไปเลย!

ตั้งใจจะให้ทำมาให้แล้วนะ

ขอบคุณนะที่จำไม่ลืมแล้วเอามาให้

อาวุธชิ้นใหม่ที่พวกคนแคระให้ตอนจะไป!!

ช่วยได้เยอะเลย

แล้วก็เมื่อครู่นี้ มีข่าวว่าพวกโจรรายใหญ่ที่อยู่ข้างกำแพงถูกกำจัดไปแล้ว

ดูเหมือนว่าจะออกเดินทางช้ากว่าเวลาที่จองไว้หน่อย เพราะกำลังมีการทะเลาะกันเรื่องวิธีการขนย้ายพวกโจร

ทำให้งานของเจ้าหน้าที่ที่นี่เพิ่มขึ้นด้วย

นี่มันไม่มีประสิทธิภาพเอาซะเลย...

อะไรสารพัดเลยครับ ได้รับคำขอจากหมู่บ้านใกล้เคียง พวกหมาป่าก็จัดการไปแล้ว...

ตอนที่เจ้าหน้าที่กิลด์ไปหลังจากได้รับแจ้ง

ก็พบว่าพวกโจรเกือบร้อยตัวถูกปราบหมดแล้วครับ

เขาบอกว่ารางวัลจากกิลด์นี่ค่อนข้างเยอะเลยนะครับ

เหรอ

ถ้างั้นเอโตหลังจากนั้น

ก็ดีจังเลยนะ

มีไหวพริบดีแฮะ

เขาไปโน้มน้าวเหล่ามนุษย์หมาป่าแล้วรีบมาให้กำลังใจด้วยใช่ไหม

...แปลกจังที่โจรทุกตัวถูกยิงจนถึงตายด้วยลูกธนูเพียงดอกเดียว

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครตายเลยด้วยสิ

...น่าแปลกจริงๆ นะ

ถึงจะเป็นเรื่องยุ่งยาก แค่ส่งเสียงเรียกสักคำ ก็คงจะ...คิดไว้ แต่

ก็เอาเป็นแบบนั้นเถอะค่ะ

ก็ต้องโดนจับได้อยู่ดีแหละเนอะ

เอ่อ ต่อไปนี่คือเมืองเฟลิกาใช่ไหมคะ?

ขึ้นมาเลยยยยย มาแวะแค่แป๊บเดียวเองนะ

เออ ใช่แล้วครับ

ไปที่แผนกต้อนรับแป๊บนึงนะ

เอาล่ะ จะปล่อยให้คุณท่านที่รีบร้อนรอนานไม่ได้แล้วล่ะครับ

เดี๋ยวก่อน

จะทำอะไรน่ะ?

ไม่เป็นไรค่ะ การสะกดจิตนี่ถนัดเลยค่ะ

ผลข้างเคียงอะไรพวกนั้นแค่เล็กน้อยเองค่ะ

ไม่ใช่การเดินทางแบบเร่งรีบซะหน่อย! ต้องรอให้ดีนะ!?

กองทัพกรีโทเนีย ในสงครามชิงคืนหินสเตลล่า

ฮิบิกิ＝โอโตนาชิฉะ＝ฮาซึกิ

น่าจะเป็นว่ามนต์เสน่ห์ของจิคุไม่ได้ผลกับสองคนนั้น

ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว วีรบุรุษแห่งลิเมียก็น่าปวดหัวนะ

ถ้าเขาตายในการรบครั้งนี้ ก็คงจะทำให้ช่วงหลังสงครามสบายขึ้นได้นะ

ฟู่ว...

ทำไมคุณถึงให้ข้อมูลแบบนั้นกับผมล่ะครับ?

แค่เพราะว่าผลประโยชน์ของเราตรงกัน

เท่านั้นเอง

แล้วก็โซเฟียก็กำลังกระทำการทรยศครั้งใหญ่ต่อพวกเราด้วยนะ

แล้วก็อีกอย่าง

ถ้าสงสัยก็ไปสืบดูได้เลยนะ

พวกปีศาจได้เตรียม กับดักที่น่าปวดหัวไว้ให้ พวกเธอแล้วล่ะ

ลิลิ

คุณโทโมะ

ขอโทษที่ต้องให้เสียเวลา ก่อนออกรบนะครับ

—สรุปแล้ว

ก็อยากจะดูฝีมือสุดแกร่ง ของมนุษย์นั่นแหละ

คุณโทโมะนี่พัฒนาฝีมือได้ไปไกลกว่านั้นอีกนะ

โซเฟียเนี่ย หายตัวไปแล้วเหรอ?

...ใช่ค่ะ แต่ไม่มีปัญหาเรื่องกำลังรบเลยค่ะ

พวกแกนี่

ท่านวีรบุรุษเสด็จมาทักทายพวกเราเองนะ

อ่า

ท่านจิคุ...

ไม่เพียงแต่จะเมตตาแก่พวกเราที่เป็นเชลยศึก

แต่ยังยอมรับพวกเราที่เป็นเผ่าปีศาจเป็นพวกเดียวกันอีกด้วย

พวกเราขอสาบานต่อท่านจิคุ

ว่าจะร่วมรบกับกองทัพเผ่าปีศาจเพื่อท่านครับ

ดูจากสภาพนี้แล้ว ก็ถือว่า "หลง" ลงไปลึกเลยนะ

ตามปกติแล้วพวกปีศาจควรจะจัดการทิ้งทันที

แต่ถ้าเป็นเพราะทำตาม "การโน้มน้าว" ของคุณโทโมะก็ช่วยไม่ได้

การโน้มน้าว...เหรอ

จริงๆ แล้วก็แค่ "สะกดใจ" ไปซ้ำๆ เท่านั้นเอง...

จะฆ่าก็ฆ่าสิ! จะโดนทำอะไรก็ตาม

อึก

พวกเราจะไม่ทรยศท่านจอมมารเด็ดขาด!

คุณโทโมะ

คาวะ

ถ้าท่านรู้สึกสงสารพวกเขาก็

โปรดเมตตาเถอะ

จะหาวิธีชักจูงก็ยังไม่ได้เลย

ถึงแม้จะต้อง

ฆ่าเสียก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ถูกทรมานจนตาย...

พวกเขาคงไม่ได้ใช้พลังอย่างผิดวิธีใช่ไหมครับ...?

อา ช่างเป็นวีรบุรุษที่ขี้ขลาดและขี้โกงนัก

จากการโจมตีจากที่ปลอดภัยไกลๆ

ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่นจนสามารถฆ่าได้ง่ายๆ

แม้ว่าจะทำการสังหารเป็นจำนวนมากแล้วก็ตาม

แต่ถ้าให้โอกาสได้ลงมือด้วยตัวเอง ผลลัพธ์แบบนี้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ต้องใช้ประโยชน์จากสิ่งที่ใช้ได้ให้เต็มที่สิครับ

ฟุฟุ... ทั้งที่น่าจะโหดร้ายกว่าการฆ่าเสียอีกนะ

...เพื่อนำชัยชนะมาสู่ท่านจิคุ

พวกเราจะแฝงตัวเข้าไปในกองทัพเผ่าปีศาจ ในฐานะทหารที่บาดเจ็บหลังเปิดฉากรบ

เอ่อ...

คาดหวังไว้นะ ฝากด้วยนะ

แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตนี้ก็ตาม

...ท่านจิคุ

เหล่าทหารที่ออกรบในสงครามนี้

ต่างเตรียมใจที่จะสูญเสียชีวิตไปแล้ว

แต่ว่าชีวิตของท่านวีรบุรุษ...

เปล่าค่ะ ชีวิตของท่านจิคุ

มีค่ามากกว่าชีวิตทหารหลายร้อยหลายพันคนเสียอีกค่ะ

หากว่าชีวิตของท่านจิคุต้องสูญเสียไป

มันจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจแก้ไขได้เลยค่ะ

จะกลายเป็นสิ่งที่กู้ไม่กลับแล้วค่ะ

โปรดอย่าลืมเรื่องนั้นนะครับ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

...ลิลิเป็นคนขี้กังวลจังนะ

จะกลับมาพร้อมกับชัยชนะในฐานะวีรบุรุษเองค่ะ

คุณโทโมะ นี่ครับ

?ถ้าเป็นอาวุธข้างในแหวนนี่มีเยอะแยะเลย...

เป็นเครื่องรางค่ะ...รบกวนเก็บไว้เหมือนว่าเป็นตัวลิลิก็แล้วกันนะคะ

แน่นอน

กลับมาอย่างปลอดภัยด้วยนะครับ...

สมรภูมิการทวงคืนป้อมปราการสเตลลา ฝ่ายลิเมีย

เป็นอะไรไป ฮิเมะ ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะ

นาวาร์

อืม...ก็เพราะยังไม่คุ้นชินกับสงครามครั้งใหญ่นี่น่ะค่ะ

เลยตั้งใจว่าจะทำทุกอย่างที่ทำได้น่ะค่ะ

...ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ

ว่าเกิดมาในโลกที่วิเศษขนาดนี้

ทำไมเจ้าถึงได้ทิ้งตัวเข้ามาในโลกแบบนี้ล่ะ?

...ฉันน่ะเหรอ ในโลกเดิมนะ แค่พยายามหน่อยอะไรก็ทำได้เลยล่ะ

เกิดมาในบ้านดีๆ ได้เรียน ได้ออกกำลังกาย แถมยังมีสภาพแวดล้อมที่สมบูรณ์อีกด้วย

อืมม

ถึงขนาดถูกกำหนดไว้ว่าจะต้องแต่งงานกับตระกูลใหญ่มากๆ เลยนะ

เจ๋งไหมล่ะ

อ๊ะ

เมื่อกี้คิดว่า "ผู้หญิงที่เย่อหยิ่งชะมัด" ใช่ไหม?

ไม่หรอก รู้แล้วน่า

ช่วยปฏิเสธสักนิดสิ

พูดออกมาเองเลยนะ

ล้อเล่นน่า

แต่ว่านะ...

ถึงแม้จะล่าก็อบลินไม่ได้สักตัว

คุณหนูที่ร้องไห้โฮอยู่เนี่ย

ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พลาดได้ใหญ่ขนาดนี้เลยนะ

ทั้งโดนเกลียดแบบโจ่งแจ้ง โดนดุ หรือถูกทำให้ผิดหวัง

แล้วก็เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไม่ได้สู้จริงๆ แล้วชนะ...

ว่าตัวฉันยังไม่เก่งพอ

ว่าต้องพยายามสุดกำลังให้มากกว่านี้อีก

พอมาถึงโลกนี้เป็นครั้งแรกถึงได้รู้สึกแบบนี้

แถมยังได้พูดความในใจออกมาแบบนี้อีกด้วย

แล้วก็...ได้พบเจอผู้คนที่ไว้ใจได้อีกด้วย...เป็นครั้งแรกเลย

คิดว่าหลังจากนี้ก็คงจะมีเรื่องยากลำบากและความท้าทายอีกเยอะ

แต่ว่าการที่ฉันได้มาอยู่ในโลกนี้

ไม่รู้สึกเสียใจเลยนะ

...อย่างนั้นเหรอ

--ฉันเคยเห็นคนจิตใจแตกสลายในสนามรบมาแล้วหลายครั้ง

ใครที่จิตใจแตกสลายไปแล้ว คนนั้นก็จะตาย ณ ที่นั้น หรือไม่ก็จะไม่กลับสู่สมรภูมิอีกเลย

ไม่เหมาะกับในสนามรบเลยนะ

แต่ฮิเมะ

ช่วยด้วยค่ะ ท่านวีรบุรุษ

ทุกครั้งที่ได้รับความหวังในฐานะวีรบุรุษจากผู้อื่น

ฉันก็ฮึกเหิมขึ้นมาในฐานะวีรบุรุษ

ไม่ว่าจะเป็นความหวังของประชาชน หรือความคาดหวังทางด้านการเมือง

ถ้าเป็นวีรบุรุษแล้ว

แม้กระทั่งความปรารถนาที่ไร้ความรับผิดชอบของผู้อื่น ซึ่งอาจทำให้คนธรรมดาต้องป่วยทางใจและเสียสติ

เธอก็รับเอาไว้

ท่านวีรบุรุษจะต้องทำได้แน่

และทำให้สิ่งเหล่านั้นเป็นจริงไปเสียได้

...ตอนที่เผชิญหน้ากับแมงมุมดำแห่งภัยพิบัติ

ฉันได้รับการโจมตีอย่างจังจนหมดสติไป

หลังจากได้รับวิชาของจา ก็กลับมามีสติ

และร่างกายก็ฟื้นตัวจนสามารถขยับได้แล้วแท้ๆ

ขยับไม่ได้เลย...

ว่าไม่ว่าทำอะไรก็ไม่สามารถสู้กับศัตรูได้

จิตใจมันพังทลายลงไปแล้ว

ถึงอย่างนั้น ฮิเมะก็

พูดว่า "แม้จะไม่ได้ชนะ! แต่ก็ยังทำได้อีกนะ!"

...แล้วเธอก็ขับไล่ภัยพิบัติออกไปได้อย่างยอดเยี่ยม

เด็กสาวคนนี้ที่ร้องไห้แต่ก็ไม่ยอมแพ้ ก้าวเดินต่อไปในครั้งนั้น

นี่แหละคือวีรสตรีอย่างแท้จริงเลยไม่ใช่หรือ?

ถ้างั้นบทบาทของฉันก็คือ

เป็นการไว้อาลัยแด่บ้านเกิดและสหายร่วมรบ

ตัวฉันที่ทำได้เพียงฆ่าศัตรูต่อไป

สิ่งที่ฉันจะทำเพื่อวีรสตรีผู้นี้คือ—!

เอ่อ...คุณ

นาบาร์ จู่ๆ ก็เงียบไป เกิดอะไรขึ้นเหรอ

ประหม่าอยู่หรือเปล่า หรือว่ามีเรื่องกังวลอะไรบางอย่าง?

เรื่องกังวลเหรอ...อืม

ที่จริงแล้วเมื่อเร็วๆ นี้ฉันอยากจะมีลูกน่ะนะ

ค...ลูกเหรอ!?

ทำไมต้องตอนนี้ล่ะ?

ก็มีผู้ชายมาเกี้ยวพาราสีตั้งมากมายไม่ใช่เหรอ?

ช่วยแนะนำคนที่ลูกหลานดีๆ ให้หน่อยสิ

โอ้โห

ลองไปหามาด้วยตัวเองสิ

รู้ว่าฉันไม่ถนัดเรื่องพวกนั้นก็แกล้งกันนี่นา!!

ฮ่าๆๆ แบบนั้นเดี๋ยวชาจะแซงหน้าไปซะหรอก

นาวาร์ล!

ครั้งหน้า! เปิดศึกแล้ว—เรื่องราวของการรบยามค่ำคืนอันเป็นประวัติศาสตร์ซึ่งมีวีรบุรุษสองคนเข้าร่วมจะเป็นอย่างไร!?

งีบหลับแป๊บนะ~

ฮิเมะ

หลังจากนี้ก็จงก้าวต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้นะ

โอ๊ก